SCP-6096 ในการกักกันที่ศูนย์-19
มาตรการกักกันพิเศษ: การกักกัน SCP-6096 จะได้รับการดำเนินการโดยหน่วยปฏิบัติการเคลื่อนที่ Zeta-29 ("ภารดาร่วมสาบาน") โดยตรง SCP-6096 จะต้องถูกกักกันไว้ภายในพื้นที่กักกันตัวตนคล้ายมนุษย์มาตรฐานซึ่งตั้งอยู่ที่ศูนย์-19 บุคลากรประจำศูนย์จะต้องสังเกตการณ์พื้นที่กักกันของ SCP-6096 ผ่านอุปกรณ์บันทึกภาพและเสียง การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมใด ๆ จะต้องได้รับการบันทึกโดยทันที
SCP-6096 จะต้องได้รับการปล่อยตัวจากการกักกันทุกเมื่อที่มันต้องการ
ในระหว่างการนำตัวออกไปภายนอกศูนย์ MTF Zeta-29 จะต้องเคลื่อนย้าย SCP-6096 ไปยังจุดหมายของมันโดยใช้งานยานพาหนะที่สะดวกที่สุด หน่วยรองจะเคลื่อนพลนำหน่วยเคลื่อนย้ายหลัก และฉีดยาระงับประสาทรุนแรงให้กับเป้าหมายเพื่อทำให้หมดสติ เมื่อ SCP-6096 ทำให้พลเรือนข้างต้นเสียชีวิตเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย จะต้องทำการเชิญมันให้กลับเข้าสู่กระบวนการกักกัน
รายละเอียด: SCP-6096 คือ ตัวตนที่คาดว่ามีรูปร่างคล้ายมนุษย์ โดยร่างกายของมันจะถูกคลุมเอาไว้ด้วยผ้าฝ้ายผืนใหญ่อยู่ตลอดเวลา
เนื่องจากการมีอยู่ของผ้าคลุมผืนข้างต้น จึงไม่สามารถระบุลักษณะทางกายภาพของ SCP-6096 ได้อย่างครบถ้วน อย่างไรก็ตาม จากการตรวจสอบตัวอย่างโดยผิวเผิน ได้มีข้อบ่งชี้ว่า SCP-6096 มีความสูง 1.55 เมตร และมีน้ำหนักประมาณ 48 กก. โดยผ้าคลุมของ SCP-6096 มีขนาดใหญ่กว่าร่างกายของมัน และมักลากกับพื้นอย่างน้อยหนึ่งเมตรเมื่อมันเคลื่อนที่ บุคลากรไม่สามารถถอดผ้าคลุมดังกล่าวเผื่อที่จะสามารถระบุรายละเอียดอย่างแม่นยำได้
ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสามารถที่จะกระทำการใด ๆ ที่จะส่งผลให้เกิดอันตรายต่อ SCP-6096 ได้ การกระทำที่จะส่งผลให้เกิดอันตรายต่อ SCP-6096 ถูกจัดเป็นหมวดหมู่กว้างเอาไว้ และพบว่ารวมไปถึงการกระทำดังต่อไปนี้:
- พยายามที่จะทำอันตรายต่อ SCP-6096
- พยายามที่จะสั่งการให้ผู้อื่นทำอันตรายต่อ SCP-6096
- พยายามที่จะหลอกลวงให้ผู้อื่นทำอันตรายต่อ SCP-6096 โดยไม่ทราบมาก่อน
- พยายามที่จะสร้างกับดักเพื่อทำอันตรายต่อ SCP-6096
- พยายามที่จะสั่งการให้ผู้อื่นสร้างกับดักเพื่อทำอันตรายต่อ SCP-6096
- พยายามที่จะหลอกลวงให้ผู้อื่นสร้างกับดักเพื่อทำอันตรายต่อ SCP-6096 โดยไม่ทราบมาก่อน
- พยายามที่จะสร้างเครื่องมือซึ่งจะสร้างอุปกรณ์ที่จะก่อให้เกิดอันตรายต่อ SCP-6096 โดยอัตโนมัติ
- พยายามที่จะออกจากพื้นที่ที่มี SCP-6096 อยู่เมื่อการกระทำดังกล่าวจะก่อให้เกิดอันตรายต่อมัน
- พยายามที่จะทำอัตวินิบาตกรรม เมื่อการกระทำดังกล่าวจะส่งผลให้เกิดอันตรายต่อ SCP-6096
- พยายามที่จะถอดผ้าคลุมของ SCP-6096
โดยปกติแล้ว SCP-6096 จะค่อนข้างเป็นมิตร โดยมันยินยอมที่จะอยู่ภายในกระบวนการกักกัน ตราบใดก็ตามที่ไม่ก่อให้เกิดอันตรายใด ๆ กับมัน อย่างไรก็ตาม SCP-6096 จะสามารถเคลื่อนที่ได้เองด้วยความเร็วสูงในช่วงระยะเวลาหนึ่ง และตรงไปยังเป้าหมายด้วยความเร็วที่เทียบเท่ากับการเดินอย่างต่อเนื่อง
ในทุกกรณีที่พบ เป้าหมายดังกล่าวจะเป็นมนุษย์ที่ถูกเลือกโดยสุ่มจากประชากรของโลก
บุคคลใดก็ตามที่พบ SCP-6096 ในระหว่างช่วงเวลาที่มันออกกระทำการจะรับรู้ได้ถึงตัวตนของเป้าหมายในปัจจุบันและที่อยู่โดยทันที อีกทั้งพวกเขาจะเกิดความกดดันว่าจะต้องช่วยเหลือ SCP-6096 ในการเข้าหาและจัดการกับเป้าหมายของมัน
หลักฐานบ่งชี้ว่ามีเพียงเป้าหมายของ SCP-6096 เท่านั้นที่ไม่ได้รับผลจากความสามารถผิดปกติหลักของมันข้างต้น — พวกเขาจึงสามารถกระทำการใด ๆ ก็ตามที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อ SCP-6096 ได้ อย่างไรก็ตาม จนถึงปัจจุบันนี้ยังคงไม่มีบุคคลใดที่กระทำการข้างต้นได้สำเร็จ ซึ่งมักจะเกิดจากการถูกขัดขวางอย่างไม่เจตนาโดยผู้ติดตามของ SCP-6096 ที่เพิ่มจำนวนขึ้นในระหว่างเดินทางไปหาเป้าหมายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อ SCP-6096 เข้าใกล้เป้าหมาย มันจะใช้ผืนผ้าฝ้ายคลุมพวกเขาเอาไว้ หากเหยื่อยังคงมีสติอยู่ จะสามารถมองเห็นและได้ยินเสียงเหยื่อดิ้นรนต่อสู้กับ SCP-6096 จากข้างใต้ผ้าคลุมได้เป็นระยะเวลาตั้งแต่ยี่สิบถึงสี่สิบนาที และหลังจากนั้นเหยื่อก็จะหายไปอย่างสิ้นเชิง จากเสียงกรีดร้องทรมานของเหยื่อ จึงอนุมานได้ว่ากระบวนการดังกล่าวก่อให้เกิดความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก
หลังจากที่จัดการกับเหยื่อได้แล้ว SCP-6096 จะกลับเข้าสู่สภาพที่เป็นสงบอีกครั้งหนึ่ง
ภาคผนวก 6096-1 (การกักกันในครั้งแรก)
SCP-6096 ได้รับความสนใจจากสถาบันในวันที่ 9/12/2018 เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจในเมืองเดิร์นแฮม รัฐนิวเม็กซิโกได้รับแจ้งเหตุไปยังบ้านของครอบครัวมัลลิออน นายแซมูเอลและนางอะแมนดา มัลลิออนซึ่งเป็นบิดามารดาอ้างว่า SCP-6096 ได้เข้ามาภายในบ้านของพวกเขาและทำให้เดสมอนด์ มัลลิออนซึ่งเป็นบุตรชายวัยสิบหกปีหายตัวไป
SCP-6096 ยังคงอยู่ภายในบ้านหลังดังกล่าวเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจไปถึง — และเมื่อเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นพบว่าตนไม่สามารถถอดผ้าคลุมของมันออกได้ เจ้าหน้าที่ของสถาบันที่ประจำการอยู่ภายในหน่วยงานบริหารราชการส่วนภูมิภาคจึงได้รายงานให้กับสถาบัน และนำตัวอย่างเข้าสู่กระบวนการกักกันเบื้องต้น
บ้านของครอบครัวมัลลิออนติดตั้งกล้องวงจรปิดจำนวนมากเอาไว้เพื่อรักษาความปลอดภัยภายในบ้าน จึงสามารถบันทึกภาพเหตุการณ์เมื่อ SCP-6096 มาถึงเอาไว้ได้ ต่อไปนี้คือบทถอดความในเนื้อหาส่วนที่เกี่ยวข้อง:
<เริ่มต้นการบันทึก>
(ครอบครัวมัลลิออนนั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องนั่งเล่นและหันหน้าเข้าหาโทรทัศน์ แซมูเอลและอะแมนดา มัลลิออนกำลังดูโทรทัศน์อย่างตั้งใจ ในขณะที่เดสมอนด์ มัลลิออนกำลังเลื่อนดูจอโทรศัพท์ของตน มีเสียงรถเข้าจอด — สันนิษฐานว่าเป็นนายเดรก เอลเลนซึ่งประกอบอาชีพขับรถแท็กซี่ในพื้นที่ขณะกำลังส่ง SCP-6096 ลงจากรถที่หน้าบ้าน เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา แซมูเอล มัลลิออนสะกิดภรรยาของเขาและชี้ไปที่หน้าต่างที่อยู่นอกขอบเขตกล้อง)
อะแมนดา: ไรอ่ะ?
แซมูเอล: เห็นตรงนั้นไหม?
อะแมนดา: เห็นอะไรล่ะ? ฉันไม่… อ๋อ! (หัวเราะ)
แซมูเอล: (หัวเราะ) เห็นยังล่ะ?
อะแมนดา: นั่นฮัลโลวีนเหรอนั่น? มันใกล้จะเข้าคริสต์มาสแล้วไม่ใช่หรือไง?
(นิ่งไปครู่หนึ่ง)
อะแมนดา: มันมาทางนี้ มัน… งั้นเหรอ มัน… มันต้องการ… อ๋อ… อ๋อ…
(อะแมนดาเอื้อมไปจับแขนของเดสมอนด์ เขาเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์)
เดสมอนด์: หืม? อะไรอ่ะแม่? ผมยุ่งอยู่นะ
อะแมนดา: ไม่มีอะไรจ้ะลูก แค่ว่า — เอ่อ — อยู่นี่นะ เข้าใจไหม? อยู่กับแม่เอาไว้นะ โธ่เอ๊ย ไม่นะ ไม่นะ ไม่นะ…
(SCP-6096 เงียบไปเกือบสนิท มันเคาะประตูหน้าบ้านเบา ๆ )
แซมูเอล: (พูดอย่างกังวล) เดี๋ยวไปดูให้เอง
(แซมูเอลลุกขึ้นจากโซฟาอย่างสั่นเทาและตรงไปยังประตูหน้าบ้าน เขาเปิดประตูออกแล้ว SCP-6096 จึงเข้ามา)
เดสมอนด์: (หัวเราะ) อะไรวะน่ะ? คิมมี่ใช่ป่ะนั่น1? แต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้มาทำไมเนี่ย? (พยายามที่จะดึงแขนของตน) แม่ปล่อยได้ยังอ่ะ? มัน — อ่า เจ็บอยู่นะ
(อะแมนดาสะอื้น)
อะแมนดา: ไม่เป็นอะไรนะลูกรัก แม่ขอโทษจริง ๆ นะลูก — แต่มัน ค-แค่อย่าขยับก็จะไม่เป็นอะไรแล้ว ลูกจะเจ็บก็ต่อเมื่อจะดึงแขนออกเท่านั้นแหละ มันจะ —
(ขณะที่ SCP-6096 เข้าใกล้ แซมูเอลก็ก้าวนำหน้ามัน จากนั้นเขาก็จับแขนอีกข้างของเดสมอนด์และกดเขาลงกับโซฟา)
อะแมนดา: — มันจะไม่เป็นไร ลูกแค่ต้องอยู่นิ่ง ๆ แล้วก็หลับตาลง ถ้าหลับตาแค่นี้เราก็จะไม่เจ็บแล้ว แม่รักหนูนะ เข้าใจไหม? ลูกแม่?! เข้าใจไหม?!
(เดสมอนด์พยายามที่จะดิ้นให้หลุดแต่ไม่สำเร็จ เขาเตะขาไปมาในอากาศ โทรศัพท์ของเขาหล่นจากวางแขนของโซฟาและตกสู่พรม)
เดสมอนด์: นี่ทำอะไร — ผมไม่เล่นนะ ปล่อยได้แล้ว!
แซมูเอล: (ร้องไห้) อยู่นิ่ง ๆ เถอะนะลูก แค่อยู่เฉย ๆ แค่ทน — แค่ทนเจ็บไม่นาน มันเจ็บได้ไม่นานหรอก เข้มแข็งเอาไว้เพื่อพ่อนะลูก
เดสมอนด์: แขนผมแม่งจะหักแล้วนะ!
(SCP-6096 เข้าใกล้เดสมอนด์และเริ่มคลุมร่างกายเขาด้วยผ้าฝ้าย โดยเริ่มจากเท้า อะแมนดาและแซมูเอลจ้องมองพร้อมกับอ้าปากค้าง ในขณะที่เดสมอนด์ถูกลากทั้งร่างเข้าไปใต้ผ้าคลุม เขาพยายามดิ้นรน ดูเหมือนว่าเขาพยายามที่จะส่งเสียงกรีดร้อง แต่ไม่สามารถทำได้)
(เดสมอนด์เริ่มตะโกนเสียงดัง สามารถมองเห็นได้ว่ามีการดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรงอยู่ภายใต้ผ้าคลุม)
(เหตุการณ์นี้ดำเนินต่อไปเป็นระยะเวลาสามสิบหกนาที)
(เมื่อเดสมอนด์หายไป SCP-6096 ก็กลับคืนสู่สภาพสงบนิ่ง มันใช้ผ้าฝ้ายห่อร่างกายของตนเองและนั่งลงบนพรม พร้อมกับหันหน้าไปทางโทรทัศน์)
(แซมูเอลทรุดลงกับพื้นและขดตัวในลักษณะที่คล้ายคลึงกับทารกในครรภ์ ดูเหมือนว่าจะอยู่ในภาวะช็อก อะแมนดาเซถอยหลังไปชนกับกำแพงที่อยู่ห่างออกไป โดยยังคงหันหน้ามอง SCP-6096 จากนั้นก็โทรศัพท์แจ้งสายฉุกเฉินด้วยโทรศัพท์มือถือของตน)
(ทั้งหมดยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม ยกเว้นแต่เพียงแซมูเอลที่โยกตัวอยู่เป็นระยะจนกระทั่งเจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึง)
<สิ้นสุดการบันทึก>
พยานบุคคลทั้งหมดได้รับยาลบความทรงจำระดับ-A และได้มีการแจ้งเรื่องปิดบังการหายสาบสูญของเดสมอนด์ มัลลิออน ยังคงไม่เป็นที่ทราบว่าก่อนเหตุการณ์นี้ SCP-6096 เคยได้มีการกระทำการในลักษณะเดียวกันหรือไม่และกี่ครั้ง
ภาคผนวก 6096-2 (ข้อความต้อนรับ)
นั่นไงละ ขอต้อนรับเข้าสู่หน่วยปฏิบัติการเคลื่อนที่ Zeta-29 — เหล้าจะอยู่ข้างใต้อ่างซิงก์
อย่าห่วงเรื่องความเป็นมืออาชีพที่นี่ไปเลย: ถึงพวกยศใหญ่จะอยากทำ พวกนั้นก็ลดขั้นผมไม่ได้ ดูเหมือนว่าการที่ผมเป็นหัวหน้างานกักกัน SCP-6096 จะถือว่ามีประโยชน์ต่อมัน และการย้ายผมไปในตำแหน่งอื่นจะถือเป็นการทำอันตรายกับมันน่ะนะ โชคดีซะจริง
คุณคงจะสงสัยล่ะสิท่าว่าทำไมพวกเราถึงกล้าพูดได้ว่ามันอยู่ในการกักกัน ทั้ง ๆ ที่มันเข้า ๆ ออก ๆ ตามใจชอบได้ และถ้าเกิดว่ามันไม่อยากกลับมาในห้องกักกัน พวกเราก็ไม่มีทางจะบังคับมันได้ แล้วก็ใช่ คุณคงคิดด้วยว่าการเรียกห้องนั้นว่าเป็นห้องกักกันแทนที่จะเรียกว่าโรงแรมเป็นเรื่องน่าละอายไม่แพ้กัน
ต้องขอตอบว่า: คุณคิดได้ถูกเผงเลย พวกเราไม่สามารถทำอะไรเพื่อที่จะหยุด SCP-6096 ได้ เชิญดื่มย้อมใจจนกว่าจะยอมรับข้อนั้นได้ตามแต่อยากเลย ไม่ต้องยั้งทั้งนั้น — เดี๋ยวสักพักคุณก็จะได้คุ้นเคยกับไอ้ขวดนั้นไปเอง ผมก็เช่นกัน ผมต้องเปิดประตูวอร์ดห้องคลอดให้ไอ้ตัวนี้เข้าไปตั้งแต่ครั้งแรก
ความคิดที่จะกักกัน SCP-6096 ตลกร้ายอยู่ทีเดียว พวกเราได้ตัดสินใจมานานแล้วว่าวิธีเดียวที่จะหนีจากฝันร้ายแบบนี้ได้ก็คือชำระมัน กำจัด ทำให้หมดสภาพ จะเรียกว่าอะไรก็ตามแต่จะนึก แต่มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นน่ะสิ ผมยืนจ่อปืนไปที่หัวของ 6096 อยู่หลายชั่วโมง พยายามสั่งการให้นิ้วของตัวเองกดลั่นไกสักนิดก็ยังดี มันไม่ได้ผล คุณทำร้าย SCP-6096 ไม่ได้ ไม่ว่าจะอยากทำเท่าไรก็ตาม คุณจะสร้างกลไกรูบ โกลด์เบิร์ก2เพื่อให้เผอิญไปทำร้าย SCP-6096 ก็ไม่ได้ อย่างกับเป็นความจริงอันประเสริฐอะไรอย่างนั้น — คงเป็นสิ่งผิดปกติที่ส่งผลต่อสัญญะหรือไม่ก็อะไรสักอย่างประมาณนั้น
ตามความคิดของผมแล้ว มีอยู่ด้วยกันสามวิธีหลักที่จะสามารถหลุดพ้นจากฝันร้ายนี้ได้:
- หนึ่ง องค์กรอื่น อาจจะเป็น GOC โจมตีมันโดยที่ไม่รู้ว่ากำลังจัดการกับอะไรอยู่ บางทีพวกนั้นอาจคิดว่าเรากำลังขนส่งบางสิ่งบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่า — ไม่ก็อาจคิดว่าพวกเรารับมือกันเองไม่ไหว — พวกมันก็เลยใช้โดรนไม่ก็อะไรเทือกนั้นระเบิดมันเป็นจุลในตอนที่กำลังขนส่งอยู่ ระเบิดคงฆ่ามันตายได้ง่าย ๆ เลย — ผมคิดว่ามันดูอ่อนแอ แต่มันจะได้ผลก็ต่อเมื่อ GOC คิดว่าพวกมันกำลังทิ้งระเบิดใส่อย่างอื่นอยู่ ถ้าพวกมันรู้ว่านั่นคือ SCP-6096 ก็มีแต่จะถูกมันจัดการไป
- สอง ให้ .aic ไปจัดการกับมัน ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าเอไอมันต้านทานผลกระทบจาก SCP-6096 แต่ไม่ แต่การผลนั่นไม่ยอมให้ผมคาบเรื่องนี้ไปบอกก็ทำให้มีหวังอยู่เล็กน้อย บางทีคอมพิวเตอร์พวกนั้นอาจจะได้รับคำสั่ง แล้วถ้าเกิด — ถ้าเผอิญว่าคำสั่งนั้นนำพาพวกมันมาสู่ไฟล์นี้ จากนั้นพวกมันจะใช้สติปัญญาชั้นสูงในการวางแผนให้ 6096 ประสบกับ 'อุบัติเหตุ' โดยบังเอิญ
- สาม เป้าหมายหนึ่งโชคช่วย บางที 6096 อาจเผอิญไปตามล่าคนพกปืน และเจ้าคนโชคไม่ดีนั่นก็ได้ลั่นไกโดนมันก่อนที่เราจะจับตัวหมอนั่นเอาไว้ได้ เคยเกือบจะได้เกิดขึ้นจริงครั้งหนึ่ง — แต่โลเปซรับกระสุนแทน เจ้าหนุ่มนั่นเลือดไหลไม่หยุดไปพร้อม ๆ กับที่เรากดมือปืนไว้กับพื้นให้ 6096 อาจจะเกิดขึ้นอีกครั้งก็ได้ แต่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไร
อาจจะ อาจจะ อาจจะ
ตามตรงเลย — สถานการณ์พวกนี้มันเรียกว่าเป็นสถานการณ์ไม่ได้ด้วยซ้ำ มันเป็นแค่ความเพ้อฝัน โอกาสที่จะมีอะไรพวกนี้เกิดขึ้นได้มันน้อยมาก กระจิ๋วหลิวเลย สิ่งเดียวที่จะกำราบ 6096 ได้ก็มีแต่ความบังเอิญล้วน ๆ แต่สุดท้ายแล้ว ที่พวกเราทำได้ก็มีแต่รอคอยและตั้งหวังไปเรื่อย ๆ — หวังให้มีใครสักคนทำผิดพลาดและเผอิญทำให้ทุกอย่างมันลงรอย แต่ก็อย่าหวังนักเลย
แต่ไม่ว่ายังไง พวกเราก็ทำงานนี้ได้ยอดเยี่ยมมากอยู่ดี
ชาร์ลี ซือมาญสกี้ ผู้บัญชาการหน่วยปฏิบัติการเคลื่อนที่ Zeta-29 ("ภารดาร่วมสาบาน")