SCP-306-TH-D
rating: +2+x

วัตถุ# SCP-306-D

ระดับ: Euclid Decommissioned

มาตรการกักกันพิเศษ: SCP-306 อาศัยอยู่ในห้องขนาด 10 X 10 เมตร ที่มีเฟอนิเจอร์ตามที่มันได้ร้องขอ และหนังสือนิทานชาดกกับแผ่นซีดีละครเพลง หาก SCP-306 ร้องขอหนังสือหรือแผ่นซีดีเพิ่มอีกก็ให้ ๆ มันไปซะ ส่วนสิ่งของอื่น ๆ ที่ได้มีการร้องขอเพิ่มเติมต้องได้รับอนุญาตจากจนท.ระดับ 4 และให้ตามความเหมาะสมตราบใดที่ยังอยู่ในข้อจำกัดด้านความปลอดภัย

SCP-306 สามารถออกจากห้องได้ แต่ห้ามออกจากไซต์หรือเข้าไปในพื้นที่เขตหวงห้าม โดยจะมีจนท.ระดับ 2 คอยเดินอยู่เป็นเพื่อนตลอด เนื่องจาก SCP-306 มีความพยายามที่จะหลบหนีออกจากไซต์อยู่ตลอดเวลา

รายละเอียด: SCP-306 เป็นชายผิวสีดำแดง คาดว่าเป็นลูกครึ่งที่ไม่สามารถระบุเชื้อชาติได้อย่างชัดเจน อายุประมาณ 30-35 ปี พูดภาษาสันสกฤตเป็นภาษาแม่ แต่ก็สามารถเข้าใจในภาษาสากลได้ในระดับดี และมีอาการของความจำเสื่อม ไม่สามารถจดจำอดีตของตัวเองได้ และมีปัญหาในเรื่องของความทรงจำระยะสั้น ซึ่งทำให้มันจำชื่อของบุคคลอื่นหรือเหตุการณ์ต่าง ๆ ไม่ได้ จากการตรวจสอบพบว่า SCP-306 เป็นเพียงแค่มนุษย์ปกติธรรมดา ๆ แทนที่จะมีความผิดปกติเหมือนกับตัวอื่น ๆ โดยส่วนใหญ่แล้ว SCP-306 จะเงียบ ๆ ซึม ๆ คาดว่าคงเป็นผลกระทบจากโรคที่เป็นอยู่ แต่ก็มีบางครั้งที่มันเกิดอารมณ์ฉุนเฉียวถ้าหากมีบุคคลใดทำให้มันไม่พอใจ และมีผลทำให้เกิดการหลบหนีได้ในภายหลัง

SCP-306 จะมีสิ่งของชิ้นหนึ่งติดตัวเอาไว้ตลอดเวลา เรียกว่า "ปี่" หรือ “ขลุ่ย” ที่ดูเก่า ทำจากไม้ที่ไม่ทราบชนิด ตรวจสอบแล้วไม่พบความผิดปกติใดๆ SCP-306 จะไม่หวงหากมีใครจะขอดูสิ่งนี้ แต่ถ้า 'ปี่' ถูกนำออกห่างจากตัวหรือหัก 'ปี่' จะหายไป และโพล่ขึ้นมาใหม่ในมือของ SCP-306 ด้วยวิธีการที่ไม่รู้จัก

เมื่อใดก็ตามที่ SCP-306 ทำการเป่า "ปี่" จะเกิดผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในระยะ 3 กม. หรือมากกว่านั้น ทำให้เกิดสภาวะหมดสติไปอย่างกระทันหันด้วยวิธีการที่ไม่รู้จัก เป็นระยะเวลา 1-2 ชม. และการรับฟังผ่านทางเครื่องบันทึกต่าง ๆ ก็ทำให้เกิดผลกระทบเช่นกันเพียงแต่น้อยกว่า

ภาคผนวก-1: บันทึกความพยายามในการกำจัด SCP-306 ครั้งที่ █ : เมื่อ ██-██-20██

สถานที่- ห้องของ SCP-306

ดร.กรีน: จำผมได้ไหม

SCP-306: [มองหน้า] ไม่รู้สิ

ดร.กรีน: ผมไง ดร.กรีน , เมื่อทิตที่แล้วคุณไปหาผมที่ห้องทำงาน เราคุยกันอย่างสนุกเลยล่ะ และคุณก็ได้ชวนผมให้มาที่ห้องนี้บ้าง

SCP-306: ผมทำงั้นหรอ

ดร.กรีน: อะไร?

SCP-306: แบบว่าชวนคุณมาที่ห้องของผม ก็หลัง ๆ มานี้ผมไม่ได้ชวนใคร มีคนพยายามจะฆ่าผม เพราะผมมัน…อันตรายเกินกว่าจะเก็บเอาไว้

ดร.กรีน: [เงียบไปชั่วครู่] ใครจะฆ่าคุณ?

SCP-306: ผม…จำไม่ได้ จำได้ว่าเป็นครั้งที่สี่แล้วที่พวกเขาจะฆ่าผม

ดร.กรีน: อย่างน้อยคุณก็ยังจำได้ ใช่ไหมล่ะ? แล้วจำอะไรได้อีกไหมอย่าง…วิธีการที่พวกเขาใช้

SCP-306: ก่อนหน้านั้นจำไม่ได้แล้ว ในครั้งที่สี่พวกนั้นหลอกให้ผมเข้าไปในห้องที่มีไดโนเสาร์ อ่อ..ไม่สิน่าจะเป็นกิ่งก่ายักษ์มากกว่าน่ะ มันพุ่งตรงมาหาผม แต่พอผมบอกว่าจะทำให้มันหลับ มันก็หยุด และขอดูปี่นั่น ผมให้มันไป แล้วผมก็สาธิตให้มันดูด้วยล่ะ

[ขยับตัวเอนหลังพิงที่เก้าอี้อย่างผ่อนคลาย] จากนั้นมันก็ได้ให้ผมขี่หลังมัน และพาเที่ยวรอบไซต์

ดร.กรีน: ไงต่อ

SCP-306: อ่อ…จำได้ว่ากลับเข้ามาอยู่ในห้อง กลับมาเองไม่มีใครพามา และรองเท้าของผมก็มีคราบเลือดติดอยู่ เหมือนไปเหยียบกองเลือดมา

[ดร.กรีน ได้กวักมือเรียกให้จนท.คนหนึ่งที่ถือถาดอาหารเข้ามาในห้อง]

[จนท.ได้วางถาดที่มีอาหารวางลงบนโต๊ะหน้า SCP-306]

ดร.กรีน: มื้อเย็นของคุณ ขอให้อร่อยน่ะ

[ดร.กรีน ได้ลุกขึ้น แล้วออกจากห้องไป]

บันทึกเพิ่มเติม- หลังจากที่สนทนากันเสร็จประมาณ 10 นาที SCP-306 ได้เกิดอาการทุรนทุราน เอามือกุมที่ท้อง ดิ้นไปมาอยู่บนพื้นเป็นเวลา 3 นาที ก่อนที่จะอาเจียนออกมาเลอะเต็มพื้นห้อง แล้วนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นท่ามกลางกองอาเจียนของตัวเอง อีก 10 นาทีต่อมา SCP-306 ได้ลุกขึ้น และสบถคำหยาบกับพูดภาษาบาลีออกมาใส่กล้องวงจรปิดเหมือนกับรู้ว่ามีคนอื่นเฝ้ามองดูผ่านทางสิ่งนั้น ซักพักมันก็นั่งลงที่เก้าอี้ และทำการเป่าปี่ก่อนที่จนท.กวาดล้างจะเข้าไปถึงตัวได้ทันการ จนเป็นเหตุให้ SCP-███ หลุดจากห้องขัง

หมายเหตุ : มันไม่ตาย! รู้ไหมว่าไซยาไนด์ในอาหารนั่นสามารถฆ่าช้างได้ทั้งฝูงเลยล่ะ -ดร.กรีน

ภาคผนวก-2: SCP-306 ถูกกำจัดแล้ว (ดูบันทึกเพิ่มเติม 306-D-110)

scp
Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License