PlaguePJP: XXXVI
โดย PlaguePJP
SCP-8000
มาตรการกักกันพิเศษ: ขณะนี้ SCP-8000 ยังคงไม่ได้รับการกักกัน
รายละเอียด: SCP-8000 คือ ตัวตนรูปร่างเรียวยาวขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับแมวน้ำฮาร์เบอร์ (Phoca vitulina) ซึ่งอาศัยอยู่ภายในศูนย์ -322 ความยาวของ SCP-8000 ที่แน่ชัดยังคงไม่เป็นที่ทราบ เนื่องจากไม่เคยมีการพบหางของมัน อย่างไรก็ตาม คาดว่ามันอาจมีความยาวมากจนถึง 150 เมตร โดย SCP-8000 ไม่ทำการกระโดด ไถลตัว หรือว่ายน้ำ แต่มันกลับสามารถบินได้ด้วยตนเอง และสามารถเคลื่อนที่ผ่านของแข็ง รวมถึงยังรับรู้ถึงอนาคตได้อีกด้วย
SCP-8000 นั้นมีสติปัญญา สามารถพูดได้ และมีความฉลาดเป็นอย่างมาก นอกเหนือจากนี้ SCP-8000 ยังสามารถสร้างทางผ่านระหว่างมิติได้ตามที่มันต้องการเป็นเวลาชั่วคราวอีกด้วย ได้มีการสันนิษฐานว่า SCP-8000 ได้ทำการเชื่อมต่อเข้าสู่ระนาบความเป็นจริงพื้นฐานจากพื้นที่นอกมิติที่ไม่เป็นที่ทราบ ยังคงไม่มีการค้นพบทั้งวิธีการหรือเหตุผลในการปรากฏขึ้นของ SCP-8000 ภายในความเป็นจริงปัจจุบัน
อ้างอิงจากเอกสาร SCP-8000 ถือเป็นอีกสิ่งมีชีวิตหนึ่งจากทั้งหมดสองชนิดที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนโลก
ผู้อำนวยการพอล เลกเข้าไปภายในพื้นที่ประชุมของศูนย์-322 เขาจดจ่อไปที่ใบรายงานพร้อมกับที่มุ่งตรงไปยังเก้าอี้ของตน
เลก: เจอร์ ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะ มันไม่— ตัวเชี่ยไรวะเนี่ย?
SCP-8000 อยู่ที่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ
SCP-8000: ไง คุณพอล!
เลก: ผม— ที่นี่… ฮะ? เชี่ยอะไรวะ?
SCP-8000: นั่งลงเถอะ ฉันไม่กัดหรอก
เลก: ส่วนผมงงสุด ๆ เลย
SCP-8000: นับว่าเป็นการตอบสนองที่สมเหตุสมผลดีเลยนะ
เลก: นี่คุณเป็นแมวน้ำเหรอ?
SCP-8000: มีสายตาเฉียบแหลมจริง ๆ เลยนะ คุณพอล ดูเหมือนว่าคุณจะยุ่งอยู่นี่ ว่าแต่มันคือเรื่องอะไรเหรอ?
เลก: ผม— ผมจำไม่ได้แล้ว คิดว่าน่าจะมีประชุมนะ
SCP-8000: หืม เป็นแบบนี้อีกแล้วแฮะ
เลก: อะไรนะ?
SCP-8000: เรื่องนั้น
เลก: เรื่องไหน?
SCP-8000: เรื่องนั้น
เลก: ก็แล้วเรื่องไหนล่ะ?
SCP-8000: เจ้าเรื่องความทรงจำนั่น ไม่มีอะไรให้กังวลหรอกนะ ปกติฉันก็เลี่ยงมันมาตลอดอยู่แล้วแหละ
เลก: คุณทำผมคาใจนะเนี่ย
SCP-8000: ใช่ ฉันพูดจาให้คลุมเครือจริง ๆ แต่ฉันขอสาบานเลยว่าถ้าคุณซื่อตรงต่อฉัน ฉันก็จะซื่อตรงต่อคุณตอบ
เลก: ไม่แฟร์เท่าไหร่เลยนะนั่น
SCP-8000: ทำไมล่ะ?
เลก: ก็มันไม่มีสาเหตุอะไรให้ผมเชื่อว่าความซื่อตรงที่คุณว่ามามันซื่อตร๊งซื่อตรงจริง ๆ เลยนี่นา
SCP-8000: ก็คุณมาคุยกับฉันนี่ ฉันรู้นะว่าคุณบอกว่าตัวเองมีเจ้าสัมผัสพิเศษเกี่ยวกับพวกที่คุณเรียกกันว่า 'พวกประหลาด' อะไรนั่น แล้วฉันก็คิดว่าตัวเองเข้าข่ายพวกพิลึกกึกกือที่คุณรับเข้ามาที่นี่ได้ดีเลยล่ะ
เลก: อ่าฮะ ก็คือ คุณรู้ดีว่าผมพาเจ้า 'พวกพิลึกกึกกือ' มา แล้วจากนั้นก็ยัดมันเอาไว้ในกรง ซึ่งปกติแล้วจะอยู่ในนั้นอย่างถาวรเลย ถูกมั้ย?
SCP-8000: ใช่
เลก: แล้วทีนี้ผมก็จะต้องเอาคุณไปขังกรงด้วย
SCP-8000: แล้วทีนี้ก็จะทำทดส่งทดสอบไป ๆ มา ๆ และเขียนรายงานเป็นปึก ๆ จากนั้นก็ทำห้องขังให้ฉัน รู้น่า พวกนั้นมันไม่จำเป็นหรอก ฉันทำการศึกษาวิจัยตัวเองและทำเอกสารมาให้แล้วด้วย
SCP-8000 ดันเอกสาร SCP-8000 ไปให้กับเลก
เลก: ทำไมต้องเป็นเลข 8000 ด้วยล่ะ?
SCP-8000: ฉันไม่ได้เลือกเองสักหน่อย
เลก: คุณบอกว่าเป็นคนเขียนไม่ใช่หรือยังไง
SCP-8000: ก็ใช่ แต่เรื่องนั้นมันอยู่นอกเหนือไปจากการควบคุมของฉัน
เลก: แล้วนี่คุณมีหางไหมเนี่ย?
SCP-8000: คุณห่วงเรื่องนั้นอยู่เนี่ยนะ?
เลก: เป็นเรื่องที่แปลกสำหรับที่จะเขียนลงมามากเลยนะเนี่ย คุณพอจะพูดนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ได้หรือไง?
SCP-8000: ฉันไม่เคยเห็นหางตัวเองมาก่อนเลย ฉันขอไม่ยืนยันอะไรโดยที่ไม่มีหลักฐานดีกว่า
เลก: แค่คุณเลื้อยผ่านตรงนี้มาได้ ผมก็พอยืนยันได้เลยล่ะว่าคุณมีหางหรือไม่มีหาง
SCP-8000: โธ่ถัง ฉันลอยต่างหาก ลอยไปมาอย่างสวยงามและน่าประหลาดตา
เลก: อะไรก็ช่างเถอะ ใครถ่ายภาพให้เนี่ย?
SCP-8000: คุณไง อีกสักหกถึงเจ็ดนาทีข้างหน้านี้นี่แหละ
เลก: นี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย?
SCP-8000: คุณเคยเจอปัญหาประมาณนี้ไหม เวลาที่คุณเชี่ยวชาญอะไรสักอย่างมาก ๆ แล้วก็คิดว่าคนอื่นก็จะเข้าใจได้เหมือน ๆ กันกับคุณ?
เลก: ก็บ่อยนะ จริง ๆ แล้วก็ทุกวันนั่นแหละ
SCP-8000: ฉันมีหน้าที่เป็นแนวพวกผู้แทรกแซงอะไรประมาณนั้น เพราะงั้นฉันขอร้องอย่างสุภาพจริง ๆ เลยนะคุณพอล ขอรบกวนให้คุณได้ใช้เวลาหนึ่งวันนี้ด้วยกันกับฉันด้วย คุณเป็นคนถ่ายภาพนั้นเอง เพราะงั้นคุณก็เลยรู้คำตอบอยู่แก่ใจแล้ว แต่ฉันบังคับคุณไม่ได้หรอกนะ มันจะเป็นการหยาบคายมากเลยล่ะ
เลก: ในออฟฟิศผมเหรอ?
SCP-8000 ทำท่าทางกัดไปที่อากาศ และใช้ขากรรไกรของมันงับเข้ากับพื้นที่ว่างเปล่าเอาไว้แน่น จากนั้นมันก็ดึงศีรษะไปทางฝั่งซ้าย ส่งผลให้เกิดรอยแยกภายในความเป็นจริงปัจจุบัน
SCP-8000 บินผ่านเข้าไปภายในทางผ่านระหว่างมิติ และชะโงกหัวมาทางเลก
SCP-8000: เปล่าหรอก! ต้องผ่านตรงนี้ไปก่อน ข้างในนี้สบายมากเลยล่ะ ขอบอก
เลก: เดี๋ยวก่อนนะ
SCP-8000: จริงสิ 'แล้วนี่จะเชื่อใจได้ยังไงกันน่ะ?' ถามมาได้ทุกอย่างเลย แล้วฉันจะตอบตามตรงให้
SCP-8000 ยกครีบขวาของมันขึ้น
SCP-8000: ขอสาบานด้วยนิตยสารที่คุณซ่อนเอาไว้ในลิ้นชักโต๊ะเลยล่ะ
(เลกจ้องตากับ SCP-8000 อย่างเงียบเชียบ โดยมันขยิบตาตอบรับ)
เลก: คุณจะไม่ฆ่าผมเหรอ?
SCP-8000: สิ้นเปลืองไปน่ะ
เลก: แล้วไม่กินผมเหรอ?
SCP-8000: ความอยากกินเนื้อมนุษย์ของฉันหายไปนานมากแล้วล่ะ
เลก: นั่นเล่นมุกหรืออะไรน่ะ?
SCP-8000: ใช่สิ อ่อนไหวจังนะ ไม่มีอะไรให้จำเป็นต้องกินคุณหรอก
เลก: แล้วเรื่องทรมานผมนับล้าน ๆ ปีล่ะ? หรือไม่ก็เผาครอบครัวผมทั้งเป็นต่อหน้าต่อตา? ไหนจะทำให้ผมเป็นบ้าไปไม่รู้จบล่ะ? จะมีอะไรแบบนั้นไหมเนี่ย?
SCP-8000: เจาะจงจังเลยนะ
เลก: ตอบมาซะ
SCP-8000: เปล่าประโยชน์และสะเพร่าเกินไปหน่อย
เลก: แล้วนี่ผมยังไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าต้องทำอะไรบ้าง
SCP-8000: คุณพอล ฉันแค่อยากให้คุณใช้เวลาด้วยกันสักหนึ่งวัน
เลก: คุณพูดประโยคนี้ซ้ำสองแล้วนะ
SCP-8000: ฉันจะเข้าไปในรอยแยกนี้ช้า ๆ มันก็เปิดอ้าเอาไว้ไม่ได้นานนักหรอก แล้วการจะเปิดอีกรอบก็ยากด้วย เพราะงั้นก็ขอเถอะนะ เรามาช่วยกันให้พ้นจากปัญหาเถอะ คุณคงไม่อยากทำให้เกิดพาราด็อกซ์แค่เพราะไม่ยอมถ่ายภาพหรอกเนอะ คุณพอล?
SCP-8000 กลับเข้าไปในทางผ่านฯ อีกครั้ง ผู้อำนวยการเลกจ้องมองมันในขณะที่ขอบกำลังค่อย ๆ ซ่อมแซมตัวเองต่อไป
เอกสารที่ถูกกู้คืน 8000.1
02/13/2024
บริบท: ผู้อำนวยการพอล เลกได้รับคำสั่งให้เข้าพบกับเจเรไมอาห์ ซิมเมอเรียน ผู้ประสานงานจากคณะกรรมการจริยธรรม ในหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับการประพฤติของเขาในฐานะผู้อำนวยการศูนย์-322
บทถอดความ
«เริ่มต้นการบันทึก»
ซิมเมอเรียน: คุณคิดว่าช่วงนี้ตัวเองเป็นไงบ้าง?
เลก: การที่คุณมานี่ไม่ค่อยทำให้รู้สึกดีเท่าไหร่เลยนะ
ซิมเมอเรียน: เราถือว่าเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันใช่ไหม?
(ทั้งคู่เงียบ)
เลก: ใช่แหละ
ซิมเมอเรียน: งั้นมาเข้าเรื่องกัน คุณขาดประชุม O4 มาสิบสองครั้งจากการประชุมทั้งหมดสิบสี่ครั้งที่ผ่านมา ผลงานของศูนย์ของคุณ — เรื่องการกักกันสิ่งผิดปกติ การวิจัย ฯลฯ — ก็ลดลงอย่างหนักในช่วงสามเดือนมานี้ ผมได้คำร้องเรียนอยู่สิบหกฉบับที่เป็นเรื่องกลิ่น "ขยะเปียกและความน่าละอาย" โชยมาจากสำนักงานของคุณ และก็มีอีกหลายคนรายงานผมมาว่าคุณหลับในเวลางานอีกด้วย
เลก: อืม
ซิมเมอเรียน: คุณจะปฏิเสธข้อความเหล่านี้ไหม?
เลก: ผมไม่รู้ล่ะ ผม— ผมแค่ว่า— ช่างมันเถอะ
ซิมเมอเรียน: หมดไฟเหรอ?
เลก: คงงั้นมั้ง? ผมว่าผมคงแค่อยู่ในช่วงเงียบเหงาล่ะมั้ง
(ซิมเมอเรียนมองไปที่เลกอย่างเงียบ ๆ )
เลก: ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าตัวเองเป็นซึมเศร้าหรืออะไรของมัน ผมนั่งลงที่โต๊ะ ทำงานเอกสารที่ต้องทำประจำวัน มอบหมายโครงงานที่ยังเหลือ จ้องหน้าจอจนกว่าจะกลับบ้านไปได้ ผมเบื่อหน่าย ทุกอย่างมันน่าเหนื่อยหน่ายไปหมด
ซิมเมอเรียน: คงมีสาเหตุมาจากปัญหาที่ใหญ่กว่านี้นั่นแหละ
เลก: ก็เห็นชัดแล้วนี่
ซิมเมอเรียน: เริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน?
เลก: ตอนที่ผมทำวิจัยไอ้สิ่งผิดปกติตัวหนึ่ง ผมจำไม่ได้นักหรอก แล้วก็— ไม่รู้ดิ — ผมนั่นจ้องไฟล์ข้อมูลห่า ๆ ของไอ้สิ่งผิดปกติห่าเหวนั่น แล้วก็รู้สึกว่าจะทำไปเพื่ออะไรกันนะ มันคงดับไฟในตัวไปหมดเลยล่ะ
ซิมเมอเรียน: คงงั้น ฟังนะพอล ผมเคยจัดการกับคนที่ประสบปัญหาแบบคุณตอนนี้มานักต่อนักแล้วล่ะ ว่าแต่คุณเป็นผู้อำนวยการมานานเท่าไหร่แล้วล่ะ?
เลก: แปดปีแล้ว
ซิมเมอเรียน: โห ก็เร็วกว่าปกติไปหน่อยแฮะ
เลก: บ่นไปแล้วจะช่วยแก้อะไรไหมล่ะ? ผมทำงานที่ผมต้องทำให้เสร็จอยู่นี่ไงเล่า เดี๋ยวผมก็จัดการเองน่า
ซิมเมอเรียน: บอกผมมาได้นะว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงได้รู้สึกแบบนี้? ผมมาเพื่อช่วยคุณนะ
เลก: ทำไมล่ะ? มันไม่มีความหมายเลยสักนิด ไม่มีเลย! ผมพอแล้ว แค่— ขอเวลาให้ผมสงบสติได้แป๊บเดียว แล้วเดี๋ยวผมจะกลับไปเป็นปกติเองนั่นแหละ ขอบคุณจริง ๆ นะ เจอร์
ซิมเมอเรียน: ผมไม่ได้มาเพื่อเขกหัวคุณสักที แล้วทำให้คุณกลับมาชอบงานได้เหมือนเดิมหรอกนะ คุณรู้นี่ว่าคุณทำงานได้ดีขนาดไหน เราต้องการแบบนั้นกลับมา เราต้องการอะไรที่มากกว่าที่คุณทำออกมาได้ในตอนนี้
เลก: เชื่อผมเถอะ ผมอยากทำให้ได้มากกว่าที่พวกคุณอยากอีก แต่มันไม่ได้จริง ๆ มันเป็นไปไม่ได้เลย ถ้างั้นแล้วผมจะลองทำต่อไปทำไมล่ะ?
«สิ้นสุดการบันทึก»
ผู้อำนวยการเลกและ SCP-8000 ออกมาจากทางผ่านระหว่างมิติและเข้าสู่ห้องหนึ่งภายในหอสมุดขนาดใหญ่ ประตูขนาดใหญ่ถูกเปิดเอาไว้ เผยให้เห็นหนังสือนับพันที่ถูกจัดเรียงเอาไว้บนชั้นไม้มะฮอกกานีสีเข้ม ซึ่งทอดยาวออกไปสุดสายตาและขึ้นสู่ทิศของเพดาน อากาศนิ่งสงบ มีกลิ่นเขม่าและกระดาษเก่าเก็บคละคลุ้ง และดวงไฟขนาดเล็กอยู่ทั่วชั้นวาง ส่องสว่างให้กับทั้งหนังสือและโถงทางเดิน
เลก: ผมเคยไปที่หอสมุดผู้พเนจรมาก่อนแล้วล่ะนะ
SCP-8000: นี่คือหอสมุดของฉันเอง พวกคณะนั้นได้ไอเดียหอสมุดที่ไร้สิ้นสุดมาจากฉันเองนี่แหละ ส่วนฉันก็ไปหยิบยืมมาจากหอสมุดอเล็กซานเดรียอีกทีนึง
ทั้งคู่เดินออกจากห้อง ซุ้มประตูหินที่ถูกปกคลุมไปด้วยพืชพรรณและเถาวัลย์ตั้งอยู่ต่อหน้าทุกโถงทางเดินที่ทอดสาขาออกไป
เลก: ผมไม่เคยได้ยินว่ามีที่แบบนี้อยู่อีกหนึ่งแห่งเลยแฮะ
SCP-8000: ฉันไม่ชอบเปิดเผยเท่าไหร่หรอก ก็เลยเก็บเอาไว้คนเดียว ถึงอย่างนั้น ที่นี่ก็ไม่ใช่หอสมุดของฉันหรอก ตามจริงนะ มันเป็นของคุณต่างหาก
ทั้งคู่มาถึงซุ้มประตูหนึ่ง ที่ยอดโค้งของซุ้มสลักเป็นคำว่า "ตรอกทรงจำ" เอาไว้
SCP-8000: เดินเล่นกันสักหน่อยดีไหม?
เลกและ SCP-8000 เดินต่อไป ทั้งคู่เข้าสู่ส่วนย่อยของโถงทางเดิน
SCP-8000: ภายในนี้มีทุกประสบการณ์ ทุกช่วงเวลา ทุกองค์ความรู้ และทุกอารมณ์ความรู้สึก มันคือผังของตัวคุณเองนี่ไง คุณพอล
เลก: ที่นี่มันลงลึกได้แค่ไหนน่ะ?
SCP-8000: ความทรงจำของกล้ามเนื้อในด้านการเล่นเปียโนอยู่ข้างบนนั้น ฝุ่นเขรอะมากเลยล่ะ มีสี่เล่มเกี่ยวกับข้อมูลเรื่องฉลามและทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับฉลามตั้งแต่สมัยตอนคุณยังเด็กอยู่ข้างหน้า มีทุกช่วงเวลาของทุกคาบที่คุณนั่งเรียนในสมัยประถมอยู่ทางนี้
เลก: ก็แล้วมันลงลึกถึงแค่ไหนล่ะ?
SCP-8000: ฉันอ่านทุกอย่างมาหมดแล้ว […] ฉันก็ไม่ตัดสินอะไรหรอกนะ
เลก: แม้แต่ที่—
SCP-8000 บินขึ้นไปนอกขอบเขตการมองเห็น หยิบหนังสือที่มีฝุ่นจับออกมาจากบนชั้น และมอบให้เลก เขาเปิดมันขึ้นมาอ่าน
เลกอายุแปดขวบกำลังว่ายน้ำอยู่ในสระว่ายน้ำสาธารณะ
เขาเกาะราวบันไดที่บริเวณที่น้ำลึกที่สุด เลกกดตนเองลงใต้น้ำและกลับขึ้นมาเรื่อย ๆ อยู่สี่รอบ
แล้วทันใดนั้น เลกพยายามจะกลับขึ้นผิวน้ำ แต่กลับทำไม่ได้ เนื่องจากกางเกงของเขาพันเข้ากับจุกอุดอากาศของสระซึ่งขาดออกที่อยู่ข้างล่างราวบันได
เลกตื่นตระหนก เขาตะเกียกตะกายและพยายามที่จะกลับขึ้นไปบนผิวน้ำ แต่ล้มเหลว เขาแก้เชือกกางเกงตนเอง และว่ายออกมา เขาเนื้อตัวล่อนจ้อน แต่ก็ยังรอดชีวิตอยู่
เด็กผู้หญิงสองคนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด และจ้องมองไปที่เขา คนหนึ่งในกลุ่มนั้นคือคนที่เลกแอบชอบ
เลกหอบหายใจ จากนั้นก็จับไปที่อกและแขนของตนเอง
SCP-8000: ใช่เลย เจ้าเรื่องนั้นด้วย
เลก: พระเยซูช่วยเถอะ! รู้สึกเหมือนจริงมากเลย
SCP-8000: เพราะมันจริงไงล่ะ คุณเคยอยู่ในจุดนั้นมาก่อน และฉันก็พาคุณกลับไปอีกครั้งเพื่อที่คุณจะได้สัมผัสอีกครั้ง
เลก: นี่เหรองานคุณน่ะ?
SCP-8000: ทำให้คุณต้องเจอประสบการณ์น่าอายอีกครั้งเหรอ? เปล่าหรอก เมื่อกี้แค่ทดลองให้ดูเฉย ๆ ฉันพาคุณย้อนกลับไปประสบการณ์นั้นได้ก็จริง แต่ก็ยังแค่ให้ดูในฐานะผู้ชมได้เหมือนกัน
เลก: พับผ่าเถอะ ผมขอล่ะ ช่วยบอกมาทีได้ไหมว่าเรามาทำอะไรที่นี่กันแน่?
SCP-8000: พวกเรามาเพื่อหาความทรงจำอันแสนล้มเหลวของคุณไงล่ะ มีอยู่เยอะเลยนะ มากกว่าที่คนทั่วไปมีกันเสียอีก
เลก: คุณกดหัวผมลงน้ำแบบเมื่อกี้เลยก็ได้นะ
เอกสารที่ถูกกู้คืน 8000.2
02/14/2024
บริบท: ดร.เจเรไมอาห์ ซิมเมอเรียนได้เรียกรวมตัวเพื่อนร่วมงานที่สนิทสนมกับผู้อำนวยการเลกมาจำนวนหนึ่ง โดยเขาเชื่อว่าการทำแบบนี้จะสามารถช่วยในการบรรเทาอารมณ์ของผู้อำนวยการเลกได้
บทถอดความ
สมาชิกที่เข้าร่วม
ผอ.แดเนียล แอชเวิร์ธ
ดร.แฮโรลด์ แบลงก์
ดร.เจเรไมอาห์ ซิมเมอเรียน
ดร.แอนโทนี คอยซ์
ผอ.แรนดัลล์ เฮาส์
ดร.โคล แธร์เอเวน
SCP-5595
«เริ่มต้นการบันทึก»
(ซิมเมอเรียนนำเลกเข้าไปภายในพื้นที่ประชุมของศูนย์-322 เพื่อนร่วมงานของเขาอยู่ตรงหน้า โดยกำลังนั่งล้อมกันเป็นวงกลม มีเก้าอี้ว่างอยู่ตรงหน้าเขา)
เลก: นี่เข้ามาแทรกแซงกันเรอะ? ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย?
ซิมเมอเรียน: ไม่ได้มีการแทรกแซงสักหน่อยนะ
SCP-5595: ดูยังไงมันก็เป็นการแทรกแซงกันชัด ๆ หมอนี่มันบื้อ ไม่ได้โง่สักหน่อย
(เลกนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่าง และพึมพำกับตนเอง)
ซิมเมอเรียน: พวกเราอยากที่จะคุยเรื่องหน้าที่การงานและสภาพอารมณ์ของคุณสักหน่อย มีบางคนในนี้เตรียมบทพูดเอาไว้แล้วด้วย ใครจะเริ่มก่อนดีล่ะ?
(แธร์เอเวนยกแขนขึ้น)
ซิมเมอเรียน: ว่าไงโคล?
(แธร์เอเวนนำกระดาษยับ ๆ ออกมาจากข้างใต้ขาของตน จากนั้นจึงเริ่มอ่าน)
แธร์เอเวน: คุณเลกครับ ผมเสียใจกับความสูญเสียที่คุณต้องประสบตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาจริง ๆ ครับ ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่าการเสียสัตว์เลี้ยงไปจะต้องรู้สึกเสียใจแค่ไหน ผมนึกไปถึงเจ้าไคลด์ ซึ่งเป็นตุ๊กแกที่ผมเลี้ยง ที่จากไปเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่รุนแรง เช่นเดียวกันกับที่สุนัขของคุณประสบ ผมขอแสดงความเสียใจต่อทั้งคุณ และสุนัขกับสัตว์เลี้ยงที่จากไปทั้งหมดด้วยครับ
ซิมเมอเรียน: โคล เรื่องนี้มันเกี่ยวกับ—
(เลกยกมือขึ้นปรามซิมเมอเรียน)
เลก: ขอบใจจริง ๆ นะ โคล ซาบซึ้งจริง ๆ1
ซิมเมอเรียน: แอนโทนีล่ะ?
คอยซ์: ผมต้องให้คุณตรวจสอบและเซ็นเอกสารให้ตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ก่อน แล้วคุณบอกว่าจะจัดการให้ แต่พอผมกลับเข้าไปในออฟฟิศของคุณในอีกไม่กี่ชั่วโมงให้กลัง ผมก็พบว่ามันอยู่ใต้หนังสือที่ถูกเขียนโดยศิลปินสอนจีบสาว ผมต้องทำงานล่วงเวลาตั้งห้าวันเพื่อแก้ไขเอกสารตามที่จำเป็น แถมผมยังต้องเข้าประชุมแทนคุณในการประชุมอยู่หกครั้ง โดยที่ผมไม่ได้ค่าจ้างล่วงเวลาเลยแม้แต่น้อย
เลก: หา? นี่คุณไม่ได้ค่าโอทีเรอะ?
คอยซ์: คุณเอาสิทธิ์พิเศษที่ควรได้ออกไปไง
เลก: ไม่นะ ผมเปล่าทำ
SCP-5595: อ่อ เออ ผมทำเองแหละ
เลก: เชี่ยไรวะ?
SCP-5595: ก็มันด่าผมว่าไอ้ห่าเพราะผมไปกดบัตรคอนดิเอราส์ทัวร์มาอัปราคานี่หว่า
แอชเวิร์ธ: เจ้าตู้กดลูกอมนี่มันอะไรนะ?
คอยซ์: เป็นสิ่งผิดปกติตัวแรกที่ผ่านโครงการบูรณาการ เลกให้มันทำงานในแผนกธุรการน่ะ
แอชเวิร์ธ: ไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่เลยนะ
เลก: ขอบใจนะพ่อตัวใหญ่ใจโต แหม ผมคงเผลอถามความเห็นคุณไปสักช่วงสินะ
แอชเวิร์ธ: นั่นประโยคบอกเล่า เจ้านี่มันเป็นสิ่งผิดปกติที่ควบคุมทุนทรัพย์ของสถาบันเลยนะ บางทีก็คงไม่ดีเท่าไหร่ที่—
เลก: อย่ามาหาเรื่องกันสิ แดน ทุกคนในนี้จำเรื่องสภาหมีกำกับการนั่นได้ แล้วทุกครั้งที่เห็นหน้านายคนเขาก็จะนึกถึงเรื่องนี้กันตลอดเลย
แอชเวิร์ธ: พ่อมึงเถอะ!
(แอชเวิร์ธเคลื่อนที่เพื่อออกจากห้อง)
แอชเวิร์ธ: เรื่องมันผ่านมานานแล้วโว้ย!
(แอชเวิร์ธออกไปจากห้อง พร้อมปิดประตูเสียงดัง)
เฮาส์: อย่างงี้ทุกที
แบลงก์: ผมต่อนะ ตลอดแปดปีที่ผ่านมานี้ คุณทำงานได้อย่างอิสระสุด ๆ ไปเลย — ดูจะอิสระกว่าคนอื่นด้วยซ้ำไป นาน ๆ ทีผมถึงจะได้รับสายไม่ก็อีเมลมาขอให้ช่วยตรวจรายงานส่ง ๆ ให้คุณบ้าง แต่ช่วงหลังมานี้คุณกลับขาดความมั่นใจไปมาก เอาแต่มานั่งวิเคราะห์วิธีทำงานกับแนวคิดของตัวเองไปมา แทนที่จะลงมือทำสักที คุณเป็นคนฉลาดนะ เพราะงั้นก็ทำตัวให้สมกับมันหน่อย
เลก: ตอนนี้ผมโดนสั่งห้ามขอคำปรึกษาแล้วหรือยังไง?
ซิมเมอเรียน: เขาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น
เลก: แล้วมันยังไงล่ะ? คือผมต้องนั่งนิ่ง ๆ แล้วยอมรับคำด่าไปเรื่อย ๆ อย่างนี้เหรอ?
ซิมเมอเรียน: ไม่มีใครตำหนิคุณสักหน่อย
แบลงก์: พอล คุณต้องรับฟังหน่อยนะ ชีวิตย่อมต้องมีขึ้นมีลง คุณคิดว่าตัวเองได้ไปถึงยอดสูงเสียดฟ้าสุด ๆ แล้ว และตอนนี้คุณก็กลับลงมายังจุดปกติ แต่คุณไม่คุ้นชินกับมัน เพราะคุณรู้สึกว่ามันดูต่ำจากที่เคยขึ้นไปถึง แค่นี้ไม่ได้ทำให้โลกแตกสักหน่อย เว้นแต่ว่าคุณจะปล่อยให้มันเป็นไปนะ
ซิมเมอเรียน: แรนดัลล์ว่าไงบ้าง?
เฮาส์: ผมขอพูดสั้น ๆ แล้วกัน คุณแม่งกลายเป็นอีนังขี้สำออยแล้วว่ะ รู้ป่ะว่าผมเจออะไรไร้สาระแค่ไหนในหนึ่งวัน? ผมทำงานในนรกของจริงเลยนะเว้ย ผมก็อยากวิจัยอะไรง่าย ๆ สบาย ๆ พักผ่อนบ้างนะ
SCP-5595: เห็นด้วยกับไอ้หยาบโลนนี่ว่ะ
เฮาส์: มันน่ารำคาญนะเว้ย คุณทำตัวโคตรน่ารำคาญ ผมเคยเห็นไอ้ภวังค์คิดแง่ลบแบบนี้มาเป็นพัน ๆ รอบได้แล้ว คนอื่น ๆ เขามีเรื่องกลุ้มกันบ้างไหม? ก็มีดิ แต่ผมไม่สนส้นตีนอะไรไอ้พวกนั้นไง เพราะ 99% ก็เป็นแค่พวกที่เอาแต่งอแงว่าตัวเองดีไม่พอไงเล่า ผมเบื่อไอ้พวกชอบทำตัวเป็นเหยื่อเต็มทีแล้ว กลับมามั่นใจให้ได้แล้วหยุดสำออยสักทีน่า
เลก: ขำตายล่ะ! ว่าแต่เขา อิเหนาเป็นเองไปสิ
ซิมเมอเรียน: ทุกคนโว้ย! ก็บอกไปเป็นสามสิบรอบได้แล้วไงว่า 'ไม่ตัดสินกัน' น่ะ
SCP-5595: ช่วยพูดให้ดูน่ารำคาญน้อยลงกว่านี้กันหน่อยไม่ได้เหรอวะ?
เฮาส์: ก็เขาต้องได้รู้ซะบ้างนี่หว่า
เลก: อยากคุยเรื่องที่ว่าจะเป็นอีนังขี้สำออยได้ยังไงบ้างเหรอ?
เฮาส์: ระวังปากหน่อย
เลก: โอ้โฮ นั่นมันผู้อำนวยการศูนย์สุดน่าเคารพยิ่งยวดนี่นา แกไม่ได้ไปหาเกณฑ์ปีศาจมาแค่เพื่อจะล่าไอ้นายเกมเมอร์ต่อต้านเนื้อคนนั้นหรือไงวะ? ไอ้เจ้าคนที่เอาแต่วาดรูปนายให้กลายเป็นคนผิวขาวน่ะ ใช่คนนี้ป่ะ? มั่นใจในตัวเองสุด ๆ เลยนะจ๊ะ พ่อแรนดี้
เฮาส์: อ๋อเหรอ พูดไรก็ช่างนะไอ้เพื่อนยาก เอางี้ไหมล่ะ: ทันทีที่มึงออกจากห้องนี้ไป มึงก็หัดพยุงชีวิตตัวเองให้ได้แล้วกัน
เลก: รู้เหี้ยอะไรป่ะ?
(เลกยืนขึ้น)
เลก: หัดพยุงชีวิตตัวเองให้ได้เรอะ? ของพรรค์นั้นกูทำเองได้อยู่แล้วเว้ย
เฮาส์: ไม่เห็นกับตาก็ไม่รู้จริงหรอกนะ
เลก: มึงคอยดูเอาไว้เถอะ
(เลกออกไปจากห้อง)
ซิมเมอเรียน: เก่งมากเลยพรรคพวก น่าทึ่งสุด ๆ ไปเลย ได้ผลดีจริง ๆ ด้วย
SCP-5595: ขอบใจที่ชมนะ
«สิ้นสุดการบันทึก»
เลก: จริงสิ ผมเห็นหางคุณแล้วล่ะ
SCP-8000: ไม่ล่ะ คุณไม่ได้เห็นหรอก
เลก: ผมเห็นมันแวบ ๆ ตอนที่คุณเข้าประตูมิติมาไง
SCP-8000: เป็นไปไม่ได้หรอก
เลก: ทั้งตัวคุณอยู่ในหอสมุดนี้แล้วเหรอ?
SCP-8000: ใช่ อืม คุณพูดจามีเหตุผลดีนะ แล้วมันเป็นยังไงบ้างเหรอ?
เลก: ก็หางแมวน้ำปกตินะ
SCP-8000: เยี่ยมยอดมาก ว่าแล้วก็ขอแก้เอกสารบ้างหน่อยแล้วกัน
SCP-8000 บินจากชั้นวางหนึ่งสู่อีกชั้น และนำหนังสือมาด้วยจำนวนมาก
SCP-8000: นี่เอกสารของคุณ หนังสือพวกนี้เป็นวัยเด็กของคุณเอง
ผู้อำนวยการเลกและ SCP-8000 ปรากฏตัวในห้องนอนเด็กแห่งหนึ่ง กำแพงห้องเป็นสีน้ำเงินเข้ม มีถ้วยรางวัลชนะเลิศจากการแข่งขันเยาวชนถูกวางเรียงอยู่บนชั้นวางที่ตั้งอยู่ตรงข้ามเตียง
เลก: ไม่มีทางน่า
เลกเดินผ่านเข้าไป และหยิบหนังสือการ์ตูนช่องแบทแมนที่วางอยู่บนโต๊ะที่ข้างเตียงมาเปิดออกทีละหน้า จากนั้นเขาก็หยุดอยู่ที่ฝั่งด้านในปกหลัง
SCP-8000: นั่นคืออะไรน่ะ?
เลก: ผมเคยวาดคอมิกส์แบทแมนเอาไว้ที่ท้ายเล่มหนังสือมันน่ะ แถว ๆ นี้น่าจะมีอีกอยู่นะ
เลกเดินตรงไปยังอีกฝั่งของเตียง
SCP-8000: คุณทำมาเท่าไหร่น่ะ?
เลก: เยอะเลยล่ะ อาจถึงร้อยเลยก็ได้ ผมจำไม่ค่อยได้หรอก แต่ผมชอบมันนะ ผมเคยอยากเป็นนักวาดคอมิกส์ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นนักชีววิทยาทางทะเลกับประธานาธิบดีทีหลัง ผมมีไอ้พวกหนังสือ 'สอนวาดการ์ตูน" อยู่หลายเล่มเลยล่ะ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากให้เทรซภาพหรอก แต่ยังไงมันก็เจ๋งอยู่ดี จนผมเลิกวาดไปวันหนึ่ง ผมจำสาเหตุไม่ได้แล้วล่ะ — อาจจะเพราะโรงเรียน หรือไม่ก็— ฉิบหายล่ะ!
เด็กอายุราวหกถึงเจ็ดปีกำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงอย่างเงียบ ๆ มีภาพวาดยับ ๆ วางกระจัดกระจายรอบตัวเขาอยู่จำนวนมาก
SCP-8000: อย่าห่วงไปเลย เขามองไม่เห็นเราหรอก ไม่งั้นคงได้เกิดพาราด็อกซ์กันพอดี
เลก: นี่มันแปลกมากเลยนะเนี่ย
SCP-8000: ต่อจากที่คุณบอกว่าเลิกวาดไปทีสิ
เลก: ผมก็ไม่ได้อยากเลิกหรอกนะ แต่มันก็เป็นแค่ความฝันลม ๆ แล้ง ๆ คุณก็รู้นี่ ชีวิตคนเราก็งี้แหละ
ผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาภายในห้อง เธอมองไปรอบ ๆ ตนเอง
ผู้หญิงคนหนึ่ง: ลูกเป็นอะไรมั้ย?
เธอขยับเข้าไปหาเด็กคนนั้น และนั่งลงสบตากับเขา
ผู้หญิงคนหนึ่ง: ลูกเป็นอะไรไปน่ะ?
เด็กคนหนึ่ง: มันห่วยมากเลย
ผู้หญิงคนหนึ่ง: แม่ว่าหนูคิดผิดไปแล้วนะ
เด็กคนหนึ่ง: มันไม่ดีเลยสักนิด!
เธอใช้ปลายแขนเสื้อปาดน้ำตาจากหน้าของเด็กชายคนนั้น
ผู้หญิงคนหนึ่ง: ลูกรัก ถ้าหนูยังทำตัวแบบนี้ต่อไป ลูกก็ไม่มีวันจะพอใจกับอะไรได้หรอก
เด็กคนหนึ่ง: ผมพอแล้ว! ผมจะไปรักษาปลาแล้วก็จะไม่วาดรูปอีกแล้ว
ผู้หญิงคนหนึ่ง: ลูกอยากเป็นอะไรแม่ก็จะสนับสนุนเสมอเลยนะ มาช่วยแม่ชุบเกล็ดขนมปังให้ไก่มั้ย?
เด็กคนหนึ่ง: […] ครับ
ทั้งคู่ยืนขึ้นและออกจากห้องไป ผู้หญิงคนนั้นจับมือของเด็กชายเอาไว้
ผู้หญิงคนหนึ่ง: แม่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะหาเงินจากไหนมาจ่ายค่าเรียนชีววิทยาทางทะเล แต่ถ้าลูกอยากเป็นจริง ๆ แม่ก็จะพยายามนะ
เลก: นั่นแหละวันที่ผมเลิกวาดไปน่ะ คงเป็นอย่างนั้นแหละ ตอนนี้กลับมาดูอีกที มันก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้นเลยนะ สำหรับผลงานของเด็กหกขวบน่ะ ตอนนั้นผมคงทำตัวแย่ไปเองนั่นแหละ
SCP-8000: แค่ตอนนั้นหรอ?
เลก: ปากเก่งดีนะ
SCP-8000: แล้วทำไมไม่พยายามต่อล่ะ?
เลก: โอกาสที่จะได้งานสำคัญ ๆ ในสายงานนั้นมันแทบจะต่ำจรดดินเลยล่ะ ผมอยากถูกคนยอว่าเป็นแจ็ก เคอร์บี้ หรือไม่ก็สแตน ลีคนใหม่ แต่คงไม่มีวันจะได้เป็นอย่างนั้นหรอก พ่อผมทำงานเป็นแมวมองอเมริกันฟุตบอลระดับมหา'ลัย ท่านพูดถึงพวกนักกิฬาที่ท่านเฝ้าดูอยู่เสมอ บอกว่าพวกเขาอาจจะเป็นที่สุดในโรงเรียนตัวเองที่มีคนอยู่สามร้อยคนก็จริง แต่ทันทีที่คนพวกนี้ก้าวออกไปสู่สนามจริงระดับมหา'ลัย พวกเขาก็จะตกไปอยู่รั้งท้ายในด้านทักษะจริง ๆ และท่านไม่เคยคิดผิดเลย
SCP-8000: คุณคิดว่าเชาพูดถูกแล้วเหรอ? การด้อยค่าความสามารถของตัวเองและคนอื่น ๆ มันก็เป็นแค่การมองโลกในแง่ร้ายเท่านั้นนั่นแหละ
เลก: เขาจะพูดเรื่องนี้ทุกครั้งที่ผมเริ่มสนใจสิ่งใหม่ ตลอดทุกครั้งเลย พอถึงวันถัดไป เขาก็จะหยิบยกเรื่องนี้มาพูดให้ได้
SCP-8000: งั้นก็แสดงว่าเขาหมายถึงคุณน่ะสิ
เลก: มีสายตาเฉียบแหลมจริง ๆ เลยนะ
SCP-8000: คุณพอล คุณรู้ใช่ไหมว่าเกณฑ์อะไรก็ตามมันขึ้นอยู่กับคุณเองว่าจะกำหนดมันยังไง?
เลก: ผิดแล้วล่ะ ทั้งประวัติศาสตร์มนุษยชาติทั้งหมดไม่เคยมีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นสักหน่อย
เลกนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องที่หนาวเย็นและเงียบเชียบ เขาเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบหกปีแล้ว มีวัยรุ่นคนอื่น ๆ กำลังนั่งที่โต๊ะเช่นเดียวกันกับเขา ทั้งหมดกำลังจ้องมองไปยังกระดาษของการสอบมาตรฐานที่กำลังจัดขึ้นอยู่นี้
เลกนั่งอยู่ตรงกันข้ามกับแม่ของตน เขาเปิดซองจดหมายสีน้ำตาลออก
เลก: 1520
ผู้หญิงคนหนึ่ง: โอ้โฮ! ยินดีด้วยนะลูก!
เลก: แม่ ผมต้องเรียนสูง ๆ นะ คะแนน 1520 มันถึงเกณฑ์ซะที่ไหน
ผู้หญิงคนหนึ่ง: หมายความว่ายังไงน่ะ? มากกว่า 99 เปอร์เซ็นต์ของคะแนนเต็มเลยนะ
เลก: เฮนรี เนท กับอิซาเบลลาได้สูงกว่า 1540 กันหมด
ผู้หญิงคนหนึ่ง: เนทเนี่ยนะ? โกงหรือยังไงเนี่ย?
เลก: ไม่ใช่ประเด็น คะแนน 1520 หัวคว—ขวดนี่มันไม่ถึงเกณฑ์เลย
ผู้หญิงคนหนึ่ง: 1520 กับ 1540 ก็มากกว่า 99 เปอร์เซ็นต์ของคะแนนเต็มอยู่ดีนั่นแหละ ลูกหยุดทำตัวเหลวไหลได้แล้ว
เลก: ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่ดีพอที่—
ผู้หญิงคนหนึ่ง: แม่ทนกับท่าทีแบบนี้มาตั้งแต่ลูกเกิดแล้วนะ หัดรู้สึกยินดีกับตัวเองซะบ้างเถอะ แม่ภูมิใจในตัวลูกแล้วไงพอล ไม่ดีเหรอ?
เลก: แต่สุดท้ายผมก็เป็นฝ่ายถูกนะ ผมเข้าม.ในเครือไอวี่ลีกไม่ได้
SCP-8000: ตอนมหาลัยคุณก็ซิ่ววิชาเอกไปตั้งอีกตั้งห้ารอบ จากคอมไปวิศวะไปกราฟิกดีไซน์ไปคหกรรมแล้วก็ไปวิศวะเครื่องกล ทำทั้งหมดนี้ในปีครึ่ง
เลกนั่งลงบนพื้นหอพักของตน หนังสือฟิสิกส์ถูกเปิดค้างเอาไว้ที่บทว่าด้วยความยืดหยุ่น เขากำลังร้องไห้
เลก: เอาไอ้นั่นออกไปเลยนะ! สุดท้ายผมก็ได้ชีววิทยา และผมก็เรียนจบทันด้วย
SCP-8000: ทำไมไม่ลองเรียนตัวเลือกก่อนหน้านี้ต่อก่อนล่ะ?
เลก: เพราะแนวคิดของมันอย่างกับทำมาเพื่อไม่อยากให้คนเข้าใจได้—
SCP-8000: ไม่จริงสักหน่อย คุณทำงานกับสถาบันเลยนะ คุณเป็นคนฉลาดจริง ๆ
เลก: พูดจริงไหมเนี่ย?
[…]
เลก: มัน— มันก็ไม่ได้วิเศษวิโสอะไรนี่ ผมแค่ศึกษาจากงานของคนที่ประสบความสำเร็จกว่าตัวเองแค่เพื่อที่จะจบมาใช้ชีวิตเป็นฟันเฟืองในเครื่องจักรที่ตั้งอยู่ได้เพราะการค้นพบของคนพวกนั้น ไม่มีการก้าวหน้าหรือถอยหลังทั้งนั้น แค่ติดอยู่ที่เดิม ผมยอมไม่ได้ ผมคงทำลายตัวเองไปแล้วจริง ๆ — อาจารย์ที่ปรึกษาคงเกลียดขี้หน้าผมไปตั้งแต่ซิ่วรอบสามแล้ว แต่ยังไงผมก็ฝืนใช้ชีวิตแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ
SCP-8000: คุณอยากทิ้งร่องรอยให้คนจดจำได้เหรอ?
เลก: ก็ใช่สิ แล้วมันผิดหรือไง?
เอกสารที่ถูกกู้คืน 8000.3-4
02/18/2024 - 02/19/2024
บริบท: ผอ.เลกได้รับอนุญาตให้ทำการนำเสนอโครงการดังต่อไปนี้ต่อสภากำกับการ
โครงการ SEEKER (ซีกเกอร์)
ใครดีใครได้ ใครพ่ายก็ร้องไป
SEEKER เป็นเครื่องจักรวิทยาการผิดปกติซึ่งถูกสร้างขึ้นที่ศูนย์-322 โดยมีจุดประสงค์เพื่อทำการตรวจจับเหตุการณ์ วัตถุ และตัวตนผิดปกติซึ่งยังคงไม่ถูกค้นพบในขอบเขตระดับพหุจักรวาล โครงสร้างของระบบถูกระบุเอาไว้ข้างล่าง ดังนี้
ระบบปรับเสถียรภาพรูหนอนแบบจำกัดขอบเขต (Localized Wormhole Stabilizer)
ระบบปรับเสถียรภาพรูหนอนแบบจำกัดขอบเขต (LWS) คือ ระบบที่สามารถสร้างและรักษาสภาพของสะพานไอน์สไตน์-โรเซนที่อยู่ภายใต้การควบคุมและถูกจำกัดขอบเขตเอาไว้ได้โดยอัตโนมัติ ซึ่งส่งผลให้รอยแยกในความเป็นจริงยังคงอยู่ได้ ทำให้ SEEKER สามารถตรวจสอบเข้าไปภายในจักรวาลที่อยู่ใกล้เคียงได้ โครงสร้างพลังงานลบได้ถูกติดตั้งเอาไว้กับตัวสะพานฯ ซึ่งป้องกันไม่ให้สสารทางกายภาพสามารถผ่านไปได้ แต่ก็ยังคงสามารถนำข้อมูลออกมาได้
แกนคำนวณเชิงควอนตัม (Quantum Computational Core )
แกนคำนวณควอนตัม (QCC) ประกอบด้วยเมทริกซ์ขนาดความจุเพตาฟล็อปคิวบิต หน้าที่หลักของ QCC คือการประมวลผลและเรียบเรียงข้อมูลที่พัวพันกันซึ่งรวบรวมจาก LWS ซึ่งมีส่วนช่วยลดความไม่แน่นอนที่มีโอกาสเกิดขึ้นลงได้เป็นอย่างมาก กระบวนการนี้เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้สามารถวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้รับมาจากจักรวาลคคู่ขนานได้สูงสุดถึง 35,000,000 จักรวาล
โครงสร้างปัญญาประดิษฐ์เพื่อการคาดการณ์ (Quasimodo.AIC)
Quasimodo.AIC คือ โครงสร้างปัญญาประดิษฐ์ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาโดยสถาบันที่ผ่านกระบวนการเรียนรู้ข้อมูลจากคลังข้อมูลสิ่งผิดปกติที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของสถาบัน รายงานเหตุการณ์ และบันทึกการคาดการณ์ในระดับพหุจักรวาลที่ได้รับจาก LWS และผ่านการเรียบเรียงโดย QCC โดย Quasimodo.AIC รวบรวมข้อมูลนี้ และใช้งานรูปแบบการจำแนกประเภทอันเป็นจำเพาะของมัน จากนั้นจึงทำการคาดการณ์การปรากฏตัวของสิ่งผิดปกติ ความสามารถผิดปกติ พิกัดตำแหน่ง และจำแนกประเภทวัตถุอย่างแม่นยำ โดยอ้างอิงจากความถี่และความแปรปรวนของข้อมูลที่พบในจักรวาลต่าง ๆ
SEEKER ถูกเปิดการทำงานและควบคุมผ่านส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ และกระบวนการค้นหาตามตัวชี้วัด ผู้ควบคุมสามารถคัดกรองวัตถุได้ด้วยการกำหนดลักษณะและหมวดหมู่นับพันรายการ เมื่อถูกกระตุ้นการทำงาน LWS จะทำการตรวจสอบชุดตัวอย่าง และจะนำข้อมูลมาจากแหล่งในระดับพหุจักรวาล จากนั้น QCC จะทำการรวบรวมผลลัพธ์เป็นแผนผังของความเป็นไปได้ ท้ายที่สุด Quasimodo.AIC จะเรียบเรียงและสังเคราะห์แผนผังที่ได้มา และมอบข้อมูลสิ่งผิดปกติที่เสร็จสมบูรณ์แล้วออกมา
บริบท: ส่วนหนึ่งของการนำเสนอโดยผู้อำนวยการเลกต่อสภากำกับการ
บทถอดความ
«เริ่มต้นการบันทึก»
O5-2: คุณผู้อำนวยการ คุณมองว่างานของคุณเป็นการแข่งขันวัดขนาดไอ้จ้อนชิงศักดิ์ศรีความเป็นชายรึคะ?
เลก: ไม่ครับท่าน
O5-2: ฉันไม่เห็นเหตุผลเลยว่าทำไมเราต้องทุ่มงบหลายล้านให้—
เลก: จากการประเมินของผมแล้วนั้น—
O5-2: โห ยิ่งดีไปใหญ่เลยนะเนี่ย ตั้งพันล้านเลยนี่นา เป็นเงินของสถาบันที่จะทุ่มให้กับเครื่องมือเชิงทฤษฎีที่ทำงานได้แบบเดียวกันกับที่พวกเราก็ทำกันตั้งแต่แรกแล้ว ฉันไม่เห็นว่ามันมีประโยชน์อะไรนอกจากสนองนี้ดคุณได้เลย
(เครื่องถ่ายเอกสารที่ตั้งอยู่บนที่นั่งของ O5-13 พูดขึ้นมา)
O5-13: ยุคนี้เขาฮิตทำเครื่องเบิ้ม ๆ เล่นใหญ่กันแล้ว
O5-1: ไม่น่าแปลกใจที่คุณสนใจเจ้านี่เลยนะ ฉิบฉาม
O5-13: อย่าเรียกแบบนั้นนะโว้ย
O5-2: แล้วใครมันไปเริ่มกระแสทำเครื่องเบิ้ม ๆ เล่นใหญ่ตั้งแต่แรกกันล่ะ?
O5-13: พวก DEEPWELL ศูนย์-17
O5-1: พวกนั้นมันทำอะไรดี ๆ กันเป็นบ้างไหมเนี่ย? พวกนั้นเอาแต่ทำความเป็นจริงล่มไม่ก็ฆ่าเทพ—
O5-2: ก็เพราะมีคนที่ไหนไม่รู้คอยโปรยเงินให้พวกมันใช้ไงเล่า
O5-13: คงเพราะผมไม่อยากโดนขังเป็นเครื่องปรินต์ทั้งปีทั้งชาติมั้ง มีใครเคยคิดถึงเรื่องนี้กันบ้างไหมเนี่ย?
เลก: ผมไปปรึกษากับ Deepwell ที่ 17 มาแล้วล่ะครับ
(O5-7 พิมพ์ด้วยแป้นพิมพ์ของตน)
O5-7: แล้วคุณจะมาชักใบให้เรือตัวเองเสียทำไมเนี่ย
O5-5: คุณเลก รู้ไหมว่าผมดีใจแค่ไหนที่ได้เจอคุณอีกน่ะ? อย่างแรกเลย ผมว่านี่เป็นไอเดียที่ยอดไปเลยล่ะ! คุณคิดออกมาได้ยังไงกันเนี่ย? เจ๋งโคตร! ก็คือ ผมคิดว่าเจ้านี่พอจะมีประโยชน์กับสถาบันได้ แต่อย่างไรก็เถอะ ผมสงสัยอยู่ว่าคุณมีเจตนายังไงกันแน่พอดีว่าผมได้อ่านรายงานจากคุณซิมเมอเรียนที่คณะกรรมการจริยธรรมมาน่ะ และเขาบอกไว้ว่าคุณมีอาการเศร้าซึมเล็กน้อย
เลก: เรื่องแบบนี้มันควรเก็บเป็นความลับไม่ใช่เหรอครับ?
(O5-7 พิมพ์ด้วยแป้นพิมพ์ของตน)
O5-7: ที่นี่ไม่เคร่งพรบ.คุ้มครองข้อมูลสุขภาพบุคคลแบบเมกาหรอกนะ
O5-13: เราอยู่ห่างจากแอฟริกามากพอที่ไอ้พวกตัวโตนั่นจะเข้ามายุ่งไม่ได้แล้วนะ เจ็ด หัดเข้าใจตรงกับคนอื่นได้แล้ว
O5-1: พอล รบกวนตอบคำถามของหมายเลขห้าด้วย
เลก: ครับ ตอนนั้นผมรู้สึกไม่ดีเท่าไร แต่ก็เนื่องมาจากเหตุผลส่วนตัว หลังจากทบทวนกับตัวเองและพิจารณาดูแล้วว่าทำไมกันนะ ผมก็เลยทุ่มกายใจให้กับโครงการนี้ เพื่อที่ทั้งศูนย์ของผมและตัวผมเองจะสามารถไต่เต้าขึ้นไปเป็นแนวหน้าในการวิจัยที่น่าสนใจใหม่ ๆ ได้ครับ
O5-2: พวกเรามีระบบตรวจจับสิ่งผิดปกติอยู่ทั่วทุกกระเบียดนิ้วบนโลกแล้ว คุณอยากให้เราไปรื้อมันออกมาด้วยไหมคะ?
เลก: ไม่ครับ นี่มันเป็นการเริ่มต้นของสิ่งใหม่ มันใช้สำหรับการคาดการณ์ในอนาคต จริงที่ว่าระบบตรวจจับสิ่งผิดปกติของเราดีเยี่ยม ผมจะทั้งปฏิเสธหรือไม่ก็พยายามยกยอให้โครงการนี้ดูดีกว่านั้นก็ไม่ได้ มันเป็นแบบตามเวลาจริง มันจะแสดงให้เราเห็นว่าสิ่งผิดปกติจะโผล่ออกมาเมื่อไหร่ ที่ไหน ยังไง และทำไม ก่อนที่มันจะโผล่ออกมาจริง ๆ เสียอีก มันไม่มีอะไรที่เทียบได้แล้ว
«สิ้นสุดการบันทึก»
บริบท: การนำเสนอของผู้อำนวยการเลกต่อสภากำกับการ
บทถอดความ
«เริ่มต้นการบันทึก»
คอยซ์: ไปได้สวยไหม?
เลก: พวกนั้นซื้อกัน
คอยซ์: เหมาเครื่องคนขาดความมั่นใจไปยกแผงเลยเหรอ?
เลก: ผมอยากให้เรียกกันว่าเครื่องหัดพยุงชีวิตตัวเองให้ได้มากกว่า แล้วก็ใช่ พวกเขาอนุมัติ
คอยซ์: ผมคงรู้จักคุณดีเกินไปแล้วมั้ง แต่ผมพอมองทะลุกำแพงบาง ๆ นั่นได้ทะลุปรุโปร่งเลย และพวกเขาก็น่าจะทำได้เหมือนกันนี่ละ
เลก: อ๋อ ใช่สิ พวกนั้นมองทะลุปรุโปร่งเลยล่ะ
คอยซ์: […] นี่คุณทำอะไรลงไปน่ะ?
เลก: ผมไม่ได้ติดต่อกับพวก Deepwell แล้วก็แน่อยู่แล้วว่าผมไม่ได้สร้างเครื่องนี่มาเพื่อตรวจจับสิ่งผิดปกติจริง ๆ
[…]
เลก: ผมโกหกไปน่ะ
«สิ้นสุดการบันทึก»
เลก: ถ้าผมวิเคราะห์คุณกลับบ้างคุณจะชอบไหม? ผมไม่ใช่กรณีไว้ศึกษานะ รู้ไว้ด้วย
SCP-8000: ไม่มีใครบังคับไม่ให้คุณถามคำถามฉันบ้างสักหน่อย
เลก: งั้นคุณมีชื่อไหม?
SCP-8000: อืม ฉันไม่มีหรอก ก็ไม่รู้นะว่าทำไม ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้นานแล้วนะ
เลก: โอเค คุณดูเหมาะกับชื่อวิลเลียมนะ ที่ไม่ใช่พวกวิลเลียมที่ชื่อเล่นว่า 'วิลล์' แต่ดูเหมาะกับชื่อเล่นบิลล์มากกว่า
SCP-8000: ทำไมต้องแยกกันด้วยล่ะ?
เลก: เวลาผมเห็นอะไรโล้น ๆ ผมก็จะชอบนึกถึงชื่อบิลล์น่ะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
SCP-8000: แต่ฉันมีผมนะ ทั้งตัวฉันมีขนเต็มตัว ก็ถ้าตาคุณยังพอมองเห็นได้นั่นแหละนะ
เลก: ก็ใช่ แต่คุณดูโล้นนี่ ถ้างั้นเกร็กล่ะ ว่าไง?
SCP-8000: พอไม่มีเหตุผลเบื้องหลังชื่อเล่นแล้วมันดูไม่ค่อยพิเศษเลยนะ
เลก: ฟรานซิสก็ได้ ชื่อเล่นแฟรงกี้
SCP-8000: ฉันพอจะจำได้แล้วล่ะว่าทำไมถึงไม่เคยเลือกใช้ชื่อเล่นเลย ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครคิดว่าจริงจังแน่ ๆ ตอนที่ไปโผล่แล้วบอกว่า "ไง คุณพอล ฉันชื่อแฟรงกี้"
เลก: คุณเป็นแมวน้ำตัวยาวเฟื้อยเลยนะ นั่นก็ทำให้สถานการณ์ดูน่าตลกพออยู่แล้ว
SCP-8000: ฉันคิดว่าการที่หน้าที่ของตัวเองขัดกับการที่ฉันเผอิญดูเหมือนเลี้ยงลูกด้วยนมเปิ่น ๆ ตัวหนึ่งก็เป็นเรื่องน่าตลกระดับจักรวาลที่เรียกเสียงฮาจากใครที่ไหนไม่ได้พอแล้วล่ะ
เลก: ผมเชี่ยวชาญด้านนี้นะ คุณต้องเลือกมาสักอย่างนั่นแหละ เมื่อไม่กี่ปีก่อน ผมเพิ่งได้จัดการกับ—
SCP-8000: นั่นไง เทพแห่งการแกะสลักกระดูกและงานแกะจากกระดูกวาฬ นายสกอร์โดห์ทำงานตัวเองได้ดีเลยล่ะ ส่วนฉันมีแนวทางที่ต่างออกไป
เลก: เลือกชื่อมาเถอะนะ
SCP-8000: นี่มันน่าสนใจจริง ๆ
เลก: เอาอีกแล้วนะ
SCP-8000: จากที่ฉันดูมา ฉันพบว่าคุณค่อนข้างยึดติดและไม่เคยรู้สึกพอใจกับอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ความสามารถทางศิลป์ของคุณสำหรับคนวัยนั้นแล้วก็ไม่ได้แย่อะไร บางคนก็ยังอาจคิดว่าทำได้ดีด้วยซ้ำไป แต่คุณคิดว่ามันยังดีไม่พอ ความยึดติดกับความสมบูรณ์แบบอย่างนั้นแหละที่ทำให้คุณจำใจล้มเลิกไป
เลก: ผมว่าการรั้งตัวเองที่กำลังจะหมดอนาคตไปมันไม่ได้เป็นเรื่องแย่อะไรนะ
SCP-8000: คุณเป็นแบบนี้กับแทบทุกกิจกรรม ทั้งการเรียน งานอดิเรก หรืออะไรก็ตาม ทุกครั้งที่คุณรู้สึกได้ว่าอาจเกิดอุปสรรคขึ้นมาได้ในระหว่างพัฒนาการนี้ ไม่ว่ามันจะเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม
SCP-8000 หยิบหนังสือปกอ่อนสีดำที่อยู่ใกล้เคียง
เลกลงเล่นในการแข่งขันบาสเกตบอลระดับมหาวิทยาลัย
ทั้งสองฝ่ายมีคะแนนเสมอกันในช่วงเวลาที่สี่ ทีมของเลกได้ลูกโดยมีเวลาคงเหลืออยู่สิบห้าวินาที โดยทั้งสองทีมไม่มีการขอเวลานอก
ลูกถูกส่งไปให้กับเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่ง ซึ่งถูกขวางโดยผู้ป้องกันสองคนอย่างรวดเร็ว เขารีบส่งลูกไปยังมุมตรงกันข้ามเพื่อให้กับเพื่อนร่วมทีมอีกคน เหลือเวลาอยู่เจ็ดวินาที
เพื่อนร่วมทีมคนนั้นหลอกทำท่าชู้ต และเลี้ยงลูกไปบริเวณใต้แป้นบาส จากนั้นจึงหลอกเลย์อัปและส่งลูกให้กับเลก เหลือเวลาอีกสามวินาที
เลกรับลูกไม่ได้ มันกระดอนไปอยู่กับผู้ป้องกันคนหนึ่ง เขาตรงเข้าไปที่ห่วงของฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว เหลือเวลาอีกหนึ่งวินาที
ผู้เล่นชู้ตลูกจากหลังเส้นสามแต้ม มันลงห่วงและพวกเขาชนะ
เลกออกไปและไม่ได้ร่วมพูดคุยหลังจบการแข่งขัน เขาไม่ได้ซ้อมในรอบถัดไป
เลก: โธ่ เอาเถอะน่า! สมเหตุสมผลดีออก ก็ใช่แหละ ผมงอแงเรื่องการวาดไปเอง แล้วก็อารมณ์เสียที่เข้ามหา'ลัยที่อยากเข้าไม่ได้อีก มันน่าอายสุด ๆ
SCP-8000: คุณจะด้อยค่าเรื่องพวกนั้นยังไงก็ได้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าทั้งหมดนั้นทำให้คุณเป็นตัวคุณเองได้อย่างทุกวันนี้
เลก: จะพูดแบบนั้นกับอะไรก็ได้ทุกเรื่องนั่นแหละ นั่นมันก็แค่พื้นฐานการเข้าสังคม
SCP-8000: คุณแพ้แค่นัดเดียวก็ล้มเลิกไปเลยนะ ความอับอายมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
เลก: ให้ไปสู้หน้าเพื่อนคนอื่น ๆ หลังจากที่พลาดทำแต้มง่าย ๆ ไปอ่ะนะ? เออ โคตรน่าอายเลยล่ะ
SCP-8000: ทำไมถึงต้องไม่ชอบขนาดนั้นด้วยล่ะ? การอับอายมันก็เป็นปกติของชีวิตที่ต้องเจออยู่แล้วนะ
เลก: รู้อะไรไหม คุณเป็นพวกปากอย่างใจอย่างนะ คุณไม่คิดจะหาชื่อให้ตัวเองด้วยซ้ำ เพราะกลัวว่าคนอื่นจะคิดยังไงตอนที่รู้ชื่อนั่น ผมเป็นคนที่ผิดพลาดมาตลอด แค่คนคนนี้คนเดียวเลย ผมไม่กล้าโชว์งานของตัวเองให้ทั่วโลกได้เห็น เพราะมันไม่ได้ดีพอที่จะให้ใครมามอง ผมอารมณ์เสียที่เข้าเครือไอวี่ลีกไม่ได้ เพราะคนอื่นจะรู้ว่าผมไม่ได้ฉลาดพอที่จะไปถึงระดับนั้น คุณมันก็ไม่ต่างอะไรกับผม แต่ตราบใดที่ผมยังลงมือทำอะไรได้ ผมก็จะไม่มีวันให้ไอ้พวกโง่เง่าพวกนี้คิดว่าตัวเองเหนือกว่าผมได้เด็ดขาด
SCP-8000: นั่นไงเล่า
เลก: เหยดเข้ โดนจับไต๋ได้แล้วสิเรา เก่งนะเนี่ย แต่ถึงงั้นคุณก็ยังเป็นพวกปากอย่างใจอย่างอยู่ดีนั่นแหละ
SCP-8000: คุณพอล ฉันชื่อว่าวอลเลซ ชื่อเล่นว่าวอลลี่ ฉันชื่อวอลเลซ ชื่อนี้มาโดยตลอด แต่คุณก็ยังติดอยู่ในหลุมที่ขุดเอาไว้เองอยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ฉันก็หวังจะให้คุณรู้ตัวสักทีว่าฉันพยายามช่วยคุณออกมาอยู่
เอกสารที่ถูกกู้คืน 8000.5-8
03/13/2024 - 03/20/2024
บริบท: ย่อความรายการสิ่งผิดปกติที่ถูกค้นพบโดยซีกเกอร์
SEEKER.01
จักรวาลที่ป้อนเข้า: 104,257
ขอบเขต: 'CLOSE' 'มีชีวิต' 'ตัวใหญ่' 'อันตราย' 'ภายในฟิลาเดลเฟีย'
การค้นพบของซีกเกอร์: สิ่งผิดปกติถูกระบุว่าอยู่ในบริเวณซิติเซนส์ แบงก์ พาร์ก ซึ่งเป็นสนามเหย้าของทีมเบสบอลฟิลาเดลเฟีย ฟิลลีส์
SCP-01-SEEK
รายละเอียดฉบับคัดตอน: SCP-01-SEEK คือ สิ่งผิดปกติรูปร่างคล้ายมนุษย์ซึ่งมีลำตัวอ้วนกลม สีเขียว และสวมชุดของทีมฟิลาเดลเฟีย วิลลีส์ โดย SCP-01-SEEK มีสติสัมปชัญญะ มีสติปัญญา และสามารถพูดได้
บทถอดความ
เลก: ไอ้นั่นไม่ใช่ชุดคอสตูมเหรอ?
SCP-01-SEEK: ไม่
เลก: นี่คุณเป็นสิ่งมีชีวิตมาตลอดเลยเหรอเนี่ย
SCP-01-SEEK: ใช่ ได้อ่านหนังสือฉันหรือเปล่า? อธิบายเอาไว้ในนั้นหมดเลย
เลก: ครับ เห็นว่ามันเขียนว่าคุณมาจากหมู่เกาะกาลาปาโกสน่ะ แต่มันก็มีเอกสารในประวัติศาสตร์เหมือนกันว่าร้านเฮนสันมอนสเตอร์ช็อปเป็นคนสร้างฟิลลี่ แฟเนติกขึ้นมา
SCP-01-SEEK: ฉันเคยเจอกับชาลส์ ดาร์วินมาก่อนนะ
เลก: เอาจริงเหรอ?
SCP-01-SEEK: ฉันเผยแพร่แนวคิดต่อต้านทฤษฎีวิวัฒนาการมาเจ็ดสิบปีแล้ว ฉันนี่แหละคนที่คิดค้นระบบสถานศึกษาทางเลือกขึ้นมา
เลก: งั้นทำไมเขาไม่ได้เขียนเกี่ยวกับคุณเอาไว้เลยล่ะ?
SCP-01-SEEK: ฉันบังคับไม่ให้เขาทำ
เลก: ได้ยังไงน่ะ?
SCP-01-SEEK: ฉันบอกว่าไม่งั้นจะกินเขา
เลก: แล้วทำไมเขาต้องเชื่อด้วย?
SCP-01-SEEK: ก่อนหน้านี้ฉันกินผู้ช่วยเขาเข้าไป
เลก: จริงไหมเนี่ย?
SCP-01-SEEK: กลืนทั้งร่างเลย
เลก: ดีจริง
SCP-01-SEEK: จมูกของชั้นยืดออกได้เหมือนกับพวกงู
เลก: คุณชอบกินคนเหรอ?
SCP-01-SEEK: เป็นกิจกรรมโปรดเลยแหละ
เลก: คุณโอเคกับอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?
SCP-01-SEEK: แล้วนายเคยโกรธที่ฉลามทำแบบนี้ไหมล่ะ?
เลก: ฉลามไม่ได้ล่าคนสักหน่อย
SCP-01-SEEK: ฉันไปบอกว่าฉันล่าคนตอนไหน
เลก: งั้นคุณล่าคนไหม?
SCP-01-SEEK: ก็ใช่ ส่วนใหญ่ก็เด็กนะ ฉันชอบยืนค้ำประตูไว้จนกว่าพวกนั้นจะรู้ตัวว่าฉันอยู่ตรงนั้น
เลก: คุณพยายามทำให้ผมกลัวอยู่ไหมเนี่ย?
SCP-01-SEEK: เคยเห็นปืนฮ็อตดอกของฉันไหมล่ะ? ไส้กรอกที่ใส่เป็นกระสุนทำมาจากเนื้อมนุษย์นี่ละ พวกมนุษย์ที่ฉันล่ามา
เลก: เยี่ยมจัง
SCP-01-SEEK: เคยโดนฉันยิงไส้กรอกใส่มาก่อนไหม?
เลก: ไม่อ่ะ
SCP-01-SEEK: มันทำมาจากเนื้อคนน่ะ
เลก: ผมว่ามันดูเหลือเชื่อไปหน่อยที่คุณเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีหน้าตาแบบนั้น อายุเกือบ 200 ปีได้ และกินคนเป็นอาหาร
SCP-01-SEEK: ส่วนฉันว่ามันดูเหลือเชื่อไปหน่อยที่นายไม่คิดว่าตัวเองจะโดนฉันกินบ้าง
SEEKER.04
จักรวาลที่ป้อนเข้า: 30,124,610
ขอบเขต: 'ตัวใหญ่' 'น่ากลัว' 'อันตราย' 'สัตว์ประหลาด'
การค้นพบของซีกเกอร์: สิ่งผิดปกติถูกระบุว่าอยู่ในบริเวณภูมิภาคเอเวอร์เกลดส์ รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา
SCP-04-SEEK ในตอนที่ค้นพบ
รายละเอียดฉบับคัดตอน: SCP-04-SEEK คือ สิ่งผิดปกติรูปร่างมนุษย์ที่มีความสามารถในการเคลื่อนย้ายผ่านปริภูมิ-เวลา
บทถอดความ
เลก: ฮัลโหล?
SCP-04-SEEK: ไง เป็นไงบ้างล่ะหนุ่ม?
เลก: คุณอาศัยอยู่ที่นี่เหรอ?
SCP-04-SEEK: เปล่า แค่มาชิลเฉย ๆ
เลก: คุณมาที่นี่ได้ยังไงน่ะ?
SCP-04-SEEK: ผมชอบวาร์ป
เลก: แค่นั้นเหรอ?
SCP-04-SEEK: ผมข้ามเวลาได้
เลก: คุณเคยทำอะไรน่าสนใจด้วยพลังนั่นไหม?
SCP-04-SEEK: นายเคยสงสัยไหมว่าทำไมช่วงที่มีพวกอัศวิน ราชา เหี้ยอะไรต่อมิอะไรเพ่นพ่านกันถึงได้มีเด็กตายเยอะนักน่ะ?
เลก: ไม่ค่อยหรอก
SCP-04-SEEK: ผมย้อนเวลาไปกินเด็กเล่น
บริบท: ผู้อำนวยการเลกจัดการประชุมร่วมกับบุคคลที่มีส่วนร่วมในการทดลองใช้งานซีกเกอร์เป็นครั้งแรก
บทถอดความ
«เริ่มต้นการบันทึก»
เลก: พวกแกทำอะไรลงไปวะ?
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: […] สร้างเครื่องตามที่คุณอยากได้มั้ง?
เลก: ทำไมมันเอาแต่ส่งมนุษย์กินคนมาให้ล่ะ?
วิศวกรแวกเกอร์แมน: บางทีตัว AI อาจเชื่อมโยงว่าการกินคนถือเป็นขอบเขตลักษณะที่อันตรายล่ะมั้ง
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: คุณลองเจาะจงมากกว่านี้สิ
เลก: จริง ๆ ผมน่าจะเจาะจงกับคุณกว่านี้ต่างหาก เครื่องนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้หาตัวอะไรก็ได้ที่แค่ยัดมันเข้าตู้แล้วจบงานไปได้นะเว้ย
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: มันไม่ได้อยู่ในรายละเอียดที่ให้นะ
เลก: หัดตีความกันหน่อยสิวะ!
คอยซ์: พอล คุณทำตัวไร้สาระแล้วนะ
เลก: ไม่ ไม่ ไม่ใช่สักหน่อย โครงการนี้เป็นตัวแทนของงบทั้งพันล้าน เป็นตัวแทนของผม ผมต้องแสดงให้ทุกคนได้เห็นว่ามันสามารถตรวจหาภัยคุกคามระดับทำลายโลกได้ก่อนที่มันจะได้แตะต้องอะไรแม้แต่ปลายเล็บ
คอยซ์: ใครบอกมาน่ะ?
เลก: ใครบอกอะไรนะ?
คอยซ์: ใครบอกว่าคุณต้องหาภัยคุกคามระดับโลกน่ะ พวกสภากำกับการเหรอ?
เลก: ผมต้องหามันให้ได้ ผมเองนี่แหละที่บอก! ผมไม่ยอมทนกับเทคโนโลยีผิดปกติราคาหลักพันล้านที่ทำได้แค่ปล่อยตุ๊กตา Tickle-Me-Elmo จอมเขมือบเด็กออกมาเพ่นพ่านหรอกนะ รู้ไหมว่าถ้าเป็นอย่างนั้นจริงผมจะดูโง่แค่ไหน?
คอยซ์: ใจเย็นลงหน่อย
เลก: แอนต์ ถ้าไม่ยังหยุดผมคงได้ส่งคุณไปศูนย์-120 ที่โปแลนด์แน่ ๆ จิม ไอ้เครื่องนี้สแกนได้มากสุดกี่จักรวาล?
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: ประมาณสามสิบห้าล้านจักรวาลแล้ว
เลก: ผมอยากให้เลขมันเพิ่มขึ้นกว่านี้
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: บ้าไปแล้วหรือไงกัน? ได้ซะที่ไหนล่ะ ไม่งั้นมันต้องรื้อทั้งเครื่องมาประกอบใหม่ทั้งหมดเลยนะเว้ย
เลก: ทำไมเล่า?
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: แต่ทางเทคนิคแล้ว แค่อาจจะนะ ผมอาจจะเพิ่มมาเป็นสี่สิบได้อยู่ แต่ระดับนั้นมัน—
เลก: ก็คือเปลี่ยนเลขได้
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: ใช่
เลก: แล้วสรุปมีขีดจำกัดอยู่เท่าไร?
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: ไม่มีจำกัด ฟังนะ ความเสถียรของเครื่องนั้นมัน—
เลก: จิม คุณเป็นคนสร้าง ถ้าพังคุณก็ซ่อมสิ พระเจ้าช่วยเถอะ!
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: ผมไม่เปลี่ยนขีดจำกัดจักรวาลหรอกนะ
เลก: ก็แล้วแต่คุณเลย ผมไม่ติดใจอะไรหรอก
คอยซ์: หยุดเอาไว้ก่อนเลย อย่าทำอะไรโง่ ๆ นะ คุณตกวิศวกรรมศาสตร์ไม่ใช่หรือไง?
เลก: คุณไปเรียนภาษาโปแลนด์เอาไว้เลยนะ
«สิ้นสุดการบันทึก»
SCP-8000 บินออกไป และนำหนังสือปกหนัง 18 เล่มมา ทั้งหมดมีตราสัญลักษณ์ของสถาบัน SCP ประทับอยู่
SCP-8000: คุณผู้อำนวยการศูนย์มาตั้งแปดปีแล้ว อีกอย่างหนึ่งนะ คุณยังเด็กเกินไปสำหรับตำแหน่งนี้เสียอีก ถูกไหม? ถึงหน้าตาจะเกินวัยไปหน่อยก็เถอะ
เลก: อ่า ขอบคุณแล้วกัน
SCP-8000 หยิบหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่งและพลิกหน้า
SCP-8000: คุณไต่เต้าได้เร็วอยู่พอควร ส่วนมากจะเป็นเพราะคุณเป็นเพื่อนกับคนใหญ่คนโตนั่นแหละนะ
เลก: สร้างกำลังใจให้ได้มากเลยนะนั่น
SCP-8000: เมื่อกี้ไม่ได้ตำหนิหรอกนะ คุณพอล มันคือเรื่องจริง คุณไม่ได้บกพร่องคุณสมบัติเลย แต่คุณได้คุณสมบัติพวกนั้นมาจากโอกาสที่คนแบบคุณนายมูสหรือคุณแม็กอินนิสมอบให้ต่างหาก
เลก: ใคร ๆ ก็มาอยู่ในจุดเดียวกันกับผมได้ ไม่ได้มีใครบังคับให้ผมทำงานที่ต้องทำ และตอนที่ผมได้รับเลือกมันก็ไม่มีใครอยู่ในตำแหน่งที่จะเป็นผู้อำนวยการได้เลย
SCP-8000: ถ้างั้นทำไมคุณถึงได้เป็นผู้อำนวยการศูนย์ล่ะ?
เลก: แล้วอยากให้ทำอะไรล่ะ? คุยโวหรือไง? ผมเป็นคนที่มีคุณสมบัติพอเหมาะกับตำแหน่งที่สุด ผมก็ไม่รู้สิ ผมแค่บังเอิญไปอยู่ถูกที่ถูกเวลาเท่านั้นแหละ
SCP-8000: ยังจำสัญญาเรื่องความซื่อตรงของเราได้อยู่เนอะ คุณพอล นี่ก็คือบทสนทนาระหว่างคุณกับคุณแอนโทนีในปี 1993
เลก: เขาให้ไอ้กะล่อนเวรนั่นได้ศูนย์ไปว่ะ
คอยซ์: พวกคุณเฮาส์เขาจัดการกับพวกตัวตนทาร์ทาเรียนมาตั้งแต่ช่วงปี 40 แล้วล่ะ ยังไงก็ได้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว
เลก: ไม่ใช่ละ แอนต์ มันยุติธรรมตรงไหนกัน?
คอยซ์: ผมไม่เคยงั้นสักหน่อย
เลก: ไอ้หมอนั่นอายุน้อยกว่าผมอยู่สองปีเลยนะเว้ย! ห่าอะไรวะ!
คอยซ์: ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าคุณทำไมถึงได้อารมณ์เสียถึงขนาดนี้ คุณได้เป็นถึงนักวิจัยอาวุโสตั้งแต่อายุแค่ 25 เชียวนะ กว่าผมจะได้ทำโครงงานเป็นชิ้นเป็นอันก็ปาไปตอน 34 ปีแล้ว นับประสาอะไรกับตำแหน่งนักวิจัยอาวุโสกันล่ะ
เลก: ผมเป็นคู่แข่งกับแรนดัลล์อยู่ฝ่ายเดียวมาตั้งแต่ที่เข้ามาทำงานที่นี่แล้ว และตอนนี้เขาก็นำหน้าผมอยู่ทุกทางเลย
คอยซ์: พระคริสต์เถอะ บางทีคุณนี่เข้าใจยากนะ รีบจัดการตัวเองแล้วก็กองเอกสารในออฟฟิศได้แล้ว มานั่งบ่นให้ผมฟังไม่ทำให้คุณได้เลื่อนเป็นสมาชิกสภาหรอกนะ
เลก: ตอนนั้นผมก็เป็นแค่เด็กไม่รู้ประสา แล้วก็อิจฉาคนอื่นไป
SCP-8000: ทำไมคุณต้องอิจฉาด้วยล่ะ? คุณแรนดัลล์ก็เป็นเพื่อนกับคุณไม่ใช่เหรอ?
เลก: ก็ใช่แหละ
SCP-8000: คุณเกลียดคุณแรนดัลล์ไหม?
เลก: ไม่ล่ะ ผมไม่เคยรู้สึกเกลียดเขาเลย เขาคอยอบรมผมมาตั้งแต่เริ่มเลยด้วยซ้ำ
SCP-8000: แต่ตอนนั้นคุณดูเกลียดเขามากเลยนะ
เลก: พระเจ้าช่วย นี่ผมเป็นอะไรไปเนี่ย?
(SCP-8000 เพ่งมองไปที่เลก)
เลก: ผมแค่คิดว่าผมควรได้เป็นผู้อำนวยการก่อนเขาน่ะ
SCP-8000: ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?
เลก: เพราะผมคิดไปเองว่ามันจะชะล้างความไม่มั่นใจทั้งหมดที่ผมมี ถ้าผมชิงทำให้ได้ก่อนเขา มันก็จะได้ไม่มีใครจะกล้ามามองว่าผมไม่คู่ควร
SCP-8000: แต่ตอนนี้คุณก็ได้มีศูนย์เองบ้างแล้วนี่
เลก: ก็ใช่แหละ แต่มันก็รู้สึกเหมือนว่าเป็นแค่ของปลอบใจไปแล้ว แม่งเอ๊ย ผมทำอะไรกับตัวเองไปวะเนี่ย?
SCP-8000: มันไม่ดีพอสำหรับคุณเหรอ?
เลก: มันดีสิ— มันน่าจะเป็นแบบนั้นสิ ผม— ผมแต่อยากได้ทำอะไรสำคัญ ๆ กับเขาบ้าง — ได้ทำอะไรสักอย่างที่จะทำให้ผมได้มีชื่ออยู่จุดสูงสุดของมันได้บ้าง ผมตามหลังอยู่หนึ่งก้าวมาทั้งชีวิต ผมก็แค่อยากถูกยอมรับบ้าง ถึงจะน้อยแค่ไหนก็ยังดี คุณก็เห็นแล้วนี่!
SCP-8000: คงจะไม่สมเหตุสมผลไปหน่อยที่องค์กรซึ่งรับผิดชอบในการรักษาและสร้างความปลอดภัยให้กับจักรวาลจะให้ใครสักคนได้บริหารศูนย์เป็น "ของปลอบใจ" ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?
SCP-8000 พลิกไปยังอีกหน้าหนึ่ง
เลก: ผมอยากถามความเห็นจากคุณหน่อย เพราะว่าคุณเป็นสิ่งผิดปกติ เป็นเรื่องการกักกันน่ะ
SCP-5595: พูดคำนั้นแบบนั้นแล้วดูเป็นคำเหยียดชอบกลว่ะ
เลก: ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว ให้ผมได้พักบ้างหน่อยเถอะ ฟังนะ นักวิจัยฝึกหัดคนนึงอยู่ ๆ ก็นึกจะเป็นไข้หวัดใหญ่วันนี้ แล้วมันก็ไม่มีใครจะมาช่วยทำโปรเจกต์น่าเบื่อนี่ได้แล้ว
SCP-5595: เรื่องอะไร?
เลก: เครื่องปิ้งขนมปังที่เปลี่ยนขนมปังที่ใส่เข้าไปเป็นขนมปังประเภทอื่น เอาไปลงรายการวัตถุผิดปกติ
SCP-5595: ผมหวังว่าคุณจะมองไอ้นั่นอยู่ต่ำกว่าผมนะ
เลก: นึกคึกอะไรถึงได้ทำตัวขาดความมั่นใจล่ะเนี่ย?
SCP-5595: ผมก็อปคุณไง
เลก: ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมต้องมานั่งพิมพ์ไอ้นี่ลงอยู่เนี่ย ผมเป็นผู้อำนวยการนะ ไอ้นี่ไม่ควรเป็นงานที่ผมต้องได้มาทำด้วยซ้ำ
SCP-5595: คุณเคยเป็นผู้นำใครมาก่อนไหมเนี่ย? งานของคุณคือไปเก็บเศษอาหารที่พวกหนูตัวอื่น ๆ กินไม่หมดโว้ย พวกมัน— ผม— ไม่ได้จ้างคุณให้มานั่งเล่น แล้วค่อยเริ่มทำงานตอนโลกจะแตกเว้ย ผมเคยทำงานนี้เก่งกว่าที่คุณทำได้ แล้วผ่านไปวันเดียวผมก็โดนแย่งไปแล้ว
SCP-8000: คุณได้สิ่งที่ไขว่คว้ามาตลอดแล้ว แต่มันก็ยังไม่สมใจคุณ
เลก: ผมทำแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว เราหยุดอยู่ตรงนี้เลยได้ไหม? ผมรู้แล้ว ผมเข้าใจแล้วว่าคุณอยากบอกอะไรกับผม ขอสาบานเลย
SCP-8000: แน่ใจเหรอ? คุณเพิ่งจะบอกไปว่าอยากถูกยอมรับบ้าง แต่คุณถูกยอมรับแล้วนี่ คุณประสบความสำเร็จมาตั้งแต่ก่อนได้เป็นผู้อำนวยการศูนย์เสียอีก คุณแอนโทนีก็บอกว่า คุณได้เป็นถึงตำแหน่งสูง ๆ ตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ก็ยังไม่รู้สึกพอใจกับมัน คุณก็เลยพยายามต่อไปอีก จนตอนที่คุณได้เป็นผู้อำนวยการศูนย์แล้ว หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบก็ดันไม่เป็นอย่างที่คุณหวังเอาไว้ แต่คุณก็คิดว่าไม่เป็นไรอยู่ช่วงหนึ่ง เพราะตอนนั้นความรู้สึกแปลกใหม่ของมันยังไม่หายไป
เลก: การถูกยอมรับมันจะสำคัญอะไร ถ้าการไล่ตามมันทำให้ผมกลายเป็นไอ้สวะรกโลกไป ผมได้มาอยู่ที่จุดสูงสุดแล้ว ผมมีทุกอย่างที่ต้องการตั้งแต่เด็กแล้ว — ทั้งเงินทอง อำนาจ ความเคารพ เพื่อนที่ใส่ใจกัน — แต่มันก็ยังไม่พออยู่ดี มันจะมีอะไรให้ไขว่คว้าได้อีกหรือไง? ไม่มีอะไรเหนือไปกว่านี้แล้ว
SCP-8000: คุณพูดถูก มันไม่มีอะไรให้ไขว่คว้ามากแล้วก็จริง แต่ถึงอย่างนั้น คุณก็จะยังพยายามคว้ามันมาให้ได้ต่อไปอีก
เอกสารที่ถูกกู้คืน 8000.9-10
03/22/2024
บริบท: ย่อความรายการสิ่งผิดปกติที่ถูกค้นพบโดยซีกเกอร์ต่อจากก่อนหน้า
SEEKER.13
จักรวาลที่ป้อนเข้า: 629,814,230
ขอบเขต: '' 'มีชีวิต' 'มีสติปัญญา' 'อาวุธ' 'เก่าแก่'
การค้นพบของซีกเกอร์: สิ่งผิดปกติถูกระบุว่าอยู่ในบริเวณทะเลทรายในรัฐเนวาดา
SCP-13-SEEK
รายละเอียดฉบับคัดตอน: SCP-13-SEEK คือ ตัวตนรูปร่างมนุษย์ที่มีสติปัญญาซึ่งมีลักษณะเป็นภาพลักษณ์ของคาวบอยที่พบในสื่อต่าง ๆ ร่างกายของ SCP-13-SEEK ก่อขึ้นมาจากสปาเกตตีทั้งหมด
บทถอดความ
SCP-13-SEEK: ว่าไง
เลก: คุณคืออะไรน่ะ?
SCP-13-SEEK: คุณชื่ออะไร?
เลก: เถอะน่า ผมขอล่ะ คุณคืออะไรกันแน่?
SCP-13-SEEK: คุณดูลุกลี้ลุกลนที่จะไม่คืบหน้าไปไหนนะ สหาย ผมชื่อสปาเกตตี โจนส์ ส่วนเจ้านี่ก็คือม้าของผม เจ้าริกกี้โทนี่
(SCP-13-SEEK และม้าของมันโค้งคำนับอย่างพร้อมเพรียงกัน)
เลก: แล้วคุณทำอะไร?
SCP-13-SEEK: ผมไปทุกที่ที่สายลมนำพาไปสู่
เลก: ก็แสดงว่าไม่ทำอะไรเลยน่ะสิ
SCP-13-SEEK: จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะ เป็นชีวิตที่สงบสุขดีเลยล่ะ
เลก: แล้วคุณกินอะไร?
SCP-13-SEEK: อาหาร
เลก: แล้วประเภทไหนล่ะ? อาหารที่คุณชอบกินคืออะไร?
SCP-13-SEEK: ผมชอบสเต๊กเนื้อชุ่มฉ่ำที่ไม่สุกมากเท่าไร
เลก: เนื้อวัวเหรอ?
SCP-13-SEEK: ผมไม่คิดว่าเขาจะใช้เนื้อสัตว์ประเภทอื่นทำสเต๊กกันนะ
เลก: อ่าฮะ ก็คือ คุณเป็นชายที่ทั้งตัวเป็นเส้นสปาเกตตี และคิดว่ากำลังอยู่ในยุค 1870
SCP-13-SEEK: ก็แล้วมันไม่ใช่ยุค 1870 หรือไง?
เลก: ถ้าคุณเป็นผมและกำลังหาอะไรที่น่าอัศจรรย์ คุณจะรู้สึกดีใจไหมถ้าได้มาเจอตัวเองน่ะ?
SCP-13-SEEK: ผมพอใจกับตัวเอง ผมก็คิดว่าตัวเองเป็นคนดี และเจ้าริกกี้โทนี่ก็ดีไม่ต่างกัน ผมพึงพอใจแบบนี้ มันแย่นักหรือไง?
เลก: ผมไม่ได้ถามแบบนั้น
SCP-13-SEEK: แน่ใจเหรอ สหาย? นายพอใจกับตัวเองแล้วยัง?
เลก: ผมไม่พอใจเลยที่วิทยาการมูลค่านับพันล้านดอลลาร์พามาหาคุณ
SCP-13-SEEK: นี่นะ ผมก็ไม่ได้อยากถูกใครหาเจอหรอก แล้วคุณก็ไม่ได้ตอบคำถามผมเหมือนกันนั่นแหละ
เลก: ผมขอโทษจริง ๆ แต่คุณไม่ดีพอเลย
SCP-13-SEEK: สหายเอ๋ย ถึงคุณจะหยาบคายกับผมแค่ไหนก็ตาม แต่ก็สายัณห์สวัสดิ์นะ
(SCP-13-SEEK และม้าของมันโค้งคำนับอย่างพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็เคลื่อนตัวห่างออกไปจากเลก)
SEEKER.22
จักรวาลที่ป้อนเข้า: 932,143,994
ขอบเขต: '' 'มีชีวิต' 'KETER' 'ดุร้าย' 'หุ่นยนต์'
การค้นพบของซีกเกอร์: สิ่งผิดปกติถูกระบุว่าอยู่ภายในบ้านพักแห่งหนึ่งในนครนิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
SCP-22-SEEK
รายละเอียดฉบับคัดตอน: SCP-22-SEEK คือ ของเล่นยี่ห้อ Tickle-Me-Elmo ที่มีสติสัมปชัญญะ
SCP-22-SEEK จะแสดงสติสัมปชัญญะของมันเพียงหลังจากที่ทำการสนทนากับมันพร้อมกับการจั๊กจี้บริเวณหน้าท้องของมันเท่านั้น แม้ว่ามันจะมีท่าทางการพูดที่เหมือนกับตัวละครสมมุติที่มีชื่อว่าเอลโม่ก็ตาม แต่ SCP-22-SEEK ก็ไม่ได้มีบุคลิกที่คล้ายคลึงกับตัวละครดังกล่าวแต่อย่างใด
TRANSCRIPT
เลก: คุณกินเด็กไหม?
(เลกทำการจั๊กจี้ที่หน้าท้องของ SCP-22-SEEK)
SCP-22-SEEK: ฮ่า-ฮ่า-ฮ่า ฮ่า-ฮ่า-ฮ่า ไม่ นี่นายหัวกระทบกระเทือนมาหรือยังไงเนี่ย?
เลก: ช่วงไม่กี่วันมานี้มันหนักเอาการเลย
(เลกทำการจั๊กจี้ที่หน้าท้องของ SCP-22-SEEK.)
SCP-22-SEEK: ฮ่า-ฮ่า-ฮ่า ฮ่า-ฮ่า-ฮ่า เอลโม่ไม่รู้นะว่าสัตว์ประหลาดที่ไหนจะกินเด็ก เอลโม่ชอบกินผู้ใหญ่มากกว่า เนื้อเยอะกว่าตั้งแยะ
บริบท: ดร.ซิมเมอเรียนได้สั่งให้ผู้อำนวยการเลกเข้าร่วมการประชุมฉุกเฉิน
«เริ่มต้นการบันทึก»
เลก: เจอร์ ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะ มันไม่มีอะไรที่คุณพูดออกมาแล้วจะไม่ทำผมอารมณ์เสียเลยแม้แต่ประโยคเดียว
ซิมเมอเรียน: ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าต้องทำตัวอ่อนโยนแค่ไหน แต่ผมเป็นห่วงคุณนะ—
เลก: ผมทำไอ้นี่เองคนเดียวมาตลอดทั้งเดือนที่ผ่านมา คุณอยากให้ผมทำงานอย่างที่ต้องทำ ผมก็ไปหาสิ่งผิดปกติที่อันตรายที่สุดที่เรายังไม่ได้กักกัน แล้วผมก็กักกันมันนี่ไง
ซิมเมอเรียน: คุณพบสิ่งผิดปกติไปทั้งหมด 25 ตัว และส่วนมากชอบกินมนุษย์
เลก: พระเจ้าช่วย ผมก็นึกว่าคุณจะเป็นคนที่เข้าใจหลักการวิทยาศาสตร์พื้นฐานได้เสียอีก! ผมพยายามอยู่นี่ไงเล่า ก่อนที่อยู่ดี ๆ คุณก็บังคับให้ผมมาเข้าประชุมนี่น่ะ ผมปรับแต่งส่วนที่เหลือเกือบเสร็จอยู่แล้วเชียว
ซิมเมอเรียน: แล้วคุณอยากจะพบอะไรกันแน่? พระเป็นเจ้าหรือไง?
เลก: อย่างนั้นมันก็คงไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดหรอก
ซิมเมอเรียน: ก็แล้วยังไงต่อล่ะ? จะกักกันมันเองอีกเรอะ? คุณต้องวิเคราะห์สถานการณ์นี่ใหม่ทั้งหมดตั้งแต่เริ่มเลย
เลก: ผมกำลังจะจัดการกับปัญหาชีวิตของตัวเองได้
ซิมเมอเรียน: ผมไปคุยกับพวกวิศวกรมาแล้ว พวกเขาคิดว่าถ้าคุณปรับไปถึง 1 พันล้านจักรวาล เรื่องนี้มันจะได้จบไม่สวยแน่ ๆ คุณยัดระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลังเข้าไปในศูนย์ตัวเอง นี่รู้ตัวไหมเนี่ยว่าคุณกำลังเอาทั้งตัวเองและคนอื่น ๆ ไปเสี่ยงกับอันตรายอะไรอยู่?
เลก: พอจบวันนี้ผมก็จะพอแล้ว ผมปรับส่วนขอบเขตบ้างแล้ว และก็จะได้สิ่งที่กำลังมองหาแน่ ๆ ขอสาบานด้วยเกียรติของลูกเสือเลยว่าเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเจอกัน!
(ผู้อำนวยการเลกออกไป)
«สิ้นสุดการบันทึก»
บริบท: ผู้อำนวยการเลกเรียกประชุมกับบุคลากรทั้งหมดของศูนย์-322 เพื่อที่จะแสดงสิ่งผิดปกติที่กำลังจะถูกค้นพบโดยซีกเกอร์
«เริ่มต้นการบันทึก»
คำนำ: เลกได้สั่งการให้บุคลากรทั้งหมดของศูนย์-322 ไปรวมตัวที่ห้องปฏิบัติการซีกเกอร์
เลก: พวกคุณคงจะสงสัยกันว่าทำไมผมถึงได้เรียกให้ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ ในวันนี้ ผมได้บรรลุถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของตัวเองแล้ว สิ่งผิดปกติที่เจ้าเครื่องจักรแสนทรงพลังนี้จะได้ค้นพบในวันนี้จะไม่ใช่แค่มนุษย์กินคน แต่สำหรับทั้งผม และให้ขยายความอีกหน่อย ก็คือสำหรับคุณด้วย สิ่งนี้จะเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงของพวกเรานั่นเอง
(เสียงปรบมือดังขึ้น)
เลก: ผมทุ่มเทให้มันอย่างหนักหนา และบางคนอาจบอกว่าหนักหนาเกินไปเสียด้วยซ้ำ ผมได้ทำการปรับซีกเกอร์ให้สมบูรณ์แบบ—
คอยซ์: เจ้านั่นกำลังจะระเบิด
เลก: ทำไมต้องทำตัวมืดมนขนาดนั้นด้วยเล่า? ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว ตัวขอบเขตก็กำหนดไว้เรียบร้อยดี แล้วผมก็ถึงกับแก้ไขเสถียรภาพใหม่เพื่อให้รองรับรูหนอนได้เลยด้วยซ้ำ
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: ฮะ?
เลก: ที่ผมต้องทำก็เหลือแค่กดปุ่—
(กล้องภาพดับ)
«สิ้นสุดการบันทึก»
ทั้งคู่เข้าสู่ส่วนที่มืดมิดของโถงทางเดิน ดวงไฟสีทองไม่ปรากฏอีกต่อไป เหลือก็แต่เพียงแสงสลัวขนาดเล็กที่ดูคล้ายกับเศษแก้วที่ล่องลอย
SCP-8000: สำหรับคุณแล้ว สิ่งนี้ยังคงไม่เกิดขึ้น ฉันเคยดึงคุณออกมาจากจุดนั้นแล้ว แต่คุณก็ได้ตัดสินใจทำสิ่งที่ทำให้เราต้องมาอยู่ที่นี่
//ชั้นวางว่างเปล่ามากขึ้นเรื่อย ๆ //
SCP-8000: ทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นหากฉันปล่อยให้คุณไปตัวคนเดียว คุณจำการประชุมก่อนที่ฉันจะมาได้ไหม?
เลก: ไม่หรอก คือว่านะ ผมจำได้ว่ามีประชุม แต่ผมจำรายละเอียดไม่ได้
SCP-8000: ฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมนักเดินทางอันแสนเหนื่อยล้าของฉันถึงต้องเจอแบบนี้กัน เจอกับความหลงลืม
SCP-8000 และเลกมาถึงยังชั้นวางสุดท้าย ความว่างเปล่าของมันได้เติมเต็มเข้ากับช่องว่างที่อยู่เหนือมีหนังสือเล่มหนึ่งถูกวางอยู่บนชั้นนี้ มันเป็นหนังสือสีขาวที่ไม่มีปกหลัง เนื่องจากดูเหมือนว่ามันได้เคยถูกเผาไป
SCP-8000: อ่านซะสิ
บทสนทนากับมิตรผู้กังวลใจ
การเข้าแทรกแซงอย่างไม่สมบูรณ์
การนำเสนอโครงการ
การฉ้อฉลต่อสภากำกับการ
ความดื้อรั้นและความเชื่อของชายหน้าทนว่าเขาเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถจัดการกับปัญหาของตนเองได้
สี่สัตว์ที่ไม่อาจเอื้อมไปถึงมาตรฐานอันเกินเอื้อม
ความดื้อรั้นของชายคนหนึ่งปรากฏชัดต่อหน้าบุคคลสุดท้ายซึ่งเอื้อมมือเข้าช่วยเหลือตน
ความผิดพลาดอันไม่อาจเลี่ยงหนี
ผู้อำนวยการเลกและ SCP-8000 ปรากฏตัวในหลุมริมฝั่งแม่น้ำที่ถูกกั้นเออาไว้ มีเศษผลึกอยู่รอบ ๆ พวกเขา รวมไปถึงก้อนคอนกรีต เหล็กเส้น และกระจก อากาศอบอ้าวคลุ้มกลิ่นกำมะถัน เลกมองไปรอบ ๆ ใบหน้าเขาตื่นกลัวขึ้นมาอย่างชัดเจน
SCP-8000: รู้ไหมว่าเราอยู่ที่ไหนกัน?
เลก: ผม—
SCP-8000: คุณรู้ คุณรู้อยู่แก่ใจเลย
[…]
เลก: เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?
SCP-8000: เครื่องซีกเกอร์ได้พังลงไป คุณพอล มันพังลงเอง ฉันรู้มาว่ารูหนอนมีเสถียรภาพต่ำมาก แต่คุณกลับสร้างเครื่องนั้นให้ออกมาทนทานได้ คุณได้ก้าวข้ามขีดจำกัดนั้นไปด้วยความยึดติดในศักดิ์ศรีของคุณ คุณกำหนดขอบเขตเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่ในจักรวาลใด ๆ เลย— ขอบเขตที่เจาะจงจนเป็นไปไม่ได้ที่จะมีอยู่ — มันจึงได้พังลง
เลกเดินไปรอบ ๆ และพบเศษเสื้อผ้าและอุปกรณ์ห้องแล็บ
SCP-8000: ศูนย์ของคุณหายไปแล้ว
เลกพบเข้ากับเศษไม้ซึ่งเคยเป็นโต๊ะทำงานของเขา
SCP-8000: คนของคุณก็เหมือนกัน
เขาขุดลงไปในโคลนตม และพบกับสายคล้องบัตรคีย์การ์ดศูนย์-322 ของตน
SCP-8000: และคุณก็ไม่ต่าง
(เสียงเงียบลง)
SCP-8000: คุณพอล?
เลก: คุณบอกว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น แล้วมันเกิดขึ้นแล้วยัง?
SCP-8000: มันเกิดขึ้นแล้ว แต่เป็นในเส้นเวลาที่พวกเราไม่ได้พบกัน
เลก: คุณหยุดมันลงได้เหรอ?
SCP-8000: ฉันไม่เคยหยุดอะไรหรอก คุณพอล ฉันเกิดสนใจคุณขึ้นมาก็เพราะโศกนาฏกรรมในครั้งนี้ ฉันเห็นคนล้มตายและการทำลายล้างอยู่ทุกวันทุกคืน และแทบทั้งหมดก็เป็นกลุ่มคนที่ตัดสินใจด้วยลู่ทางจากประวัติของตัวเองที่ฉันสามารถเข้าใจเหตุผลของพวกเขาได้ แต่ฉันก็ได้รู้มาว่าคุณต่างออกไป ฉันค้นหาทั่วประวัติของคุณเพื่อหวังจะพบชนวนเหตุที่มอบคำอธิบายให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ แต่มันกลับไม่มีเลย ทุกย่างก้าวที่ผ่านมา คุณได้ทำสิ่งที่ขัดกับทั้งความคติของตัวเองและคำแนะนำจากคนอื่น ๆ คุณปล่อยให้นิสัยเสียของตัวเองแผดเผาเป็นเปลวไฟไร้ควบคุม และสุดท้ายก็จบลงอย่างนี้
เลก: ทำไมกันล่ะ? ให้ผมได้แก้ไขมันดูเถอะน่า! ผมต้องแก้ได้สิ ผมทำได้สิ ให้โอกาสผมแค่สักครั้ง แค่— แค่พาผมกลับไปที่เดินก็พอแล้ว!
SCP-8000: ฉันคิดว่าบางที แค่บางทีนะ ฉันอาจจะหยุดยั้งมันได้ ฉันพอจะไปแทรกแซงก่อนที่คุณจะก้าวลงคลองไปได้ แล้วมาดูกันว่าฉันจะพาคุณกลับขึ้นมาได้ไหม ซิมเมอเรียนฟางเส้นสุดท้ายของคุณ ให้ไปเริ่มที่ตอนนั้นถึงจะดูสมเหตุสมผล
เลก: พระเจ้าช่วย ไม่อยากเชื่อเลย ไม่จริงน่า
SCP-8000: ฉันเคยลองมาแล้ว คุณพอล แต่คุณเป็นคนดื้อด้าน คุณไม่รับฟังอะไรที่ฉันพยายามให้คุณได้เห็นเลย
เลก: ผมรู้แล้ว ผมเข้าใจหมดแล้วล่ะ รู้ไหมว่าการรู้แบบนี้จะจะทำให้ตอนสุดท้ายเป็นยังไง? ผมเป็นอย่างที่ตัวเองเป็น ผมไม่มีวันที่จะสมดังใจ มันต้องเป็นแบบนั้น
SCP-8000: ความคิดแบบนั้นนั่นแหละที่ทำให้มันกลายเป็นอย่างนี้
เลก: ผมแก้ไขเรื่องนี้ด้วยตัวคนเดียวไม่ได้หรอก
SCP-8000: คุณทำได้ คุณแค่ต้องทบทวนตัวเองใหม่ มองตัวเองอย่างที่ฉันมอง คุณประสบความสำเร็จมา และคุณต้องภูมิใจไปกับมัน
เลก: ยังไงล่ะ? ผมจะแก้ยังไงจากทั้งหมดที่คุณเห็นมา?
SCP-8000: ฉันเห็นเด็กคนหนึ่งที่ไม่เชื่อในตัวเองได้เติบโตเป็นชายหนุ่มที่ยอมรับกับความคิดที่ว่าไม่มีใครเชื่อในตัวเขาไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้น คุณก็ลองมองดูตัวเองสิ
SCP-8000 ใช้ครีบวาดสัญลักษณ์ของแบทแมนลงบนพื้นทราย เลกน้ำตาเอ่อคลออยู่ที่เบ้า
SCP-8000: ฉันไม่ได้อยากเกี่ยวพันกับความรุนแรงอะไร เพราะงั้นรีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ คุณพอล
SCP-8000 ปิดหนังสือ ทั้งคู่กลับมายังหอสมุด อากาศดูนิ่งสงบกว่าที่เคย และเศษแก้วที่ส่องแสงได้หายไป พวกเขาจึงตกอยู่ภายในความมืดมิด
เลก: ผมไม่เคยดีใจกับตัวเองเลย ไม่เลยสักครั้ง
ชั้นวางเริ่มสั่นไหว
SCP-8000: นั่นแหละนะ
เลก: ผมจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไปไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด เรื่องนี้— ผมไม่ได้เพียบพร้อมอะไรเลยนะ
SCP-8000: คนส่วนใหญ่ก็เหมือนกัน แต่ทุกคนก็หาทางของตัวเองได้ คุณก็เหมือนกัน
เลก: ผมจะไม่ปล่อยให้ความทุ่มเทและเวลาที่สูญไปได้เสียเปล่า ผมจะไม่ปล่อยให้ทุกอย่างที่ผมลงแรงไปต้องกลายเป็นแค่หลุมในใจกลางที่รกร้าง ผมจะไม่ยอมกลายเป็นไอ้ปวกเปียกที่ทำได้แค่มองดูปัญหาที่สร้างเอาไว้เด็ดขาด
SCP-8000: คุณเชื่อมั่นในตัวเองไหม?
เลก: พระคริสต์ช่วยเถอะ นี่ผมเป็นอะไรไปเนี่ย?
ชั้นวางสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงกระทบกระทั่งดังก้องไปทั่วห้อง พร้อมกับที่หนังสือต่าง ๆ ตกลงมาสู่พื้น
SCP-8000: คุณมีปัญหาก็จริง แต่คุณก็มีความสามารถในการแก้ไขทุกอย่างได้เหมือนกัน
เลก: พระเจ้า ผมมีทั้งเพื่อนและชีวิตของตัวเองอยู่ที่นั่น ทุกอย่างที่ผมทุ่มเทให้ทั้งหมดก็อยู่ในตึกนั้น มันคือความสำเร็จของผม นี่แหละที่เป็นความสำเร็จของผมเอง ผมเอาแต่ร้องไห้เพราะไม่กล้าสู้หน้าตัวเอง แทนที่จะเป็นเพราะการกระทำของตัวเอง
พื้นที่อยู่ข้างใต้ทั้งสองสั่นไหว พื้นเบื้องล่างเลกแตกออกราวกับมีแรงมหาศาลมากดทับมัน หนังสืออีกหลายเล่มร่วงหล่นลงมา ราวกับเป็นเสียงห่าลูกเห็บ เครือเถาและพืชพรรณที่อยู่บนชั้นวางโอนเอนราวมีลมพายุกรรโชกใส่
SCP-8000: คุณเชื่อมั่นในตัวเองไหม?
เลก: ผมทนอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ผมเบื่อที่จะเอาแต่คิดว่าตัวเองดีไม่พอเต็มทีแล้ว ผมจะเห็นคนอื่นมีความสุขแล้วเอาแต่รู้สึกแย่แทนที่จะร่วมยินดีให้กับเขาไม่ได้แล้ว ผมดีพอแล้ว ผมดีเท่านี้มาโดยตลอด
ทันใดนั้น ชั้นวางที่ว่างเปล่าที่ข้างหลังเลกกลับส่องแสงสว่างวาบขึ้นมา เสียงกึกก้องเงียบลง หนังสือลอยกลับขึ้นไปบนชั้นวางในตำแหน่งเดิม พืชพรรณกลับไปอยู่ในสภาพเดิม รอยแตกยังคงอยู่ที่เบื้องล่างเลกเช่นเดิม
SCP-8000: คุณพอล คุณเชื่อมั่นในตัวเองแล้วยัง?
เลก: ผมเชื่อในตัวเองแล้ว ผมแก้ไขเรื่องนี้ได้
SCP-8000: นั่นไงเล่า
ชั้นที่เดิมเคยว่างเปล่าได้ถูกเติมเต็มด้วยหนังสือสีขาวนับร้อยเล่ม ทั้งต่างขนาดและรูปทรง เลกจ้องมองด้วยความตกตะลึง
เลก: อะไรกันเนี่ย?
SCP-8000: พวกนี้ก็คือความทรงจำที่ยังไม่ถูกเขียนขึ้นมา ชีวิตของคุณไม่ได้จบลงก่อนเวลาอันควรอีกต่อไปแล้ว ทีนี้คุณก็กลับไปได้แล้ว ไปหาเพื่อนพ้อง ไปหาการงาน คุณประสบความสำเร็จได้ในแบบของตัวเอง และจะได้เติมเต็มหนังสือพวกนี้
เลก: ทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้อยู่แล้วงั้นเหรอ?
SCP-8000: เปล่าหรอก คุณพอล พวกนี้ก็คือหนังสือว่างเปล่าที่รอการเขียน และจะถูกเติมด้วยทางเลือกของคุณ คุณจะกลับไปและไม่สนใจคำแนะนำและองค์ความรู้ของฉัน และหนังสือพวกนี้ก็จะได้หายไปอีกครั้งหนึ่ง หรือคุณจะกลับไปยังที่เดิม และสร้างเรื่องราวให้ฉันติดตามชมต่อไปก็แล้วแต่คุณเลย
เอกสารที่ถูกกู้คืน 8000.9-10
03/22/2024
บริบท: ดร.ซิมเมอเรียนได้สั่งให้ผู้อำนวยการเลกเข้าร่วมการประชุมฉุกเฉิน
«เริ่มต้นการบันทึก»
เลก: เจอร์ ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะ มันไม่— เชี่ย คุณพระช่วย!
(ผู้อำนวยการเลกนั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับดร.ซิมเมอเรียน)
ซิมเมอเรียน: คุณห่วยว่ะ
เลก: คงงั้นมั้ง! โธ่ถัง ขอบคุณพระเจ้า
ซิมเมอเรียน: นี่นะ พอล ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าต้องทำตัวอ่อนโยนแค่ไหน แต่ผมเป็นห่วงคุณนะ จากที่ผมได้อ่านและเห็นมาตลอดทั้งเดือนก่อนมันทำให้คุณดูไม่เหมาะกับตำแหน่งนี้เลย โครงการนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับระเบิดเวลา ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของคนทั้งศูนย์นี้ และยิ่งไปกว่านั้น ผมห่วงความปลอดภัยของคุณด้วย
เลก: ก็จริง คุณพูดถูกเลยล่ะ
ซิมเมอเรียน: คุณพูดจริงดิ?
เลก: […] เออสิ
ซิมเมอเรียน: อ่า โอเค อย่างกับว่าผมได้ไปมองคุณทนทุกข์ในความเงียบที่สร้างขึ้นมาเองเลย ขอเถอะนะ บอกผมมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นเถอะ
เลก: ผม—
[…]
เลก: ผมน่าจะฟังที่คุณบอก ตอนนั้นคุณก็แค่อยากจะช่วยผม
ซิมเมอเรียน: ตอนนี้ผมก็ยังอยากนะ
เลก: ผมขอโทษที่ผลักไสออกไป ไม่ใช่แค่คุณนะ แต่คนอื่น ๆ ก็ด้วย ผมติดในวังวนความอิจฉาและขาดความมั่นใจมาทั้งชีวิต ผมหลุดพ้นมาได้ก็เพราะทุกคนที่ห่วงใยผมจริง ๆ
ซิมเมอเรียน: จะว่าไงดีว่ะ ผมนั่งเฉย ๆ โดยทำเป็นว่าคาดไว้แล้วเชียวว่าต้องพูดแบบนี้ไม่ได้หรอก
เลก: คุณไม่เชื่อแน่ ๆ ว่าผมเพิ่งไปเจออะไรมา คือมันมีไอ้เจ้าแมวน้ำอยู่ตัวหนึ่งนะ แล้วทีนี้— แล้ว—
(ซิมเมอเรียนขมวดคิ้วของตน)
เลก: ผมไม่ได้บ้านะ คือไอ้เจ้าแมวน้ำตัวนี้นะ แล้วทีนี้ผมก็เข้าไปในหอสมุด—
ซิมเมอเรียน: อยากให้ผมตามใครมาให้ไหม?
เลก: ไม่ต้อง
ซิมเมอเรียน: ผมสับสนนะเนี่ย
เลก: คุณเพิ่งบอกผมไปว่าคุณมาเพื่อช่วยผมไปเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน
ซิมเมอเรียน: ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิมนะ
เลก: ปัญหามันมาเริ่มขึ้นหลังจากที่ผมทำข้อเสนอ 001 ของตัวเองเสร็จไป
ซิมเมอเรียน: ถือเป็นความสำเร็จใหญ่หลวงเลยล่ะ ได้ข่าวมาว่าคุณพอใจกับมันนะ
เลก: ใช่ ผมพอใจ ถือเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเลยล่ะ ผมทำจนเสร็จและเผยแพร่ แต่— แบบ— ก็แค่นั้น เสียงตอบรับจากเพื่อนร่วมงานก็ดี สภาประทับตราอนุมัติให้ผม แล้วผมก็ฝ่าฟันอะไรต่อมิอะไรเพื่อที่จะทำให้เสร็จ ที่ทุ่มเทไปก็คุ้มค่าดี ในตอนที่ผมก็เผยแพร่ ผมดีใจสุดขีดปรอท แต่จากนั้น… มันก็จบเท่านั้น ผมกลับมาสู่โลกความจริงอีกครั้ง ที่ที่ผมทำได้แค่— ได้แค่ติดแหง็กกับงานซ้ำซาก
ซิมเมอเรียน: คุณเข้าใจใช่ไหมว่าที่คุณต้องทำไม่ได้มีแค่โครงการใหญ่ยักษ์แบบนี้น่ะ?
เลก: ไม่— คือตอนนี้ผมรู้แล้วล่ะ ตอนนั้นผมรู้สึกไปว่าตัวเองตกต่ำลง
ซิมเมอเรียน: ก็มีเหตุผล คุณได้กลับไปทำงานตามปกติ คงไปกระทบกับระบบการทำงานเข้า
เลก: ผมรู้สึกเหมือนว่าได้ถึงจุดสูงสุดของงานวิจัยหลังจากที่ได้ฐานะเป็นผู้อำนวยการมาแปดปี แปดปีเชียวนะ! ผมสลัดความรู้สึกหวาดกลัวออกไปไม่ได้ ในสถาบันมีคนที่เป็นอมตะ ผมนึกไม่ออกเลยว่าผมจะใช้ชีวิตที่เหลือ ไม่ก็ที่ถูกต่อเวลาเพิ่มไปกับการแสวงหาความสำเร็จที่จะไม่เกิดขึ้นอีกครั้ง ไม่ว่าเราจะคิดว่าอะไรถือเป็น 'โครงการใหญ่' ก็ตาม พวกการเผยแพร่ข้อเสนอถือเป็นการสร้างบรรทัดฐานและความคาดหวังให้สูงขึ้น ที่ซึ่งผมเอื้อมไม่ถึง และไม่มีวันที่ผมจะได้เอื้อมถึง
ซิมเมอเรียน: แล้วนั่น—
เลก: เหมือนกับว่ามันเป็นงานประจำวัน— บันไดที่นำสู่ความสำเร็จกลายเป็นแค่วงจรไร้จบ— เป็นสิ่งเตือนใจว่าผมไม่ได้อยู่ในที่ตรงนั้นอีกต่อไปแล้ว ความรับผิดชอบมันย้อนกลับมา และที่มันทำได้ก็มีแค่ย้ำให้รู้ว่าความสำเร็จในครั้งนี้ก็แค่ให้พักหายใจ ผมยอมรับไม่ได้
ซิมเมอเรียน: ผมเข้าใจนะ คุณไม่ใช่คนเดียวที่เคยรู้สึกแบบนั้น
เลก: ผมรู้น่า แต่ตอนนั้นมันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย
ซิมเมอเรียน: เข้าใจได้
เลก: รู้ไหมว่าผมตระหนักถึงเรื่องอะไรได้?
ซิมเมอเรียน: หืม
เลก: มันไม่ใช่ข้อเสนอของผมเลย มันไม่ได้แก้ไขอะไรแม้แต่นิดเดียว ที่ผมฝ่าอุปสรรคมาได้สำเร็จก็เป็นเพราะทุกคนที่นี่คอยสนับสนุน และทำให้ผมเชื่อว่าผมทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้ พวกเขาช่วยผมเรื่องมาตรการกักกัน พวกเขาเป็นคนที่ทำให้ผมสงบสติอารมณ์ลงได้ในตอนที่คิดว่าใกล้จะเสียงานไปเต็มที และก็เป็นคนที่ผมเมินหนีไปตลอดในช่วงที่เผชิญปัญหานี้ ผมน่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้
ซิมเมอเรียน: ตอนนี้คุณก็ได้โอกาสแก้ไขแล้ว
เลก: รู้น่า ผมเข้าใจว่าจะกำจัดความรู่สึกนั้นให้สิ้นซากไปไม่ได้ เพราะผมก็อยู่กับมันมาทั้งชีวิต และมันได้นำพาผมมาถึงจุดที่ไม่เคยคิดว่าจะมาถึงได้ ผมไม่รู้ความเสียหายที่มาพร้อมกับมันเลย ความสัมพันธ์ที่ต้องเสียไป เวลาที่สูญเปล่า และความรู้สึกแบบ 'เอาไงก็เอาวะ' แล้วทุกอย่างไม่เคยจะดีขึ้นเลย ผมทนได้ก็จริง ผมทนมันมาตั้งแต่แรกเริ่มเลย แต่ผมปล่อยให้มันทำลายตัวผมไปแล้วครั้งหนึ่ง มันจะไม่เกิดซ้ำสอง ผมจะไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น
ซิมเมอเรียน: พอล ถ้าตัดเรื่องการเมืองกับความวุ่นวายระหว่างเราสองคนไป สุดท้ายแล้ว มาตรฐานของคุณคนที่กำหนดก็ต้องเป็นคุณอยู่ดี
เลก: พระเจ้า ผมรู้อยู่น่า ไม่ต้องพูดเรื่องนี้กับผมอีกรอบเลยนะ
«สิ้นสุดการบันทึก»
บริบท: ผู้อำนวยการเลกเรียกประชุมกับบุคลากรทั้งหมดของศูนย์-322
«เริ่มต้นการบันทึก»
คำนำ: เลกได้สั่งการให้บุคลากรทั้งหมดของศูนย์-322 ไปรวมตัวที่ห้องปฏิบัติการซีกเกอร์
เลก: ผมทราบดีว่าตอนนั้นทำตัวสันดานเสียไป
SCP-5595: ค่อกแค่ก ๆ ก็ยังไม่เปลี่ยน ค่อกแค่ก ๆ
เลก: ขอบใจนะ ผมพลั้งพลาดไป พลาดมหันต์เลยล่ะ ผมต้องขอโทษด้วย ผมรู้ว่าพวกคุณหวังดีกับผมจากใจจริง ผมคิดมากไปเองและโยนปัญหาให้ทุกคนเพราะว่าอยากทำ ไม่ใช่การเป็นผู้นำที่ดีเลย
คอยซ์: พอล พวกเราก็ซึ้งใจกันอยู่นะ แต่เจ้าเครื่องนั่นก็ไม่เสถียรมากอยู่ดี
เลก: ผมรู้ดี พวกคุณไม่เชื่อแน่ว่ามันไร้เสถียรมากขนาดไหน
(เกิดเสียงพึมพำขึ้นในกลุ่มบุคลากร)
เลก: พวกเราจะไม่เป็นอะไรกันหรอก อย่าห่วงไปเลย คือมันมีเจ้าแมวน้ำตัวหนึ่ง— ช่างไปเถอะ พูดไปพวกคุณคงมองว่าผมเสียสติมากกว่าเดิมอีก พวกเราจะมาแก้ไขมันด้วยกัน
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: พวกเราต้องลดค่าจำนวนจักรวาลให้หมด แล้วก็เปิดเครื่องใหม่อีกรอบ ทำแบบนั้นแล้วทุกอย่างจะกลับมาเสถียรตามเดิม
เลก: เข้าใจล่ะ
(เลกเปิดส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ของซีกเกอร์ขึ้นมา จากนั้นก็ทำการลดจำนวนจักรวาลให้กลายเป็น 1)
เลก: เท่านี้เนอะ?
หัวหน้าวิศวกรฮาร์ตเวลล์: นั่นแหละ เปิดใหม่ได้เลย
SEEKER.25
จักรวาลที่ป้อนเข้า: 1
ขอบเขต: ไม่มี
การค้นพบของซีกเกอร์: สิ่งผิดปกติถูกระบุว่าอยู่บนท้องฟ้าเหนือศูนย์-322
คอยซ์: มีอะไรด้วยล่ะ
เลก: เจ้านั่นเลย
«สิ้นสุดการบันทึก»
SCP-8000
มาตรการกักกันพิเศษ: ขณะนี้ SCP-8000 ยังคงไม่ได้รับการกักกัน
รายละเอียด: SCP-8000 คือ ตัวตนที่ไม่สามารถระบุได้ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับแมวน้ำฮาร์เบอร์ (Phoca vitulina) ที่มีความยาวมากกว่าปกติ โดยมีความยาวประมาณ 75 ถึง 150 เมตร ยังคงไม่ทราบความสามารถผิดปกติของ SCP-8000 ที่แน่ชัด แต่จากคำบอกเล่าของผู้พบเห็น SCP-8000 สามารถบินได้ด้วยตนเองโดยไม่ทราบวิธีการ
ต้นกำเนิดของ SCP-8000 ยังคงไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่ชัด เนื่องจากมันได้หายไปจากระยะสายตาเพียงไม่นานหลังจากการค้นพบ อากาศยานของสถาบันได้ถูกส่งไปยังตำแหน่งสุดท้ายของ SCP-8000 ที่ทราบ และพบเพียงรอยแยกมิติขนาดเล็กซึ่งหลงเหลืออยู่ภายในความเป็นจริงปัจจุบันที่กำลังซ่อมแซมตนเอง
