SCP-1777-JP
1777JPwarning.png

1777JPclassified.png

header.jpg

รูปที่ 1.1: SCP-1777-JPและSCP-1777-JP-A(ภายในวงกลมสีแดง) ถ่ายระหว่างการสำรวจภายในครั้งที่สอง


มาตรการจัดเก็บพิเศษ: ปิดกั้นเส้นทางเข้าสู่ SCP-1777-JP โดยใช้ข้ออ้างว่าเป็นพื้นที่เพาะปลูก คนทั่วไปที่พยายามบุกรุกจะถูกเจ้าหน้าที่ที่อาศัยอยู่จับตัวและส่งให้สถานีตำรวจ จำเป็นต้องทำให้สถานที่ที่นั้นชัดเจนโดยการวางเครื่องหมายที่ตำแหน่งของประตูมิติ พาหะทั้งหมดของ SCP-1777-JP-A และบุคคล/สิ่งของที่ต้องสงสัยว่าเป็นพาหะ จะถูกผนึกไว้ภายใน SCP-1777-JP อย่างรวดเร็ว หลังจากผนึกสมบูรณ์แล้ว เจ้าหน้าที่ที่จัดการจะต้องพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ใช่พาหะ ในปัจจุบันการบุกรุกของ SCP-1777-JP นั้นห้ามกระทำโดยเด็ดขาดไม่ว่าจะเป็นพนักงานที่มีระดับความปลอดภัยเท่าไหร่ก็ตาม

portal.png

รูปที่ 1.2: ตำแหน่งคร่าวๆของประตูมิติ(ภายในวงกลมสีแดง)

รายละเอียด: SCP-1777-JP เป็นพื้นที่ผิดปกติที่สามารถเข้าได้จากจุดหนึ่งในป่าสันเขาคาบาดาเตะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น ไม่มีจุดสังเกตที่ตำแหน่งของประตูมิติที่เชื่อมต่อกับมิติ สามารถเข้าถึงด้านในของมิติได้โดยการบุกรุกประตูมิติจากทิศทางที่กำหนดเท่านั้น เนื่องคุณลักษณะแบบนั้น ประตูมิติจึงถูกกำหนดให้เป็นโลกซ้อนแบบSSUIS21

หลังจากผ่านประตูมิตินั้นคุณจะไปถึงจุดเริ่มต้นของถนนทางเดียวที่คดเคี้ยว2ซึ่งมีอยู่ใน SCP-1777-JP สามารถกลับออกจาก SCP-1777-JP ได้โดยการเดินตามเส้นทางนี้ย้อนกลับมา ไม่ทราบระยะทางทั้งหมดของถนนเส้นนี้และขนาดที่แน่นอนของมิติ ในมิติมีพืชพันธุ์ที่เหมือนกับภายนอก3 มีหมอกอยู่เสมอและมีความสว่างคงที่โดยไม่คำนึงถึงช่วงเวลาของวัน ภายในมิติไม่พบร่องรอยของสัตว์หรือสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากสิ่งที่ระบุว่าเป็น SCP-1777-JP-A

SCP-1777-JP-A จะเปลี่ยนสีของตัวเองไปเรื่อยๆ มันเป็นตัวตนที่เมื่อสังเกตจะเห็นราวกับว่าถูกทำให้เป็นโมเสค สามารถสังเกตได้ชัดเจนเสมอแม้ว่าจะมีหมอกอยู่รอบๆ SCP-1777-JP-A จะติดตามเป้าหมายที่บุกเข้ามาใน SCP-1777-JP แต่เนื่องจากความผิดปกติที่ทำให้สังเกตได้ชัดเจนเสมอและไม่ทราบความสูงของ SCP-1777-JP-A จึงเป็นการยากที่จะทราบระยะทางที่แน่นอนระหว่างวัตถุ ในปัจจุบัน เชื่อกันว่า SCP-1777-JP-A เป็นตัวตนที่ไม่มีร่างจริง

ผู้ที่มองเห็น SCP-1777-JP-A โดยตรงจะมีความรู้สึกหวาดกลัววัตถุนั้น ในหลายๆกรณีก็ทำให้เกิดภาวะซึมเศร้า นอกจากนี้เมื่อคุณมองตรงไปที่ SCP-1777-JP-A ครั้งหนึ่งแล้ว จะมีอาการหวาดกลัวอย่างมากต่อภาพและวิดีโอที่ผ่านกระบวนการโมเสค นอกจากนี้ SCP-1777-JP-A ยังมีความสามารถในการเป็นปรสิตของสิ่งมีชีวิตและเครื่องจักร(สิ่งมีชีวิต/เครื่องจักรที่ถูกเกาะจะถูกเรียกว่า"พาหะ") ยังไม่ทราบเงื่อนไขในการกลายเป็นพาหะ

ขณะนี้ SCP-1777-JP-A ได้รับการยืนยันแล้วว่ามีความผิดปกติอื่นๆอีกมากมายที่ไม่สามารถระบุได้ นอกจากนี้เมื่อพิจารณาถึงความเสี่ยงต่างๆที่แสดงในภาคผนวก 1777-JP 6 แล้ว ขณะนี้จึงระงับการตรวจสอบภายใน SCP-1777-JP ดังนั้นโปรดทราบว่ารายละเอียดของ SCP-1777-JP และ SCP-1777-JP-A อาจมีความเป็นไปได้ที่จะยังไม่เพียงพอ สำหรับรายละเอียดเกี่ยวกับข้อมูลที่ยังไม่ได้รับการยืนยันโปรดดูที่ภาคผนวก

ภาคผนวก 1777-JP.1: การค้นพบ

SCP-1777-JP ถูกค้นพบเมื่อวันที่ 14/10/2018 โดยองค์กรที่ดำเนินโครงการฟื้นฟูป่าบริเวณใกล้ประตูมิติ หลังจากรายงานความผิดปกติไปยังหน่วยงานตำรวจแล้วสถาบันก็ได้เข้าตรวจสอบและทำการกักกัน หลังการควบคุมตัวผู้ที่เดินทางกลับมาก็มีการตรวจร่างกาย4และสัมภาษณ์ หลังจากนั้นแต่ละคนก็ได้รับการลบความทรงจำระดับBและถูกปล่อยตัวออกมา นอกจากนี้ในบรรดาผู้ค้นพบ6คนที่บุกเข้าไปด้านในของ SCP-1777-JP ผู้ชายสองคน(นายชิบะ███และนายฟุรุกาวะ██)ยังคงหายสาบสูญอยู่ จึงได้มีการจัดตั้งทีมเพื่อค้นหาคนที่หายไปเหล่านี้

ที่มาของ SCP-1777-JP และสาเหตุที่ประตูมิติอยู่ในสถานที่ค้นพบนั้นยังไม่สามารถอธิบายได้ การตรวจสอบนั้นอยู่ระหว่างการดำเนินการอยู่

ต่อไปนี้เป็นเป็นการถอดเสียงบันทึกการสัมภาษณ์ที่ทำขึ้นทันทีหลังการกักตัวนาย██โอโนเบะหนึ่งในผู้ค้นพบ ผู้สัมภาษณ์คือAgent・ซากุราโนะ สำหรับบันทึกการสัมภาษณ์ผู้ค้นพบอื่น ๆ โปรดดูที่บันทึกการสัมภาษณ์ 1777-JP

บันทึกการสัมภาษณ์ #1
14/10/2018


[เริ่มบันทึก]

Agt.ซากุราโนะ: คุณโอโนเบะ ร่างกายรู้สึกยังไงบ้างครับ

นายโอโนเบะ: เรื่องร่างกายไม่เป็นอะไรครับ

Agt.ซากุราโนะ: ก็ดีครับ ถ้าอย่างนั้นขอเริ่มการสัมภาษณ์นะครับ คุณโอโนเบะ ช่วยบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นน่ะครับ?

นายโอโนเบะ: ครับ เมื่อเช้าวานนี้เพื่อนขอผมคนหนึ่งบอกว่าเขาพบอะไรแปลกๆทุกคนก็เลยตรงไปที่นั่นกันครับ ผมพูดได้แค่ว่าเจอมันโดยบังเอิญครับ มันไม่มีอะไรแปลกเลยจริงๆ นั่นสินะครับ ถ้าให้ยกตัวอย่าง มันรู้สึกเหมือนกับมีจุดวาร์ปที่มองไม่เห็นในที่ที่ไม่มีใครมาน่ะครับ พอเข้าตรงนั้นไป มันก็ ถูกพาไปที่ป่าที่ไหนสักที่ครับ

Agt.ซากุราโนะ: ข้างในป่านั่นเป็นยังไงเหรอครับ?

นายโอโนเบะ: เมื่อวานอากาศแจ่มใส ปลอดโปร่งมากเลยใช่ไหมล่ะครับ ป่าข้างนอกก็ถูกย้อมเป็นสีแดงอย่างสมบูรณ์ แต่พอวาร์ปเข้าไปปุ๊ปต้นไม้ก็กลายเป็นสีเขียว นอกจากนั้นมันยังมีหมอกและสภาพแวดล้อมรอบๆก็มืดสลัวลงในทันทีครับ บอกไปแล้วใช่ไหมครับ ว่ามันเป็นเป็นวาร์ปจริงๆ ผมไม่รู้เลยว่ามันหมายความว่ายังไงและมันก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

Agt.ซากุราโนะ: ช่วยอธิบายสถานการณ์ในป่านั่นเท่าที่พอจำได้ก็ได้หน่อยครับ

นายโอโนเบะ: จะว่ายังไงดี มันเงียบแบบน่ากลัวเลยครับ ทั้งรู้สึกแตกตื่นและตื่นเต้น แล้วเราก็เอาแต่คุยกันจนไม่ได้สนใจรอบข้าง เลยจำอะไรไม่ค่อยได้ครับ

Agt.ซากุราโนะ: เข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้น "โมเสค"ที่พูดตอนออกมาตอนรายงานตำรวจนี่หมายถึงอะไรเหรอครับ?

นายโอโนเบะ: (เริ่มวางมือบนหน้าผากแล้วส่ายหัวไปมา) อ๊าาา พอสักที มันน่ากลัวสุดๆเลย มันคืออะไรกันแน่ ผมไม่เข้าใจเลย โธ่เว้ย ไม่เข้าใจสักนิดเลย! อย่ามาถามผมเลยว่ามันคืออะไร! (ต่อจากนี้เขาก็พูดคำที่ไม่ชัดเจนอย่างต่อเนื่อง)

Agt.ซากุราโนะ: คุณโอโนเบะ คุณโอโนเบะ!

เนื่องจากนายโอโนเบะตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก การสัมภาษณ์จึงถูกระงับชั่วคราว

Agt.ซากุราโนะ: คุณโอโนเบะ ช่วยตอบการสัมภาษณ์เท่าที่ไหวด้วยเถอะครับ

นายโอโนเบะ: (หายใจเข้าออกลึกๆหลายครั้ง) อาา เมื่อสักครู่ขอโทษด้วยนะครับ เรื่องโมเสคสินะครับ มัน คือว่า……แค่เห็นก็รู้สึกหน้าซีดแล้วล่ะครับ เพราะแบบนั้น ทุกคน ก็พูดออกมาว่า ฉิบหายแน่! แล้วก็รีบวิ่งกลับทางที่มาเลยครับ

Agt.ซากุราโนะ: ให้นึกอาจจะลำบากหน่อยนะครับ แต่ช่วยบอกลักษณะของโมเสคนั่นได้ไหมครับ

นายโอโนเบะ: นั่นสินะครับ……สีของมันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว แดงบ้าง ฟ้าบ้าง แค่เห็นก็รู้สึกแย่ชวนให้ขยะแขยงจริงๆครับ แถมมันยังค่อยๆใหญ่ขึ้นเรื่อยๆด้วย……ไม่สิ แทนที่จะบอกใหญ่ขึ้นบอกว่า"เข้ามาใกล้ขึ้น"คงจะเข้าใจมากสินะครับ มันสื่อออกมายากน่ะครับ ให้ยกตัวอย่างก็……มันเหมือนกับมีอะไรบางอย่างตรงเข้ามาทางเราตลอด ความรู้สึกแบบนั้น ล่ะมั้ง

Agt.ซากุราโนะ: บันทึกไว้เรียบร้อยแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นสุดท้ายแล้ว จนถึงตอนที่ออกมาจากป่าได้มีอะไรเกิดขึ้นไหมครับ

นายโอโนเบะ: อาา นั่นสินะครับ ก็คิดว่าหนีมาได้ทุกคนแล้ว แต่ก็หายไป2คนครับ ในตอนที่ออกมาจากป่า นั่นสินะ เป็นคนที่ชื่อฟุคุคาวะกับชิบะครับ เกิดอะไรขึ้นกันนะ แต่ว่า นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นพิเศษครับ โมเซคเองก็ไม่ได้ไล่ตามมา แต่ว่า……ตอนนี้เจ้าพวกนั้นก็คงจะยังอยู่ในป่านั่น คงจะหลงอยู่สินะ……ถ้าไม่เป็นอะไรแล้วไม่ถูกเจ้าสัตว์ประหลาดชวนขนลุกนั่นจับก็ดีสิครับ

Agt.ซากุราโนะ: เข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นการสัมภาษณ์ก็จบเท่านี้ครับ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ

นายโอโนเบะ: ถ้ายังไงก็ขอฝากเรื่องเจ้าพวกนั้นด้วยนะครับ ก็เป็นเพื่อนที่ทำงานร่วมกันมาหลายปีเลยนี่ครับ

Agt.ซากุราโนะ: ครับ ฝากได้เลยครับ

[จบบันทึก]

ภาคผนวก 1777-JP.2: บันทึกการสำรวจภายในครั้งที่หนึ่ง

ต่อไปนี้เป็นบันทึกการสำรวจภายในของ SCP-1777-JP ครั้งที่หนึ่ง การสำรวจดำเนินการโดยสมาชิกสามคนของ MTFโอะ-11 (“ Deep Web Crawler”) หรือก็คือเพอร์เพิล อซูล และอินดิโก้ ต่อไปนี้เป็นการถอดคำจากการบันทึกเสียง จุดประสงค์ของการสำรวจครั้งนี้คือ การช่วยเหลือคนทั่วไป2คนที่หายตัวไป

บันทึกการสำรวจ SCP-1777-JP #1
15/10/2018


[เริ่มบันทึก]

โอะ-11-เพอร์เพิล: ทางนี้เพอร์เพิล สมาชิกหน่วยทุกคนมาถึงที่หมายแล้ว จะพยายามบุกเข้าไปใน SCP-1777-J

หน่วยบัญชาการ: รับทราบ

MTF เคลื่อนที่ไปยังประตูมิติ ทำการบุกรุก SCP-1777-JP

โอะ-11-เพอร์เพิล: ไมค์เช็ค เรียก เพอร์เพิล

โอะ-11-อซูล: อซูล

โอะ-11-อินดิโก้: อินดิโก้

โอะ-11-เพอร์เพิล: หน่วยบัญชาการ ได้ยินหรือเปล่า?

หน่วยบัญชาการ: ไม่มีปัญหา เริ่มการค้นหาคนธรรมดาได้เลย

โอะ-11-เพอร์เพิล: รับทราบ

โอะ-11-อซูล: ทั้งๆที่กลางวันอยู่แท้ๆ แต่เป็นป่าที่มืดจริงๆเลยนะ

โอะ-11-อินดิโก้: แถมยังมีหมอกลงหนา ระดับที่บอกได้เลยว่า ทัศนวิสัยมองได้อย่างมากก็แค่10เมตรหรือไกลกว่านั้นสักเล็กน้อยเอง

โอะ-11-เพอร์เพิล: นั่นสินะ เอาล่ะ ไปต่อกันเถอะ

MTF ไปตามทางประมาณ5นาที

โอะ-11-อซูล: มันแปลกไปหรือเปล่า?

โอะ-11-เพอร์เพิล: ทำไมเหรอ

โอะ-11-อซูล: เปล่าหรอก อาจจะรู้สึกไปเองก็ได้ มัน……เงียบเกินไปหรือเปล่า ถึงจะยังได้ยินเสียงลมอยู่ แต่ไม่ได้ยินเสียงนกร้องสักนิดเลย ยังไงดี รู้สึกราวกับว่ามันไม่มีสัตว์อยู่เลย

โอะ-11-อินดิโก้: พอพูดมาแล้วก็อาจจะเป็นแบบนั้นนะ ตั้งแต่มาที่นี่ก็ไม่เห็นนกหรือแมลงสักตัวเลย มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด

โอะ-11-อซูล: ก็คิดว่าคงจะดีถ้ายังเหลือร่องรอยของคนที่หายไปอยู่หรอก แต่ไม่ได้สินะ ขนาดบนทางก็ไม่เหลือรอยเท้าสักนิด ทั้งๆที่ยังมีรอยเท้าพวกเราเหลืออยู่แท้ๆ แบบนี้มันผิดธรรมชาติเกินไปแล้ว

โอะ-11-เพอร์เพิล: ก็แปลกจริงๆนั่นล่ะ……ตั้งแต่หายไปก็ผ่านไปไม่นานเองฝนก็ไม่ได้ตกด้วย มีใครลบมันไปหรือเปล่า

โอะ-11-อินดิโก้: ภาวนาให้ไม่ใช่แบบนั้นละกัน

หน่วยบัญชาการ: ทีม เป็นยังไงบ้าง ไม่มีร่องรอยของพวกคนหายเลยเหรอ?

โอะ-11-เพอร์เพิล: ในตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นครับ เท่าที่มองจากทาง ก็ไม่ได้ถูกปูถนนไว้หรอก แต่มันสะอาดครับ ไม่เหมือนกับว่ามีคนเคยผ่านเลยครับ

หน่วยบัญชาการ: รับทราบ โปรดระมัดระวังและทำการสำรวจต่อไป

โอะ-11-เพอร์เพิล: รับทราบ

โอะ-11-อินดิโก้: ทั้ง2คนดูนั่นสิ! ทางทิศ3นาฬิกา!

โอะ-11-เพอร์เพิล: อะไรน่ะ! คนหาย──

สมาชิกทุกคนเม้มปาก

หน่วยบัญชาการ: อินดิโก้ เจออะไรเหรอ

โอะ-11-อินดิโก้: นั่นมัน……ไม่รู้ครับ เห็นสิ่งผิดปกติอะไรบางอย่างครับ

หน่วยบัญชาการ: สิ่งผิดปกติ ช่วยบอกรายละเอียดเกี่ยวกับมันเท่าที่ทำได้ด้วย

โอะ-11-อินดิโก้: ถ้าให้พูด……สักคำก็ โมเสคครับ แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่รู้สึกถึงความห่างกับวัตถุครับ

หน่วยบัญชาการ: ไม่รู้สึกถึงความห่างกับวัตถุ? ไม่รู้สึกว่าเข้าใกล้ได้เหรอ?

โอะ-11-อินดิโก้: ครับ ถ้าให้อธิบายง่ายๆก็ ยังไงดี คิดว่าบางทีมันคงจะยังจะอยู่อีกไกลครับ แต่ว่า แทนที่จะรู้สึกว่า"ไกล"กลับรู้สึกประมาณว่า"เล็ก"มากกว่าน่ะครับ แล้วในตอนนี้มันยังอยู่เหนือจากมุมมองสายตาไปมากอยู่ ก็เลยคิดว่าไม่ได้เข้าไปใกล้ใกล้ครับ

โอะ-11-อซูล: ผะ ผมก็คิดแบบเดียวกันครับ มัน…โผล่ออกมากลางอากาศในแบบแนวราบอย่างชัดเจน ไม่สิ ถูกแปะติดไว้? คิดว่ามันค่อยๆใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ไม่ไหว คิดคำเปรียบเทียบดีๆไม่ได้เลย แต่ก็เป็นเรื่องแปลกไม่ผิดแน่ครับ จากภาพรอบๆแล้วดูยังไงก็เห็นว่ามันลอยออกมาชัดเจนเลย

โอะ-11-อินดิโก้: แล้วก็ ถึงจะน่าอายไปบ้าง…แต่รู้สึกกลัวมันแบบผิดปกติด้วย ถึงเมื่อครู่จะบอกว่าไม่ได้เข้าไปใกล้มันก็เถอะ แต่ให้พูดตรงๆ ไม่อยากจะเข้าใกล้มันเลยครับ

หน่วยบัญชาการ: อะไรนะ กลัวงั้นเหรอ?

โอะ-11-อินดิโก้: ครับ แบบว่า ทนมองเจ้าโมเสคนั่นไม่ได้เลย พอคิดว่ามันเข้ามาใกล้แล้วหรือเปล่า อยู่ๆก็มีน้ำตาไหลออกมาเอง──

โอะ-11-อซูล: ผมเองก็รู้สึกกลัวครับ ไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่ามันเป็นตัวอะไรถึงได้กลัว ก็ไม่ได้เข้าใจหรอกแต่ก็แค่กลัวครับ รู้สึกหวาดวิตกแปลกๆแบบบอกไม่ถูก…

โอะ-11-เพอร์เพิล: ผมเอง ก็รู้สึกถึงความกลัวจากเป้าหมายที่ผิดปกติเหมือนกันครับ คิดว่านี่ไม่ใช่การรับรู้ตามปกติ หน่วยบัญชาการ พวกเราขออนุญาตถอนทีมชั่วคราวได้ไหมครับ อาจจะฟังดูคลุมเครือไปบ้าง แต่ว่า…รู้สึกสังหรณ์แปลกๆครับ

หน่วยบัญชาการ: รับทราบ อนุญาตให้ถอนทีมชั่วคราว ได้โปรดรีบกลับมา

โอะ-11-เพอร์เพิล: ขอบคุณครับ โอะ-11 ถอนตัวได้

โอะ-11-อินดิโก้: แต่ว่า นั่นมันอะไรกันนะ รู้สึกแย่สุดๆ

MTF ย้อนกลับไปที่ถนนที่มาด้วยเวลาประมาณ2นาที ตอนที่เลี้ยวไปทางขวาในระหว่างทาง ทุกคนก็รู้สึกตัวว่าพวกเขาถูก SCP-1777-JP-A อ้อมมาดักแล้ว

โอะ-11-อซูล: มันแปลกๆแล้ว! จนถึงเมื่อกี้มันยังอยู่ตรงนั้นอยู่เลย!

โอะ-11-เพอร์เพิล: บ้าเอ๊ย ไม่ไหวแล้ว กลับไปที่ถนนก่อนเถอะ รีบเข้า!

MTF เริ่มวิ่งไปในทิศทางด้านในของมิติ

โอะ-11-เพอร์เพิล: หน่วยบัญชาการ ได้ยินไหมครับ! โมเสคที่ว่ามันปิดถนนเอาไว้แล้ว! ทุกคนจะกลับไปที่ถนนอีกครั้ง แล้วลองทำการป้องกันตัวดูครับ!

หน่วยบัญชาการ: รับทราบ ขอให้เอาความปลอดภัยของตัวเองเป็นอันดับหนึ่งไว้ก่อน

โอะ-11-อินดิโก้: แบบนี้ หนีออกนอกถนนจะดีกว่าหรือเปล่าน่ะ!?

โอะ-11-อซูล: อย่าแยกกันสุ่มสี่สุ่มห้าน่าจะดีกว่านะ!

โอะ-11-เพอร์เพิล: ถ้ามันเข้ามาใกล้มากกว่านี้ก็ค่อยแยกกลุ่ม!

MTF วิ่งไปตามเส้นทางอีกครั้ง หลังจากวิ่งไปประมาณ1นาทีอซูลก็หันกลับไป แล้วกรีดร้องและยิงปืนออกไป2ครั้ง

โอะ-11-เพอร์เพิล: เฮ้อซูล!

โอะ-11-อซูล: ไม่เอา ไม่เอาแล้ว! มันแปลกไปแล้ว! ทำไมถึงเข้ามาใกล้ขนาดนั้นล่ะ! ไม่เอาแล้ว!

อซูลยิงออกไปอีก3ครั้ง

โอะ-11-อินดิโก้: อซูลหยุดนะ! อย่าใช้กระสุนอย่างเปล่า──

โอะ-11-อซูล: ก็ดูสิ! ตั้งขนาดนี้!

เพอร์เพิลและอินดิโก้หันกลับไปด้านหลังและส่งเสียงร้องตกใจออกมา หลังจากนั้นก็มีเสียงปืนรวมกัน7ครั้ง แล้วทุกคนในหน่วยก็ส่งเสียงตะโกนออกมา ณ จุดนี้ คาดว่า MTF จะแยกกลุ่มและออกจากเส้นทางถนนไปแล้ว สามารถได้ยินเสียงของสมาชิกแต่ละคนวิ่งผ่านหญ้าพร้อมกับที่พูดซ้ำไปซ้ำมาอย่างสับสน และมีเสียงของการยิงเป็นครั้งคราว หลังจากนั้นคุณสามารถได้ยินเสียงตีบางสิ่งอย่างรุนแรงจากวิทยุแต่ละอันหลายครั้ง แล้วการสื่อสารของอินดิโก และอซูลก็ถูกตัดขาดไปตามลำดับ

โอะ-11-เพอร์เพิล: หน่วย หน่วยบัญ- (เสียงหายใจแรง)

หน่วยบัญชาการ: เพอร์เพิล เกิดอะไรขึ้น!

โอะ-11-เพอร์เพิล: (พูดเสียงสั่น) ได้โปรด ช่วยด้วย… ที่มี่มันคือที่ไหนกัน โมเสคมัน- (สียงหายใจแรง) -โมเสคสีแปลกๆกำลังเข้ามา ถึงจะไม่รู้ว่าอยู่ใกล้ขนาดไหน แต่มัน อยู่ใกล้ๆ แน่ๆ อีกไม่นาน ก็มาอยู่ตรงหน้า──

ทันใดนั้นเพอร์เพิลก็กรีดร้องออกมาและยิงออกไป2ครั้ง เมื่อถึงจุดนี้การสื่อสารกับเพอร์เพิลก็ถูกตัดขาด เป็นที่น่าสังเกตว่าแม้ในสถานการณ์แบบนี้นี้ แต่การตอบสนองของGPSของสมาชิกทุกคนยังคงแสดงตำแหน่งของ SCP-1777-JP อยู่แม้จะขาดการสื่อสารแล้วก็ตาม

[จบบันทึก]

ภาคผนวก 1777-JP.3: บันทึกการสำรวจภายในครั้งที่สอง

ต่อไปนี้เป็นบันทึกการสำรวจภายในของ SCP-1777-JP ครั้งที่สอง การสำรวจดำเนินการโดยสมาชิกสามคนของทีมช่วยเหลืออิ-31 (“Dark Tavern”) หรือก็คือแชนดี้ คิตตี้ และไดคิริ ต่อไปนี้เป็นการถอดคำจากการบันทึกเสียง การสำรวจนี้ถูกดำเนินการทันทีหลังจากการสำรวจครั้งแรกเสร็จสิ้น จุดประสงค์เพื่อยืนยันความปลอดภัยของคนทั่วไปและทีมสำรวจก่อนหน้าแล้วพาตัวกลับมา ในขณะนี้ ตัวตนผิดปกติที่ได้รับการยืนยันก่อนหน้านี้นั้นถูกกำหนดให้เป็น SCP-1777-JP-A และได้รับอนุญาตให้ถอนตัวโดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบหากวัตถุนั้นปรากฏขึ้นระหว่างการสำรวจ ในช่วงเวลาของการสำรวจนี้ การตอบสนองของ GPS ของสมาชิกทุกคนของหน่วยก่อนหน้ายังไม่ได้ขาดหายไป

บันทึกการสำรวจ SCP-1777-JP #2
15/10/2018


[เริ่มบันทึก]

อิ-31-แชนดี้: ทางนี้แชนดี้

อิ-31-คิตตี้: คิตตี้

อิ-31-ไดคิริ: ไดคิริ

อิ-31-แชนดี้: หน่วยบัญชาการ ได้ยินไหม?

หน่วยบัญชาการ: ปกติดี ทุกคนไม่มีปัญหา

อิ-31-แชนดี้: รับทราบ ทุกคน เข้ามาภายใน SCP-1777-JP เรียบร้อย รอบๆมืดมาก มีหมอกลง ถึงแม้ต้นไม้ภายนอกมิติจะเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว แต่ต้นไม้ข้างในเป็นสีเขียวทั้งหมดเลย ไม่คิดว่ามันจะอยู่ถูกเวลาค่ะ

หน่วยบัญชาการ: เอาล่ะ ตามที่ประชุมไว้ ก่อนอื่นก็ให้ค้นหาว่ามีร่องรอยของมนุษย์สักอย่างอยู่ข้างในไหม

อิ-31-แชนดี้: เข้าใจแล้วครับ อิ-31 เดินหน้าต่อไป

ทีมช่วยเหลือไปตามถนน3นาที ระหว่างทางไม่พบร่องรอยของมนุษย์อย่างพวกรอยเท้าเลย

อิ-31-คิตตี้: ตามข้อมูลที่ได้มาเลยสินะคะ มันเงียบจนรู้สึกว่าเกินไปเลย

อิ-31-ไดคิริ: บางทีอาจจะดีสำหรับการหาคนก็ได้นะ เพียงแต่ ถ้าพวกสมาชิกหน่วยก่อนหน้าไม่ไปลึกมากก็คงจะดีหรอก

ในตอนนี้เองก็ได้ยินเสียงครางของบุคคลที่ไม่รู้จัก สมาชิกทุกคนในหน่วยจึงหันปืนเข้าไปทางทิศที่ได้ยินเสียง

อิ-31-แชนดี้: ชิ ใครน่ะ

โอะ-11-เพอร์เพิล: ใครน่ะ… MTFหน่วยอื่นเหรอ?

อิ-31-ไดคิริ: ทีมช่วยเหลือน่ะ สมาชิกของMTFที่เข้ามาก่อนหน้านี้สินะ? ถ้าออกมาได้ก็ช่วยโผล่ตัวมาหน่อยได้ไหม

โอะ-11-เพอร์เพิล: อย่างนี้นี่เอง… งั้นเหรอ เพอร์เพิลจาก Deep Web Crawler น่ะ (เสียงหัวเราะเจื่อนๆ) เป็นชื่อเล่นที่โหดร้ายสุดๆเลยเนอะ

อิ-31-แชนดี้: มีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ไม่โผล่ตัวออกมาเหรอ? ยังไงก็ออกมาก่อนเถอะ พวกเรามาที่นี่เพื่อที่จะพาพวกนายกลับไป ยังไง ก็อยากจะยืนยันหน่อยว่าไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม

โอะ-11-เพอร์เพิล: ยืนยันงั้นเหรอ แล้วทางนั้นเองเถอะอยู่ที่ไหนกันแน่?

อิ-31-แชนดี้: อะไรนะ? ไม่รู้เหรอ──

โอะ-11-เพอร์เพิล: ไม่สิ เดี๋ยวนะ (เงียบ) งั้นเหรอ เป็นแบบนั้นเองสินะ เป็นแบบนั้นจริงๆสินะ (เสียงหัวเราะ)

อิ-31-คิตตี้: คุณเพอร์เพิล อยู่ที่ไหนเหรอคะ?

โอะ-11-เพอร์เพิล: ไม่รู้สิ แต่ว่าบางที คงจะอยู่ข้างๆเลยนี่ล่ะ อยู่ต่อหน้าต่อตา ดังนั้นก็เลยคุยกันได้แบบนี้ไง

อิ-31-แชนดี้: หมายความว่ายังไง

โอะ-11-เพอร์เพิล: นั่นสินะ ยังไงก็ห้ามออกนอกเส้นทางเด็ดขาด การทำแบบนั้น จะทำให้เสียเส้นทางตามตัวอักษรเลย สูยเสียเส้นทางไป เส้นทาง- (เสียงไม่ชัดเจน)

อิ-31-แชนดี้: อา…โอเค ก็คือต่างฝ่ายต่างหาตัวอีกฝ่ายไม่ได้สินะ ถ้าออกนอกเส้นทางแล้วจะเป็นแบบนั้นงั้นเหรอ

โอะ-11-เพอร์เพิล: อา อา ก็คงใช่ แล้วก็ ถ้าเจ้าโมเสคนั่นมา ไม่ว่ายังไง ก็ห้ามมองเด็ดขาด มันจะอยู่หรือไม่อยู่ ยังไงก็ต้องเดินไปข้างหน้าโดยมองไปที่ถนนเท่านั้น ถ้าทำตามนี้ไม่ได้ก็ควรจะรีบถอนตัวกลับไปทันที ถ้าหลุดออกจากเส้นทางแล้ว ก็ทำได้แต่เล่นซ่อนแอบกับเจ้าโมเสคที่บ้าคลั่งเท่านั้นล่ะ แล้วก็ ผมน่ะ…กลับไปไม่ได้อีกแล้วล่ะ ทั้งๆที่ได้ยินเสียงแท้ๆ แต่ก็ไม่เห็นตัวถนนก็ไม่มี รอบๆมีแต่ป่าที่เต็มไปด้วยหมอกเท่านั้น

อิ-31-แชนดี้: หืม…มันเป็นยังไงกันแน่ หน่วยบัญชาการ พบผู้รอดชีวิตจากหน่วยก่อนหน้าแล้ว แต่ไม่สามารถเข้าถึงได้ ถึงจะได้ยินเสียงใกล้ๆแต่ก็ไม่เห็นตัวเลย

โอะ-11-เพอร์เพิล: งั้นเหรอ งั้นก็ดีแล้วล่ะ ไม่อยากจะคิดอะไรมากกว่านี้อีกแล้ว ขอให้โชคดีล่ะ

เสียงปืน1นัดดังขึ้น

อิ-31-คิตตี้: เอ๊ะ โกหกน่า…

อิ-31-ไดคิริ: นี่มัน…เพอร์เพิล! ยังมีชีวิตอยู่ไหม! เฮ้!

ไม่มีเสียงการตอบกลับจากเพอร์เพิล ความเงียบดำเนินต่อไป

อิ-31-แชนดี้: ขอโทษด้วย หน่วยบัญชาการ สมาชิกที่พบคือเพอร์เพิล แต่คิดว่าตอนนี้คงจะฆ่าตัวตายไปแล้ว เพราะไม่เห็นร่างก็เลยตรวจสอบไม่ได้ครับ

หน่วยบัญชาการ: ไม่มีปัญหา ได้ยินบทสนทนาแล้ว ถ้าเรื่องที่เพอร์เพิลบอกเป็นความจริง ก็ควรไปต่อตามเส้นทางเท่านั้น ระวังตัวด้วยล่ะ ก่อนอื่นก็ ตามหาสมาชิกคนอื่นหรือคนทั่วไปต่อไปก่อนเถอะ

อิ-31-แชนดี้: รับทราบ

ทีมช่วยเหลือเดินไปตามถนนประมาณ30วินาที

1777JP1.jpg

รูปที่ 2.1: SCP-1777-JP-A ปรากฎตัว (ภายในวงกลมสีแดง)

อิ-31-ไดคิริ: ทางซ้าย มันโผล่มาแล้ว! SCP-1777-JP-A!

สมาชิกทุกคนในหน่วยหยุดฝีเท้าหันไปทางซ้าย

อิ-31-แชนดี้: อะไรน่ะ…แย่แล้วสิ นั่นมันทำได้ยังไงน่ะ? เหมือนกับว่ามีโฒเสคกำลังลอยอยู่กลางอากาศเลย แล้วก็เป็นไปตามที่หน่วยก่อนหน้าพูดเลย ไม่รู้สึกถึงระยะทางเลยสักนิด ว่าไง เห็นเหมือนกันไหม?

อิ-31-คิตตี้: ค่ะ คือว่า ตอนกำลังลองใช้เครื่องวัดระยะทางแบบพกพาอยู่ แต่วัดไม่ได้เลยค่ะ

อิ-31-ไดคิริ: รอเดี๋ยวก่อนนะ …ทางนี้ก็ไม่ได้แฮะ คิดว่าคลื่นเสียงก็ส่งไปถึงอยู่หรอก ไม่คิดว่ามันจะเสียอยู่ด้วย

อิ-31-คิตตี้: ของฉันเป็นเครื่องวัดเลเซอร์ แต่ดูเหมือนเลเซอร์มันจะส่องผ่านมันไปเลย แต่ว่าน่ากลัวจังเลยนะคะ เอายังไงดี ไปต่อเลยไหมคะ?

อิ-31-แชนดี้: ไม่สิ…นั่นสินะ รอสักครู่ หน่วยบัญชาการ พบการปรากฎตัวของ SCP-1777-JP-A ครับ คิดว่าการสำรวจต่อจากนี้จะอันตรายเกินไป ขอถอนทีมครับ

หน่วยบัญชาการ: รับทราบ ระวังตัวด้วยล่ะ

ทีมช่วยเหลือวิ่งกลับไปที่ถนนเดิม ตอนที่วิ่งได้ประมาณ1นาทีทุกคนก็หยุดฝีเท้าลง

อิ-31-แชนดี้: เฮ้เฮ้เฮ้นี่มันอะไรเนี่ย โดนดักเหรอ?

อิ-31-ไดคิริ: ไม่ไหวเลย ทางมันคดเคี้ยว ในป่านี่้ไม่ว่าจะหนีไปทางไหนก็โดนล้อมดักไว้หมดเลย!

อิ-31-แชนดี้: บ้าเอ๊ย! เดินหน้าต่อไป! ไม่ว่ายังไงก็ต้องออกไปให้ได้!

อิ-31-คิตตี้: รับทราบ!

หลังจากนั้นทีมช่วยเหลือยังคงเดินหน้าต่อไป แต่เมื่อถึงจุดประมาณ25เมตรก่อนจะถึงทางเข้าของ SCP-1777-JP ทีมช่วยเหลือก็ถูก SCP-1777-JP-A อ้อมมาดักไว้อย่างสมบูรณ์ ถึงจุดนี้ไดคิริก็กรีดร้องออกมา แล้ววิ่งออกจากถนนไป

อิ-31-แชนดี้: ไม่ไหวแล้ว ไดคิริหายตัวไปแล้ว! ผมเอง…ไม่สิ การออกไปโดยหลีกเลี่ยงโมเสคไม่สามารถทำได้แล้วครับ! คิตตี้กับผมจะหนีไปทางข้างในแทนครับ!

อิ-31-คิตตี้: ไม่เอา! ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ! อ๊า

คิตตี้นั่งลงกับพื้น

1777JP2.png

รูปที่ 2.2: ภาพในเวลานี้ SCP-1777-JP-A ถูกฉายอยู่บนหน้าจอทั้งหมด

อิ-31-แชนดี้: คิตตี้ ยืนขึ้นสิ!

อิ-31-คิตตี้: ไม่เอาแล้ว! เข่าอ่อนไปหมดแล้ว…

อิ-31-แชนดี้: อ๊าบ้าเอ๊ย…ขอโทษทีนะ

แชนดี้มุ่งหน้าเข้าไปข้างใน SCP-1777-JP ด้วยตัวคนเดียวโดยเหลือคิตตี้เอาไว้ หลังจากนั้น ก็ได้ยินเสียงแชนดี้ร้องขอความช่วยเหลือ ต่อจากนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้น2นัด

*อิ-31-คิตตี้:** เดี๋ยวก่อน! (เสียงกรีดร้อง) ไม่เอา อย่าทิ้งกันไว้สิ! อ๊าาา กลัว! กลัวสุดๆเลย! ขอร้องล่ะช่วยด้วย! ใครก็ได้!

เสียงกรีดร้องของคิตตี้ดังต่อเนื่อง แต่อยู่ๆก็หยุดลงกะทันหัน กลายเป็นความเงียบ

หน่วยบัญชาการ: ทีม ได้โปรดตอบด้วย! ยังมีผู้ที่รอดชีวิตอยู่ไหม?

เงียบ

อิ-31-คิตตี้: นะ หน่วยบัญชาการ คิตตี้ค่ะ ยังมีชีวิตอยู่ค่ะ อีก2คนที่เหลือนั้นเป็นยังไงไม่ทราบแล้ว แต้ได้ยินเสียงปืนดังมาจากไกลๆค่ะ บางที คิดว่าทั้ง2คนคงหลุดจากเส้นทางไปแล้ว

หน่วยบัญชาการ: คิตตี้ ปลอดภัยดีไหม?

อิ-31-คิตตี้: น่าจะ ปลอดภัยค่ะ

หน่วยบัญชาการ: แล้ว SCP-1777-JP-A เป็นยังไงบ้างล่ะ

อิ-31-คิตตี้: หายไปแล้วค่ะ

หน่วยบัญชาการ: หายไป?

อิ-31-คิตตี้: ค่ะ ทั้งๆที่ตรงหน้าเต็มไปด้วยโมเสคแล้วแท้ๆ แต่อยู่ๆ อยู่ๆมันก็ แวป

เงียบ

อิ-31-คิตตี้: ยังไงก็ จะออกไปแล้วนะคะ

หน่วยบัญชาการ: รับทราบ อย่าประมาทล่ะ

หลังจากนั้น การติดกับแชนดี้และไดคิริก็ไม่สามารถทำได้ ในทางกลับกันเช่นเดียวกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ การตอบสนองของ GPS ของทั้งสองคนยังคงระบุตำแหน่งของ SCP-1777-JP อยู่ คิตตี้รอดชีวิตจาก SCP-1777-JP แต่หมดสติและล้มลงทันทีหลังจากออกจากประตูมิติได้ไม่นาน การตรวจสอบภายหลังยืนยันว่าคิตตี้ไม่มีอาการบาดเจ็บทางกายภาพที่เห็นได้ชัดเจน จากผลการสำรวจที่ดำเนินการจนถึงตอนนี้ ได้มีการตัดสินว่าการสำรวจภายในนั้นเป็นอันตรายและไม่มีความหมาย มีมติให้ระงับการสำรวจชั่วคราว

[จบบันทึก]

ภาคผนวก 1777-JP.4: บันทึกการสัมภาษณ์กับคิตตี้

ต่อไปนี้เป็นการถอดความคำพูดจากการสัมภาษณ์ที่จัดขึ้นเมื่อคิตตี้ สมาชิกทีมช่วยเหลืออิ-31ระบายเรื่องความผิดปกติเกี่ยวกับสภาพจิตใจของเธอเมื่อเธอฟื้นคืนสติ ผู้สัมภาษณ์คือดร.อิเตดะหัวหน้าทีมวิจัยของ SCP-1777-JP ในขณะนั้น

บันทึกการสัมภาษณ์ #5
16/10/2018


[เริ่มบันทึก]

ตัดออก

ดร.อิเตดะ: แล้ว ความผิดปกติที่ว่าเป็นแบบไหนล่ะ

คิตตี้: คือว่า ตามความรู้สึกเข้าใจชัดเจนเลยค่ะ แต่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไ่ม่ถูก…ฉันเคยรายงานว่าโมเสคนั่นหายไปตรงหน้าเลยสินะคะ

ดร.อิเตดะ: ก็เคยพูดไว้แบบนั้นจริงๆล่ะ

คิตตี้: ตอนนั้นก็คิดแบบนั้นค่ะ ทัศนวิสัยทั้งหมดกลายเป็นสีโมเสค รู้สึกกลัว กลัวจนแทบตายเลยค่ะ แล้วหลังจากนั้นถึงมารู้ตัวค่ะ (เงียบ) จะพูดยังไงดี…เจ้านั่น บางทีมันอาจจะเข้ามาข้างในฉันค่ะ

ดร.อิเตดะ: ข้างใน?

คิตตี้: ค่ะ รู้สึกราวกับว่าพูดได้แค่นั้นเลยค่ะ ตอนที่กลับออกมาจากป่านั่นได้ ก็คิดว่าเป็นเพราะรู้สึกสับสนเพราะกลัวเจ้าโมเสคนั่นมาก หรือเสียใจที่พวกแชนดี้หายตัวไปค่ะ แต่ว่า มันไม่ใช่แน่นอน ฉันลองย้อนนึกเหตุการณ์ตอนนั้นดูหลายต่อหลายครั้งแล้ว ภาพโมเสคที่ซ่อนตัวอยู่ในป่านั่น เจ้านั่นที่ไล่ตามฉันไม่ลดละ แล้วฉันก็ดูไม่ออกเลยว่ามันเข้ามาใกล้ขนาดไหนแล้ว ภาพนั้นค่ะ แต่ว่า… (เงียบ)

ดร.อิเตดะ: ค่อยๆพูดไม่ต้องฝืนนะครับ

คิตตี้: ขอบคุณค่ะ ใช่แล้ว จากนั้น ฉันก็ทนไม่ไหวจนต้องนึกถึงใบหน้าของพ่อแม่ค่ะ ไมว่ายังไง ก็อยากจะอ้อนแม่ แล้วก็อยากพูดคุยกับพ่ออีกค่ะ ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ ทั้งความทรงจำถึงสวนสนุกที่เคยไปเล่นหลายต่อหลายครั้งตอนยังเด็ก หรือตอนที่เล่นกับเพื่อนที่สวนสาธารณะแถวๆบ้าน รู้สึกคิดถึงอย่างช่วยไม่ได้เลยค่ะ แต่ว่า ตอนนั้นฉันถึงได้รู้สึกผิดปกติ เจ้านั่น มันมีเจ้าโมเสคนั่น อยู่ค่ะ ไม่ว่าจะที่ไหน ไม่ใช่แค่เฉพาะความทรงจำตอนที่สำรวจเท่านั้นค่ะ

ดร.อิเตดะ: ช่วยพูดให้ชัดเจนได้ไหมครับ?

คิตตี้: ในความทรงจำตอนที่นั่งบนชิงช้าสวรรค์ที่สวนสนุกกับพ่อและแม่นั้น ข้างๆที่นั่งของฉันก็มีโมเสคอยู่ค่ะ พอนึกถึงความทรงจำที่สวนสาธารณะ ก็มีโมเสคอยู่ที่ชิงช้าค่ะ เพราะไม่รู้ระยะห่างก็เลยอาจจะไม่ถูกต้องก็ได้ แต่ว่า พูดได้แค่นี้เลยค่ะ "ไม่ว่าจะในความทรงจำไหนก็มีเจ้าโมเสคนั่นอยู่"ค่ะ

ดร.อิเตดะ: ไม่ว่าจะความทรงจำไหนเลยจริงๆเหรอครับ?

คิตตี้: ค่ะ เพื่อที่จะพูดออกมาความทรงจำที่กำลังนึกอยู่ก็มีโมเสคอยู่ค่ะ เจ้านั่นไม่ทำอะไร แค่ยืนอยู่เฉยๆในความทรงจำเท่านั้น ฉัน รู้สึกแย่อย่างช่วยไม่ได้เลยค่ะ อยากจะ อยากจะอาเขียนไม่หยุดเลย ไม่อยากจะนึกถึงอดีตเลยค่ะ ไม่สิ แทบจะนึกไม่ออกแล้วค่ะ

ดร.อิเตดะ: ผลกระทบต่อความทรงจำ สินะครับ

คิตตี้: ฉันก็สงสัยว่าเป็นแบบนั้นค่ะ ก็เลยคิดว่าจะต้องไปรับการลบความจำดู แต่…

ดร.อิเตดะ: แต่?

คิตตี้: ตอนนั้น ก็นึกถึงตัวเองหลังจากลบความทรงจำแล้วขึ้นมา เพราะยังไม่ชินกับผลข้างเคียงหลังลบความทรงจำ ก็เลยรู้สึกแย่ค่ะ แต่ว่า ต่อหน้าตัวเองที่ลบความทรงจำไปแล้วนั้น…ก็มีเจ้าโมเสคนั่นอยู่ค่ะ

ดร.อิเตดะ: หรือก็คือ ต่อให้คิดถึงอนาคต SCP-1777-JP-A ก็ยังปรากฎตัวอยู่เหรอครับ?

คิตตี้: ค่ะ เป็นไปตามนั้นเลยค่ะ ถึงจะไม่นาเชื่อ แต่ก็ลองจินตนาการถึงอนาคตต่างๆดูแล้วค่ะ แต่ไม่ว่ายังไงมันก็โผล่ออกมา เสมอ! ทำไมกันคะ ฉัน ควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ… ฉัน ฉัน ท่าทางจะสามารถมองได้แค่ปัจจุบันเท่านั้นแล้วค่ะ ถ้าไม้ละทิ้งความรู้สึกนึกคิดทั้งหมด ก็ไม่สามารถหนีจากโมเสคที่ชวนรู้สึกแย่นั่นได้แล้วค่ะ ถึงอยากจะทำ แต่เรื่องแบบนั้น ยังไงก็ไม่อยากทำค่ะ…

ดร.อิเตดะ: เข้าใจแล้วครับ ก่อนอื่นก็ขอตรวจสอบความผิดปกติที่เกิดกับคุณอย่างละเอียดก่อน จากนั้นก็จะลบความทรงจำ──

ดร.อิเตดะหยุดพูด แล้วเริ่มจ้องมองไปที่คิตตี้

คิตตี้: เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?

ความเงียบดำเนินต่อไป

คิตตี้: คือว่า──

ดร.อิเตดะ: ตอนนี้…รู้สึกอะไรแปลกๆไหมครับ?

คิตตี้: คือว่า อย่างเช่นอะไรเหรอคะ

ดร.อิเตดะ: เข้าใจแล้วครับ ขอโทษครับ ขอหยุดการสัมภาษณ์ครับ

ดร.อิเตดะลุกขึ้นยืน แล้วก็เร่งฝีเท้าออกจากห้อง คิตตี้แสดงสีหน้าสับสนออกมา

[จบบันทึก]



หลังจากการสิ้นสุดการสัมภาษณ์นี้ ดร.อิเตดะได้ห้ามไม่ให้มีการติดต่อกับคิตตี้โดยไม่จำเป็น นอกจากนี้ยังได้ตัดสินใจว่าคิตตี้จะต้องได้รับการรักษาโดยดร.อิเตดะในห้องวิจัยของตัวเอง ดูภาคผนวก 1777-JP.5 สำหรับเหตุผลและรายละเอียด

ภาคผนวก 1777-JP.5: รายงานการวิจัยและข้อเสนอแนะในการกักกัน

หลังการสัมภาษณ์คิตตี้ ดร.อิเตดะได้สั่งห้ามบุคลากรอื่นเข้าไปในห้องทดลองของเขาโดยบอกว่าเป็นการวิจัยเกี่ยวกับ SCP-1777-JP-A ดร.อิเตดะส่งเอกสารเกี่ยวกับรายงานการวิจัย SCP-1777-JP และ SCP-1777-JP-A ดังต่อไปนี้

ก่อนอื่น ผมขอพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างการสัมภาษณ์คิตตี้ ในระหว่างที่สัมภาษณ์เธอ มันมีบางอย่างที่เหมือนโมเสคอยู่บนใบหน้าของเธอ ระหว่างที่มองมันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตอนที่ผมถามเธอว่ารู้สึกอะไรแปลกๆไหม รอบๆจมูกของเธอก็ถูกคลุมไว้ด้วยโมเสคสีที่น่าขนลุกนั่นแล้ว

หลังจากนั้นผมก็รู้สึกถึงความอันตรายก็เลยรีบออกจากห้องไป แต่ว่าหลังจากออกจากห้องเองโมเสคก็ยังคงไล่ตามผม จนตรงหน้าเต็มไปด้วยโมเสคทั้งหมด จากนั้นอยู่ๆมันก็หายไป หรือก็คือ เหตุการณ์ที่คิตตี้บอกเองก็เกิดขึ้นกับผมในแบบเดียวกัน แล้วผมก็รู้สึกถึงความผิดปกติทันที ความทรงจำในอดีต จินตนาการถึงอนาคต ทั้งหมดก็มี SCP-1777-JP-A โผล่ขึ้นมา

ทั้งหมดนี้บ่งบอกว่าเธอเป็น"พาหะ"ของ SCP-1777-JP-A และผมก็ติด SCP-1777-JP-A ผ่านทางเธอ

จากเนื้อหาในบันทึกการสำรวจและเหตุการณ์นี้ ผมสรุปได้ว่าเงื่อนไขการปรากฎของ SCP-1777-JP-A คือ "การสังเกตพาหะไปถึงระดับหนึ่ง" เดิมที SCP-1777-JP เป็นสถานที่ที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นพาหะหรือที่อยู่อาศัยของ SCP-1777-JP-A สาเหตุที่ SCP-1777-JP-A ปรากฏตัวต่อหน้าผู้ที่อยู่ในนั้นเป็นเวลานาน ก็อาจจะเป็นเพราะมอง SCP-1777-JP เป็นเวลานาน ผมเอง ระหว่างสัมภาษณ์ก็มองคิตตี้เป็นเวลานาน ผลลัพธ์ก็เลยทำให้ SCP-1777-JP-A ปรากฎออกมา และเมื่อดูพฤติกรรมของมันแล้ว ดูเหมือนว่า SCP-1777-JP-A จะสามารถไล่ตามผู้สังเกตการณ์ได้โดยไม่คำนึงถึงสิ่งกีดขวางทางกายภาพ

เพียงแต่จากการที่ผู้ค้นพบ SCP-1777-JP ที่รอดชีวิตไม่ใช่พาหะของ SCP-1777-JP-A ทำให้คิดว่า SCP-1777-JP-A ไม่สามารถออกจาก SCP-1777-JP ได้ตามต้องการ ต้องเกาะติดพาหะก่อนเท่านั้นถึงสามารถออกมาได้ เกี่ยวกับเรื่องนี้จำเป็นต้องได้รับการตรวจสอบโดยใช้บุคลากรคลาส D

ยิ่งกว่านั้น SCP-1777-JP-A นั้นสามารถถูกถ่ายเห็นได้ในวิดีโอบันทึกการสำรวจ จากสิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าต่อให้ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตแต่เป็นเครื่องกลเองก็สามารถเป็นผู้สังเกตการณ์/พาหะได้ และในความเป็นจริงก็ยืนยันได้แล้วว่าอุปกรณ์ถ่ายภาพที่ใช้ในการสำรวจครั้งที่สองก็กลายเป็นพาหะของ SCP-1777-JP-A เรียบร้อยแล้ว และได้ทำการตรวจสอบบุคลากรที่รับผิดชอบการจัดเก็บอุปกรณ์ถ่ายภาพเผื่อกรณีฉุกเฉินแล้ว แต่โชคดีที่บุคลากรที่เกี่ยวข้องยังไม่ได้กลายเป็นพาหะ

นอกจากนี้ การลบความทรงจำของคิตตี้ที่ทำหลังจากการสัมภาษณ์นั้นไม่มีผล ในทางตรงกันข้ามเธอกลับกลัวโมเสคที่ปรากฏในความทรงจำและจินตนาการมากกว่าที่เคย วันก่อนในระหว่างที่ผมไม่เห็นเธอก็ใช้ตะเกียบแทงดวงตาจนสมองเกิดความเสียหายเสียชีวิตแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าเกิดมองศพของเธอไปเรื่อยก็ยังมี SCP-1777-JP-A ออกมา สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าคนที่กลายเป็นพาหะแล้ว ไม่ว่าจะอยู่หรือตายก็ยังจะเป็นพาหะไปตลอด


จากที่กล่าวมาข้างต้น ศพของคิตตี้กับอุปกรณ์ถ่ายภาพที่กลายเป็นพาหะ หรือทั้งตัวผมเองนั้นควรที่จะต้องถูกกักกันครับ แต่ว่าเมื่อคิดถึงความผิดปกติของ SCP-1777-JP-A แล้ว การกักกันที่ปลอดภัยและถาวรนั้นเป็นเรื่องยาก ถือว่ามีความเสี่ยงสูงมากที่จะเพิ่มจำนวนพาหะใหม่โดยไม่จำเป็น เพื่อการนั้น ขอเสนอว่าพาหะทั้งหมดต้องถูกส่งเข้าไปกักกันภายใน SCP-1777-JP ครับ

ผมเตรียมใจที่จะเป็นผู้เสียสละไว้เรียบร้อยแล้วครับ และก็เราไม่ควรจะมีผู้ที่ต้องเสียสละไปมากกว่านี้อีกแล้วใช่ไหมล่ะครับ

หัวหน้าทีมวิจัย SCP-1777-JP ดร.อิเตดะ



ข้อเสนอข้างต้นได้รับการอนุมัติ ในวันที่ 02/11/2018 สิ่งของและบุคคลที่เชื่อว่าได้สัมผัสเชื้อ SCP-1777-JP-A ทั้งหมดจะถูกส่งไปยัง SCP-1777-JP เพื่อทำการกักกัน หลังจากนั้นก็ห้ามไม่ให้เข้าไปใน SCP-1777-JP เพื่อวัตถุประสงค์อื่นนอกเหนือจากการสำรวจ ในขณะนี้ใช้บุคลากรคลาส D และโดรนในการกำลังสำรวจภายในของ SCP-1777-JP แต่ก็ไม่ได้รับข้อมูลมากไปกว่าที่ทราบอยู่แล้วและปรากฎอยู่ในภาคผนวก 1777-JP.7 ขณะนี้กำลังหาวิธีกักกัน SCP-1777-JP-A อย่างมั่นคงเพื่อทำการวิจัย ดูภาคผนวก 1777-JP.6

ภาคผนวก 1777-JP.6: ระงับการสำรวจภายใน

ในการสำรวจทั้งหมดในในตอนนี้บุคลากรคลาส D จะตกอยู่ในสภาวะตื่นตระหนกเมื่อพบกับ SCP-1777-JP-A และหลุดจากถนนภายใน SCP-1777-JP จนไม่สามารถกลับมาได้ นอกจากนี้โดรนที่ใช้สำหรับการสำรวจ SCP-1777-JP แบบลึกซึ่งคิดว่ายากไปสำหรับบุคลากรคลาส D นั้นยิ่งเข้าไปลึกเท่าไหร่ก็ค่อยๆเกิดอาการควบคุมไม่ได้เรื่อยๆอย่างไม่ทราบสาเหตุ สุดท้ายก็จะพังจนไม่สามารถเก็บกู้ได้5 ข้อเท็จจริงเหล่านี้ ทำให้เกิดความกังวลเกี่ยวกับการสูญเสียบุคลากรคลาส D และอุปกรณ์

นอกจากนี้ยังไม่มีการคิดค้นวิธีการกักกันพาหะของ SCP-1777-JP-A ได้อย่างมีเสถียรภาพ ในทางกลับกันตัวตนที่ติดเชื้อ SCP-1777-JP-A ได้นั้นก็ยังไม่มีความแน่นอน มีการชี้ให้เห็นว่ามีความเป็นไปได้ที่จะมีพาหะของ SCP-1777-JP-A ซึ่งสถาบันยากที่จะจับได้ เช่น สัตว์ป่าในระหว่างเคลื่อนย้ายพาหะ หากเกิดพาหะในกรณีดังกล่าวขึ้นมา คาดการณ์ว่าการกักกันและรับมือจะยากเป็นอย่างมาก ด้วยเหตุผลนี้ การสำรวจภายในและการทดลองรับพาหะจึงถือเป็นอันตราย นอกจากนี้ จากความเสี่ยงที่จะเกิดการกักกันรั่วไหลและข้อมูลที่ได้จากการวิจัยของ SCP-1777-JP-A แล้ว ไม่ถือว่ามีความจำเป็นที่จะต้องฝืนวิจัยเกี่ยวกับการรับพาหะ มีการพิจารณาแล้วว่าควรให้ความสำคัญกับการกักกัน SCP-1777-JP ให้มีความมั่นคงมากกว่า

ด้วยเหตุผลข้างต้น การสำรวจภายในของ SCP-1777-JP จึงถูกระงับลง

ภาคผนวก 1777-JP.7: บันทึกการสำรวจเพิ่มเติม

ต่อไปนี้เป็นการถอดเสียงการสำรวจภายในของ SCP-1777-JP โดยดร.อิเตดะที่ดำเนินการขึ้นตอนกักกันพาหะใน SCP-1777-JP โดยคำขอของเขา ในปัจจุบันสิ่งนี้เป็นบันทึกการสำรวจภายในที่ดูเหมือนว่าจะไปถึงส่วนที่ลึกสุดของ SCP-1777-JP แต่การสำรวจนั้นถูกดำเนินการโดนศาสตราจารย์คนเดียว รวมถึงมีคำพูดที่เป็นความเห็นส่วนตัวของศาสตราจารย์เป็นจำนวนมาก ดังนั้นโปรดทราบว่าเนื้อหาโดยรวมยังคงขาดความน่าเชื่อถือ

บันทึกการสำรวจเพิ่มเติม SCP-1777-JP
02/11/2018


[เริ่มบันทึก]

ดร.อิเตดะ: ถึงจะบอกไปแล้วเมื่วันก่อน แต่การที่อนุมัติข้อเสนอและอนุญาตคำร้องขอสำรวจภายใน ต้องขอขอบคุณจากใจจริงๆครับ จัดการอุปกรณ์ถ่ายภาพกับศพเรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้ จะเริ่มการสำรวจภายในแล้วครับ

ความเงียบดำเนินไป5นาที มีเพียงเสียงลมและเสียงเดินของดร.อิเคตะ หลังจากนั้นดร.อิเคตะก็หยุดยืน

ดร.อิเตดะ: พบการปรากฎตัวของ SCP-1777-JP-A จะไปต่อโดยไม่สนใจครับ

ดร.อิเตดะเริ่มเดินต่ออีกครั้ง ในครั้งนี้ พบว่าเสียงหายใจดังรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ดร.อิเตดะ: คือว่า ขอโทษครับ ไม่ว่ายังไงก็รู้สึกกลัวครับ (กระแอม) ไปต่อล่ะครับ

หลังจากนั้นประมาณ3นาที ดร.อิเคตะก็ยังเดินต่อไปข้างหน้า ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงพึมพำอะไรบางอย่างเบาๆ แต่ก็ไม่ทราบเนื้อหา

ดร.อิเตดะ: (หายใจแรง) ขอโทษครับ ขอหยุดก่อน โมเสคมันบดบังสายตาหมดเลย…

ได้ยินเสียงคล้ายกำลังอาเจียน

ดร.อิเตดะ: จะจะ จะไปต่อครับ ยังไม่เป็นไรครับ

ดร.อิเตดะเดินต่อไปประมาณ3นาทีโดยไม่พูดอะไร

ดร.อิเตดะ: ตั้งแต่เมื่อสักครู่ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงในทัศนวิสัยเป็นพิเศษครับ -Aโผล่ออกมาหนึ่งรอบ แล้วบางทีคงจะเข้าไปข้างในตัวผมแล้ว พอลองย้อนความทรงจำในอดีตดู ก็มีจำนวนของโมเสคเพิ่มขึ้นไปอีก

เงียบ

ดร.อิเตดะ: ท่าทาง SCP-1777-JP-A จะไม่ได้เกาะติดกับพาหะแค่1เดียวจริงๆด้วย แต่ก็ไม่รู้ว่ามันเพิ่ม หรือว่ามันขยายตัวกันแน่ครับ

เงียบ

ดร.อิเตดะ: โผล่มาแล้วครับ ตั้งแต่เข้ามาก็เป็นตัวที่2แล้ว มันเปลี่ยนสีอย่างรุนแรงไปพลางเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

ดร.อิเตดะเริ่มหายใจแรงอีกครั้ง

ดร.อิเตดะ: ให้พูดจากใจจริง รู้สึกกลัว กลัวจนแทบจะก้าวเท้าต่อไปไม่ได้แล้วครับ (เสียงหัวเราะแห้งๆ) ทำไมกัน ทำไม ถึงได้รู้สึกกลัวได้ขนาดนี้ ยังไงซะผมก็คงไม่ได้มีชีวิตอยู่แล้ว ก็เลยคิดว่าจะสำรวจได้โดยไม่ต้องสนใจความกลัวอะไรแท้ๆ แต่ว่า ท่าทางจะไปได้ไม่สวยขนาดนั้นเลยครับ จะ จริงๆแล้ว อยากจะวิ่งหนีแบบสุดๆเลยครับ

เงียบ

ดร.อิเตดะ: ไม่สิ คือว่า…ขอโทษครับ พูดอะไรเกินไปซะได้ จริงสิ ตั้งแต่เข้ามาที่นี่ ก็ผ่านไปได้ประมาณ15นาทีแล้ว ถนนและภูมิทัศน์ยังไม่มีความเปลี่ยนแปลง มีเพียงแค่โมเสคที่โจมตีเข้ามาเท่านั้น …ขอโทษครับ ต้องหยุดอีกแล้ว โมเสค ปกคลุมสายตาอีกแล้วครับ

มีเสียงอะไรสักอย่างล้ม จนได้ยินเสียงแค่เสียงหายใจของดร.อิเคตะ หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรตอบกลับประมาณ13นาที

ดร.อิเตดะ: อะ อ๊าา ขอโทษด้วยจริงๆครับ ดูเหมือนจะหมดสติไป จะไปต่อแล้ว เดินหน้าต่อครับ ก็จะยอมแพ้ไม่ได้นี่นา

ดร.อิเตดะไปต่อข้างหน้าประมาณ40นาที มีการพักหลายรอบจากการพบเจอกับ SCP-1777-JP-A วนไปวนมา ล้มลงไประหว่างทางหลายครั้ง มีเสียงกรีดร้องและคำพูดขอความช่วยเหลือบ้างเป็นครั้งคราว นอกจากนี้ทั้งๆที่สำรวจภายในเป็นเวลาเกือบ1ชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังคงรายงานว่าภูมิทัศน์โดยรอบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเป็นพิเศษและถนนไม่มีทางแยก

ดร.อิเตดะ: (ราวกับพูดพึมพำ) นี่คือหน้าที่สุดท้ายแล้ว อย่ายอมแพ้นะ

ดร.อิเตดะไปต่อแบบไม่พูดอะไร

ดร.อิเตดะ: จะว่าไปแล้ว ค่อยๆไม่ได้ยินเสียงลมแล้วครับ ถึงจะเป็นการเปลี่ยนแปลงเห็นน้อย แต่ก็เห็นได้ชัดว่าต่างจากก่อนหน้านี้ ไม่สิ…ไม่ใช่แค่เสียงเท่านั้น คิดว่าตัวลมเองก็หายไปด้วยครับ

เงียบไปประมาณ1นาที

ดร.อิเตดะ: เสียงลมหยุดไปโดยสิ้นเชิงครับ แถม ภูมิทัศน์ก็ค่อยๆผิดปกติไปทีละนิด มันมีโมเสคที่ไม่เคลื่อนไหวที่ไม่เหมือนกับ SCP-1777-JP-A อยู่เป็นจุดๆ กำลังคิดว่า รู้สึกไปเองหรือเปล่า เพราะว่ากลัวก็เลยเป็นแบบนั้นหรือเปล่า- (คำพูดที่ไม่ชัดเจน)

เสียงหายใจของดร.อิเตดะรุนแรงขึ้นไปอีก

ดร.อิเตดะ: ภะ ภาพรอบๆมันบ้ามากเลย ป่า…คือว่า ส่วนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยโมเสค เสียงเอง นอกจากเสียงของผมแล้ว- (เสียงหายใจแรง) -ขอโทษครับ อยากจะขอ พักสักหน่อย ขอหลับตาสักหน่อยก็ยังดีครับ ร่างกายมัน…สั่นไม่หยุดเลย

ได้ยินแต่เสียงหายใจกับพึมพำว่า"กลัว"ของดร.อิเตดะไปประมาณ5นาที

ดร.อิเตดะ: (กระแอม) รู้สึกดีขึ้นหน่อยแล้ว จะไปต่อครับ

ดร.อิเตดะไปต่อประมาณ3นาทีโดยไม่พูดอะไร แม้จะได้พักแล้วแต่ก็ยังได้ยินเสียงหายใจแรง สันนิษฐานว่าอยู่ในสภาพหายใจเร็วกว่าปกติ

ดร.อิเตดะ: ในที่สุด…ป่าก็ปกคลุมไปด้วยโมเสคครับ ไม่ว่าจะมองไปตรงไหนก็เป็นโมเสค มีเพียงอย่างเดียว มีเพียงถนนที่ไม่ถูกโมเสคปกคลุม มีเพียงแค่สิ่งนี้ มีเพียงแค่ถนนนี้เท่านั้นที่เป็นความหวัง… แต่ว่า รู้สึกราวกับว่ากำลังมองขุมนรกอยู่เลยครับ ทั้งอดีต อนาคต และปัจจุบัน ทั้งหมดต่างก็ถูกปกคลุมด้วยโมเสคหมดเลย แล้วก็กลัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่สิ…เพียงแค่ เพียงแค่คิดว่าต้อง สำรวจว่าข้างหน้านี้มีอะไรรออยู่ ถึงจะไม่มีแรงใจหรืออะไรแล้วก็เถอะ- (เงียบ) -ขะ ขอโทษครับ ต้องไปต่อแล้วสิ

ดร.อิเตดะล้มลุกคลุกคลานหลายต่อหลายครั้งระหว่างเดินไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไรไปประมาณ7นาที ระหว่างทางได้ยินเสียงพูดซ้ำไปซ้ำมา รับรู้ได้ชัดเจนว่าเสียงหายใจรุนแรงมาก ทันใดนั้น ดร.อิเตดะก็หยุดเดินแล้วร้องออกมาอย่างตกใจ

ดร.อิเตดะ: ทาง ทางมันถูกตัดขาด ไม่มี ทางให้ไปต่อโดยสิ้นเชิงแล้วครับ

เงียบ

ดร.อิเตดะ: งั้นเหรอ นั่นสินะครับ สุดท้าย ไม่ว่าจะมุ่งหน้าไปโดยไม่ยอมแพ้ ก็ไม่มีทางให้ไปต่อ อาา จบแล้ว มันจบแล้ว! มันจบแล้ว! (เสียงกรีดร้อง) แค่ ก้าวไปอีกก้าวเดียว ทุกอย่างก็จบ (คำพูดที่ไม่ชัดเจน)

เงียบ

ดร.อิเตดะ: แต่ถึงอย่างนั้นผมก็จะพยายามครับ

เงียบ

ดร.อิเตดะ: ขอบคุณมากครับ

เงียบ

ดร.อิเตดะ: จะไปต่อนะครับ

เงียบ

[จบบันทึก]

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License