ผู้ไม่ได้รับเชิญ
rating: +5+x

ตามมารยาทของเจ้าของห้อง เมื่อมีผู้มาเยือน สิ่งที่ควรกระทำคือหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่แล้วไปที่โต๊ะที่อยู่กลางห้องเพื่อนั่งสนทนากัน เขาเห็นว่าผู้มาเยือนมีลักษณะเป็นคนเอเชีย ตัวเล็กผอม สวมใส่ชุดแลป ไม่มีบัตรประจำตัว และไม่ได้นำเอกสารติดมือมาด้วย

"สวัสดี 306"

"หวัดดี จะมาสัมภาษณ์ผมใช่ไหม?"

"…ประมาณนั้น แค่คุยกัน"

"ดร.สกัลบอกให้คุณเข้ามาเพื่อตรวจสภาพจิต?"

"ฉันไม่เคยเจอเขาหรอกนะ"

"คุณไม่ได้รับอนุญาติจากดร.สกัลเรอะ!"

"ไม่ ทำไม? เขาไม่ว่าอะไรหรอกน่า อย่าห่วงเลย เขาจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมมาหาคุณ"

ผู้มาเยือนเห็นว่าคู่สนทนามีท่าทีกังวลต่อเรื่องนี้มาก

"ถ้าไม่สบายใจ ฉันจะไปก็ได้" ผู้มาเยือนกล่าวแล้วกำลังลุกขึ้น

"ไม่ ไม่ต้อง ผมแค่ไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า พวกคนที่นี่พยายามกำจัดผม ผมเลยเป็นโรคหวาดระแวงคนแปลกหน้าจน ดร.สกัลต้องเข้ามาตรวจทุก ๆ 3 วัน"

ผู้มาเยือนได้นั่งลงแล้วเริ่มสนใจกับสิ่งนี้ "ใครกันที่ใจร้ายกับคุณแบบนั้น"

"พวกเขา คนที่ดูแลผม ข้างนอกนั่น"

"เล่าต่อสิ"

"วิธีการที่พวกเขาใช้เพื่อฆ่าผม เยอะ..แต่ผมจำไม่ค่อยได้ ก็มี วางยาพิษ กับอ่อ เอาปืนเข้ามาในห้องแล้วยิงใส่ผม แต่ผมก็รอด ส่วนคนที่ทำแบบนั้นก็ถูกลงโทษไปตามระเบียบ" 306 เล่า "ผมได้ยินพวกเขาบอกว่า ถ้าใครกำจัดผมได้จะได้เลื่อนขั้นด้วย! มันโคตรจะบ้าเลย!"

"คุณคงอันตรายมาก"

"ไม่! ดูสิ ผมไม่ได้ทำอะไรคุณเลย ไม่เคยฆ่าใคร ผมปลอดภัย"

ผู้มาเยือนได้ละสายตาจาก 306 มองไปยังส่วนอื่นๆ ของห้อง

"ห้องสวยดีนิ"

"ผมจัดเอง คุณชอบนิยายไหม?"

"ฉันชอบไวโอลีน แล้วก็ชอบห้องนี้ มันน่าอยู่ ไม่เหมือนห้องของฉัน มันว่าง…"

ผู้มาเยือนสังเกตว่าอีกฝ่ายมีอาการยุกยิก และชำเลืองมองไปทางมุมบนขวาของห้องบ่อยครั้ง

"นั่นอะไร?" ผู้มาเยือนได้เอื้อมมือไปหยิบของเพียงชิ้นเดียวที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ก็ถูก 306 คว้าไปอย่างรวจเร็ว

"นี่คือ 'ขลุ่ย' ของผม มันมีฤทธิ์ ผมไม่ไว้ใจให้คุณจับมัน คุณจะทำมันหักอีก"

"งั้นโชว์ให้ดูหน่อยสิ"

"ไม่ได้ เดี๋ยวพวกเขาจะโกรธ" 306 พูดเสียงเบาลง แล้วชำเลืองมองไปทางมุมบนขวาอีกครั้ง

"ทำไมต้องมองไปตรงนั้นด้วย ฉันสังเกตน่ะ"

"พวกเขาเฝ้ามองอยู่ในห้องอีกห้อง มองเรา—"

"ไม่ใช่เรา แต่เป็นคุณ อย่าทำตัวน่าสงใสล่ะ ฉันไม่อยากให้พวกเขาเข้ามาแล้วเจอเราอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่เรื่องดีแน่ ว่าม่ะ?"

ประโยคนี้ทำเอา 306 อึ้งไปเลย

"นี่เป็นมุข?" 306 ถาม

"ใช่ อยากรู้ปฏิกิริยาของคุณน่ะ"

"บ้าชัดๆ ไม่ตลก ไม่อย่างสุดๆ"

"อย่าซีเรียสน่า"

ผู้มาเยือนได้ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู สังเกตว่ามีกำไลสีเงินที่สลักคำว่า 'ผู้ช่วย-01..' เลขตัวหลังสุดมองเห็นไม่ชัด อยู่ที่ข้อมือด้วย

"เอาล่ะ ฉันอยู่กับคุณนานแล้วล่ะ ฉันต้อง…ไปหาคนอื่นๆ"

"คุณอยู่ห้องไหน? เผื่อผมจะได้ไปหา"

"เปล่า ฉันไม่ได้ทำงานน่ะ ฉันก็เป็นผู้อาศัยแบบคุณ ขอบคุณที่ให้ผมเข้าพบในวันนี้น่ะ" ผู้มาเยือนลุกขึ้นแล้วตรงไปที่ประตู

"อะไรน่ะ เดี๋ยวสิ!" 306 ได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวจเร็ว ทำให้เก้าอี้ล้มไปกระแทกกับพื้นห้อง ผู้มาเยือนได้หันกลับมามองเขา

"อย่า..ทำให้สงใส" ผู้มาเยือนพูดอย่างช้าๆ แล้วชี้มาทาง 306 ก่อนจะออกจากห้องไป


วันต่อมา ดร.สกัลได้เข้ามาพบเขาภายในห้อง ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะกลางห้อง

"นี่ด็อค เมื่อวานคุณส่งใครมาหาผมเปล่า?" 306 ถาม

ดร.สกัลเงยหน้าจากเอกสารมามองเขา "ผมไม่ได้ส่งใครมาเลย"

"แน่ใจน่ะ แต่ผมคิดว่ามีคนอื่นเข้ามาน่ะ คุณลองดูจากกล้องสิ"

"ในกล้องเห็นแต่นายคนเดียว" ดร.สกัลพูดขณะที่ก้มลงอ่านเอกสาร "นั่งอยู่ที่โต๊ะ เพ้อคนเดียว อาการหนักน่าดูเลยน่ะ คุณต้องได้รับการบำบัดแล้วล่ะ"

"…ล้อเล่นน่า แล้วใครกันที่เข้ามาในห้องผมล่ะ!"

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License