วัตถุ# SCP-197
ระดับ: Safe
มาตรการกักกันพิเศษ: SCP-197 ได้รับการดูแลในพื้นที่โดยทีมวิจัยท้องถิ่น Beta-5 "Green Thumbs" ห้ามนำพืชออกจาก SCP-197 โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพืชตัวนั้น ดร.คิงส์ลีย์และมีเอกสารประกอบที่เหมาะสม พืชที่ถูกนำออกจาก SCP-197 จะต้องได้รับการเฝ้าสังเกตและเก็บกู้คืนหากจำเป็น
เพื่อรักษาความลับ SCP-197 ได้ถูกย้ายของออกจนว่างเปล่าและถูกละทิ้ง ภายใต้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่เทศบาลในท้องถิ่น ตัวอาคารและโครงสร้างอื่นๆ โดยรอบหลายแห่งได้ถูกสั่งปิดห้ามเข้าใช้งาน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในพื้นที่จะต้องตรวจสอบอาคารเป็นประจำทุกสัปดาห์เพื่อกำจัดวัสดุจำพวกพืชออกไป ไม่แนะนำให้ใช้ไฟเว้นแต่มีความจำเป็นเพื่อช่วยในการกำจัดวัชพืชทั้งหมดที่พบภายใน SCP-197 ให้ใช้สารกำจัดวัชพืชทุกเดือนเพื่อยับยั้งความพยายามในการเจริญเติบโตที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต
รายละเอียด: SCP-197 คือสถานเพาะชำพืชและเรือนกระจก ตั้งอยู่ที่ ████ █ █████████, ████████, ██ ปัจจุบันสถานที่แห่งนี้ถูกละทิ้ง แม้ว่ามาตรการกักกันก่อนหน้านี้คือการคงสภาพสถานที่ให้เป็นสถานเพาะชำพืชต่อไป คุณสมบัติผิดปกติส่วนใหญ่ของ SCP-197 จะปรากฏอยู่ภายในโครงสร้างกระจกของเรือนกระจก แม้ว่างานวิจัยที่ทำขึ้นในช่วงที่สถานที่ถูกละทิ้งจะบ่งชี้ว่า SCP-197 มีอิทธิพลที่ส่งผลกระทบถึงกันอย่างกว้างขวางต่อพื้นที่โดยรอบ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงระดับความเสื่อมโทรมที่เท่าเทียมกับตัว SCP-197 เอง
สิ่งมีชีวิตในอาณาจักรพืชที่เจริญเติบโตภายในหรือถูกนำเข้าไปในเรือนกระจกจะมีลักษณะพิเศษเพิ่มเติม ได้แก่ การรู้จำตนเอง การรับรู้ทางประสาทสัมผัส สติปัญญา รวมถึงความสามารถในการใช้ภาษาและการเคลื่อนที่ ทั้งที่ไม่มีระบบประสาท สมอง อวัยวะรับความรู้สึก สายเสียง หรือโครงสร้างกล้ามเนื้อ
โดยปกติแล้วสิ่งมีชีวิตเหล่านี้จะมีอัตราการเจริญเติบโตที่เพิ่มขึ้นและมีอายุขัยที่ยืนยาวขึ้นพืชดอกที่ปกติจะบานเฉพาะตอนกลางคืนหรือบานเพียงช่วงเวลาสั้นๆ จะอยู่ในสภาวะบานสะพรั่งตลอดเวลาเมื่ออยู่ภายใน SCP-197 ส่วนสิ่งมีชีวิตที่ถูกนำออกจาก SCP-197 จะหยุดแสดงคุณสมบัติผิดปกติแต่จะยังคงความแข็งแรงและสุขภาพโดยรวมเอาไว้
สิ่งมีชีวิตที่สูญเสียสติปัญญาไปเมื่อถูกนำออกจาก SCP-197 จะได้รับสติปัญญานั้นกลับคืนมาเมื่อถูกนำกลับเข้าไปใหม่โดยที่บุคลิกภาพไม่มีการเปลี่ยนแปลง นอกจากข้อยกเว้นเพียงไม่กี่กรณี สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่ได้ให้คุณค่ากับการมีความรู้สึกนึกคิดของตนเองมากนัก และมักจะกระตือรือร้นที่จะออกจาก SCP-197 ทั้งที่พวกมันจะไม่สามารถสัมผัสโลกภายนอกในฐานะอื่นได้เลยนอกจากเป็นเพียงพืชธรรมดาชนิดหนึ่งตามสายพันธุ์ของตน
สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ถูกทำให้มีชีวิตโดย SCP-197 จะแสดงลักษณะนิสัยในเชิงบวกและมีความเมตตาต่อบุคลากรของสถาบันรวมถึงสิ่งมีชีวิตรูปแบบอื่นๆ แม้แต่พืชกินเนื้อที่ถูกนำเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการทดลอง 197-63 "ซีมัวร์" การปฏิบัติหน้าที่ใน SCP-197 มักถูกใช้เป็นทั้งรางวัลและการบำบัดสำหรับเจ้าหน้าที่และนักวิจัยที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจอันตึงเครียดหรือเผชิญกับเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจเนื่องจากปฏิสัมพันธ์กับสิ่งมีชีวิตที่มีชีวิตเหล่านี้มักถูกอธิบายว่าช่วยให้ผ่อนคลายในเกือบทุกกรณี
ภายใต้การชี้แนะของ ดร.คิงส์ลีย์ ผู้ล่วงลับ การทดสอบ SCP-197 เกี่ยวข้องกับการแจกจ่ายสิ่งมีชีวิตที่เพาะเลี้ยงภายใน SCP-197 ให้แก่สาธารณชนทั่วไป ซึ่งพบว่าส่งผลกระทบเชิงบวกต่อชุมชนเมืองที่ยากจนรอบๆ SCP-197 ในทันที โดยมีทั้งการลดลงของอาชญากรรมและการเพิ่มขึ้นของมาตรฐานความเป็นอยู่เฉลี่ย ซึ่งผลลัพธ์เหล่านี้ได้ถดถอยกลับไปเช่นเดียวกันหลังจากที่ SCP-197 ถูกสั่งปิด ดร. คิงส์ลีย์ตั้งทฤษฎีว่านี่เป็นผลมาจากตัว SCP-197 เองที่สร้างวงจรการพึ่งพาอาศัยกันในเชิงเกื้อกูลระหว่างชุมชนและชีวิตพืช
ภาคผนวก: การทดสอบและการดูแลรักษา SCP-197 ถูกระงับลงหลังจากเกิดเหตุการณ์ 197-a644 พบร่างที่ไร้ศีรษะของ ดาห์เลีย คิงส์ลีย์ภายในเรือนกระจก โดยศีรษะที่ขาดของเธอถูกประคองไว้ในกระถางต้นไม้เปล่าซึ่งถือโดยต้นไอวี่ที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้มาตั้งแต่ตอนที่ถูกค้นพบ ดาห์เลียเป็นบุตรสาวของดร. คิงส์ลีย์ หัวหน้านักวิจัยและเธอยังเป็นนักพฤกษศาสตร์ที่ผ่านการฝึกฝนมา ซึ่งขณะเกิดเหตุเธออยู่ภายใน SCP-197 เพียงลำพังนี่ถือเป็นเหตุการณ์ความรุนแรงครั้งแรกที่เกิดขึ้นจากฝีมือของสิ่งมีชีวิตที่เติบโตภายใน SCP-197 ต้นไอวี่ที่เป็นผู้ลงมือฆ่าเปรียบเทียบการกระทำของมันว่าเหมือนกับการเด็ดดอกไม้สวยๆ และไม่แสดงความรู้สึกผิดใดๆ แม้ว่ามันจะแสดงความกังวลต่อปฏิกิริยาและความเป็นอยู่ของ ดร.คิงส์ลีย์ก็ตาม สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ถูกแจกจ่ายไปจาก SCP-197 ถูกเก็บกู้คืนและกำจัดทิ้ง ส่วนสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายใน SCP-197 ถูกกำจัดทันทีที่ถูกนำออกจากสถานที่ยกเว้นต้นไอวี่ตัวนั้น [ข้อมูลถูกลบ]