SCP-4646

วัตถุ#: SCP-4646

ระดับ: Safe

มาตรการจัดเก็บพิเศษ 30/12/2059: เนื่องจากสถานการณ์วันสิ้นโลก XK-Class ที่กำลังดำเนินอยู่ การกักกัน SCP-4646 จึงมีความสำคัญต่ำ เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์ได้รับมอบหมายให้หน้าที่กักกันเนื่องจากประสบการณ์ของเขาเกี่ยวกับความผิดปกติทางเวลาและเนื่องจากสภาพร่างกายในปัจจุบันของเขาไม่ทำให้เข้าไม่สามารถช่วยเหลือใน Protocol Fallen Star ได้ หน้าที่เดียวของเขาคือจำกัดความรู้เกี่ยวกับ SCP-4646 สู่สาธารณะเพื่อป้องกันไม่ให้พลเรือนเกิดความตื่นตระหนก

เนื่องจากคุณลักษณะของผลกระทบ จึงไม่มีบุคลากรที่เกิดก่อนวันที่ 31/12/1981 เข้าไปใน SCP-4646

รายละเอียด: SCP-4646 คือบ้านร้างในเมืองบลูฟ็อกซ์ รัฐมอนทาน่า SCP-4646 ถูกสร้างขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 1950 แต่เนื่องจากการสูญหายของบันทึกใน Scarlet Nights ปี 2042 จึงไม่ทราบวันที่ที่แน่นอน บลูฟ็อกซ์เป็นเมืองที่มีประชากร 212 คน ส่วนใหญ่มีความรู้เกี่ยวกับคุณสมบัติที่ผิดปกติของ SCP-4646

เมื่อเข้าไปใน SCP-4646 ระหว่างเวลา 17:00 ของวันที่ 31 ธันวาคมถึง 06:00 ของวันที่ 1 มกราคมของทุกปี ทุกคนจะเดินทางข้ามเวลาไปยังบ้านในเวลาที่สอดคล้องกันในวันที่ 31 ธันวาคม 1999 และวันที่ 1 ของ มกราคม 2000 การออกจาก SCP-4646 ในเวลาไหนก็ตามหรืออยู่จนสิ้นสุดระยะเวลาเปิดใช้งานจะทำให้บุคคลนั้นกลับสู่เวลาที่สอดคล้องกันในยุคของพวกเขาเอง

ภายใน SCP-4646 มักจะถูกอธิบายว่าเป็นงานเลี้ยงปีใหม่ครั้งใหญ่ที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อเฉลิมฉลองการมาถึงของปี2000 ในขณะที่อยู่ใน SCP-4646 ทุกคนจะพบว่าสภาพร่างกายและเสื้อผ้าของพวกเขาเปลี่ยนไปจนคล้ายกับสภาพของพวกเขาในวันที่ 31 ธันวาคม 1999 สิ่งนี้ไม่มีผลกับสิ่งของอื่นๆที่นำเข้ามาใน SCP-4646 แม้จะมีผู้คนจำนวนมากในช่วง60ปีที่ผ่านมาที่อยู่ใน SCP-4646 ในช่วงที่เปิดใช้งาน แต่ก็ไม่เคยมีรายงานหรือมีใครรู้สึกว่ามันแออัดมากเกินไป

สภาพแวดล้อมรอบข้างการสร้าง SCP-4646 เป็นปริศนาจนถึงวันที่ 27/12/2059 ตอนที่ชาวเมืองบลูฟ็อกซ์และอดีตสมาชิกของพวกเราเจ๋งอ๊ะยัง?กลุ่มที่ล่มสลายไปแล้ว สเตซี่ แมคคินทอชสารภาพเรื่องการมีส่วนร่วมของเธอกับเจ้าหน้าที่แฟรงค์ ไม่จำเป็นต้องดำเนินการใดๆเพิ่มเติม

ภาคผนวก 1: ต่อไปนี้เป็นบันทึกการสัมภาษณ์ระหว่างเจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์ และสเตซี่ แมคคินทอช

วันที่: 30/12/2059

สถานที่: ที่อยู่ของเจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์ เมืองบลูฟ็อกซ์ รัฐมอนทาน่า

ผู้ถูกสัมภาษณ์: นางสเตซี่ แมคคินทอช

ผู้สัมภาษณ์: เจ้าหน้าที่แฟรงค์ คาร์ทไรท์

<เริ่มบทสนทนา>

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: เฮ้ สเตซี่

นางแมคคินทอช: เฮ้ แฟรงค์ ขาเป็นยังไงบ้างล่ะ?

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ใช่ ใช่ สนุกมาก ขอบคุณที่ทำแบบนี้ให้นะ

นางแมคคินทอช: ก็ว่าไป ก็ไม่มีอะไรจะทำแล้วนี่นา แล้วก็ไม่เข้าใจด้วยว่าป่านนี้แล้วทำไมนายถึงยังทำหน้าที่นี้อยู่น่ะ

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ให้พูดตามตรงเลย ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงก็ตาม คำถามแรก

นางแมคคินทอช: ว่ามา

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ครั้งแรกที่เธอ เอ่อ สร้างบ้านแบบนี้ขึ้นมาคือเมื่อไหร่ล่ะ?

นางแมคคินทอช: อาา ในคืนนั้น ปี1999 ฉันอายุ18 แทบไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเราเจ๋งอ๊ะยัง แต่ฉันก็ทำโครงการเล็กๆน้อยๆมาตลอดทั้งปี พี่สาวกับฉัน พวกเราคิดว่ามันน่าสนุกดี ไม่รู้ว่ามันเป็น"ศิลปะ"หรือเปล่า แต่เรารู้วิธีใช้โฟลว์เพื่อเคลื่อนส่วน"ผิดปกติ"ไปรอบๆ

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: เธอ"คิดว่ามันสนุก"? แค่นั้นเหรอ?

นางแมคคินทอช: แน่นอน คือว่านะ มันก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นที่จะเข้าถึงโฟลว์และมันค่อนข้างง่ายจริงๆนะ แค่เปลี่ยนแปลงเวลาเล็กน้อย ไม่ต้องให้ฉันคิดอะไรลึก ทั้งหมดก็เป็นแค่เกมและสนุก จนกระทั่ง- จนกระทั่งเราอยู่ที่นั่น

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ปาร์ตี้มันไม่ดีเหรอ?

นางแมคคินทอช: เห นายจะว่างั้นก็ได้ ขอสูบบุหรี่ได้ไหม?

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: แปลกใจนะเนี่ยที่เธอใช้ชีวิตมาถึงป่านนี้ได้โดยสูบของแบบนั้น ตามสบายเลย ก็ไม่ใช่ว่าผมจะอยู่ได้นานขนาดที่มันจะมาทรมานอะไรผมได้แล้วนี่นา

นางแมคคินทอช: โธ่ อย่าพูดแบบนั้นสิ แฟรงค์

นางแมคคินทอชจุดบุหรี่และเริ่มสูบ

นางแมคคินทอช: ปาร์ตี้มันก็ไม่มีอะไรหรอก เยี่ยมซะด้วย คนมากมาย แต่ฉันก็สร้างมันให้ดูเหมือนว่ามีจำนวนคนที่สมบูรณ์กับใครที่อยู่ที่นั่นอยู่แล้ว สุดยอดเลยล่ะ ผู้คนได้ยินเรื่องปาร์ตี้แล้วพวกเขาก็เอาของทุกประเภทเลยมาให้พวกเราในอดีต เพลงจากอนาคต แอลกอฮอล์แปลกๆ โทรศัพท์จากหลายปีก่อนที่มันจะกลายเป็นอะไรไม่รู้ ฉันเห็นคนรู้จักเป็นสิบๆในสิบๆรูปแบบ มันเจ๋งมาก ในตอนแรกน่ะ

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: แล้วมันเกิดอะไรขึ้นล่ะ?

นางแมคคินทอช: ฉันเจอคนคนหนึ่ง คนที่ฉันรู้จัก เดฟ จากร้านขายของชำ

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ผมก็รู้จักเดฟนะ เขาเป็นคนดี

นางแมคคินทอช: ใช่ ก็ดี คุณไม่ได้อยู่ที่นั่นเมื่อเรายังเด็ก แต่เขาเคยเป็นดั่งชีวิตและจิตวิญญาณของทุกๆปาร์ตี้ ฉันเคยพบกับเขาหลายแบบเลย จนกระทั่งฉันได้พบกับเขาคนหนึ่ง คนที่เงียบและเศร้าสร้อย เขาบอกว่ามาจาก—ก็นะ จากตอนนี้ 2059

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: เยี่ยม ดีที่ได้รู้ว่าไม่ว่าจะทุ่มเทกักกันเจ้านี่แค่ไหนมันก็เปล่าประโยชน์น่ะ

นางแมคคินทอช: ก็ไม่แน่ว่ามันจะเป็นเรื่องดีหรือเปล่านะ แฟรงค์ เขาบอกฉันว่าทุกครั้งที่เขามา เขาจะพยายามหาคนจากอนาคต ตัวเขาจากอนาคต และมากสุดมันก็แค่ปี 2059

ความเงียบเกิดขึ้นเป็นเวลาหลายนาที

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: เธอมีครอบครัวไหม- คือผมหมายถึงว่า ผมก็เส้นสายอยู่ ถ้ายังไง-

นางแมคคินทอช: ฉันไม่คิดว่าสายนั่นจะติดต่อได้แล้วนะ

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ก็ใช่

นางแมคคินทอช: เกิดอะไรขึ้น? หมายถึงกับโลกน่ะ? พวกเรามีข้อมูลแค่นิดหน่อยเอง รู้ว่าเป็นพลเรือนแล้วนั่นก็คือทั้งหมดที่รู้แล้ว

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ผมก็ไม่ได้รู้มากไปกว่าคุณหรอก ผมเสียขาไปใน Scarlet Nights แล้วพวกเขาก็ส่งผมมาที่นี่ เรื่องมันก็แค่… ไปได้ไม่สวย บางครั้งมันก็เกิดขึ้น Eldritch horrors สิ่งที่สถาบันสร้างขึ้นมา ลัทธิแห่งความตาย หรือพลเรือนที่ทำตัวเป็นพลเรือน ไม่แน่ใจเลยว่ามันมีแค่อย่างเดียวที่จะมาฆ่าเรา

นางแมคคินทอช: ใช่ ฉันแค่…

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ผมรู้น่า แต่รู้ไปมันก็ไม่ช่วยอะไรหรอก

นางแมคคินทอช: ใช่

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง

นางแมคคินทอช: คืนนี้ดวงดาวเป็นประกายดีนะ

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ผมคิดว่าที่นี่มันไม่ได้มีมลภาวะทางแสงมากขนาดนั้นสินะตอนก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มต้น แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วล่ะ…ผมชอบที่จะมองไปข้างนอกแล้วแสร้งทำเป็นว่ามันผ่านมานานแล้ว ตอนที่พวกเรายังเด็ก เราไม่เคยได้เห็นทางช้างเผือกเลย แต่ผมก็จำได้ว่าพ่อแม่ของเราเคยบอกว่าท้องฟ้ามันเป็นยังไง

นางแมคคินทอช: คุณเป็นชาวไอริชใช่ไหม? ฉันคิดว่าท้องฟ้าที่ไอร์แลนด์โปร่งกว่ามาตลอดเลย คิดว่าทุกอย่างที่นั่นดีกว่าไปหมด

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ไม่ใช่ที่ดับลินละกัน คงจะทางตะวันตก

นางแมคคินทอช: ตลกนะที่พวกเขาบอกคุณว่า"เคยเห็น"แบบนี้ทั้งๆที่คุณแค่ขับรถไปก็เห็นแล้วแท้ๆ

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ระยะทางสำหรับพวกเรามันต่างกัน แถมในตอนนั้นผู้คนก็เคยเอาแต่พูดอะไรไร้สาระ

นางแมคคินทอช: จำได้ไหมว่าพวกเขาเคยเกลียดมิลเลนเนี่ยมขนาดไหน?

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: โอ้ พระเจ้า

นางแมคคินทอช: ฮะฮะฮะ ก็เป็นวันเก่าๆนะ

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ใช่ มันก็เคยเป็นแบบนั้นล่ะ

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์ถอนหายใจยาว

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: เดี๋ยวก็คงไม่ค่อยมีดาวให้ดูมากแล้ว หรือไม่ก็คนที่จะไปดูมันน่ะ

นางแมคคินทอช: ใช่ นั่นล่ะเป้าหมายของปาร์ตี้

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: หมายความว่ายังไง?

นางแมคคินทอช: สิ่งที่กวนใจฉันมาตลอดคือการที่โฟลว์เข้าหาสิ่งที่ไม่ใช่ศิลปะได้ง่าย ถึงมันจะปรับได้ แต่นายก็ต้องปรับมันให้ถูกต้องอยู่ตลอด ทำให้มันเหมือนศิลปะเวลาที่คุณเคลื่อนย้ายมัน แต่สำหรับปาร์ตี้ มันง่ายมาก ใช้เวลาหลายปีกว่าฉันจะรู้ว่าทำไม

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ผมเดาว่ามันคือพินัยกรรมสินะ

นางแมคคินทอช: ใช่ ทุกปี ทุกคนโตขึ้นแล้วก็จากไป หางาน แล้วก็ใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง หรือไม่ก็ยังอยู่ในบ้านเกิดของตัวเอง กลับไปปี1999แล้วก็รำลึกถึงตอนที่พวกเขายังเด็ก ตอนที่มันเป็นปลายยุคมิลเลนเนี่ยม และชีวิตก็มีพันธะมากมาย นายมองออกไปนอกหน้าต่าง และ-ใช่ ฉันไม่เคยคิดว่าเลยฉันจะรู้สึกถึงวันเก่าๆได้จากท้องฟ้าที่ว่างเปล่า มันคือศิลปะ ในทางของมันเอง เป็นการระลึกถึงโลกที่กำลังจะตายเพื่อตอนที่มันยังคงอ่อนเยาว์

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: เธอนี่มีวิธีพูดที่ดีจริงๆนะ สเตซ

นางแมคคินทอช: อาา เงียบไปเลย แฟรงค์ พรุ่งนี้นายจะมา หรือว่าจะพยายามหยุดพวกเราล่ะ?

เจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์: ผมคิดว่า… ผมจะไป มันคงจะดีที่จะ-คงจะดีแหล่ะ

<จบบทสนทนา>

ภาคผนวก 2: เวลา 17:04 วันที่ 31/12/2059, สเตซี่ แมคคินทอชและเจ้าหน้าที่คาร์ทไรท์เข้าไปใน SCP-4646, เวลา 17:09 ดอกไม้เริ่มบาน

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License