SCP-004-TH
คะแนน: +23+x
blank.png
scp004aa.jpg

SCP-004

วัตถุ# SCP-004-TH

ระดับ: Safe

มาตรการกักกันพิเศษ: SCP-004-TH เก็บเอาไว้ในล็อกเกอร์-██-16 ที่ไซต์-29a ที่มีการเข้ารหัสรักษาความปลอดภัยระดับต่ำโดยจำเป็นต้องใช้รหัสเปิดจำนวน 12 ตัว จากเจ้าหน้าที่████████และ████████████ ในการเปิดล็อกเกอร์เพื่อป้องกันการเข้าถึงอันไม่พึงประสงค์

รายละเอียด: SCP-004-TH ถูกสร้างโดย ดร.ยาโนะฮาชิ (ชาวญี่ปุ่น) เขาได้ใช้เวลาอยู่ 2 ปีเพื่อสร้างวัตถุที่ผิดปกติที่สกัดออกมาจาก SCP-████ และ SCP-████ หลังจากนั้น ดร.ยาโนะฮาชิก็ได้หายตัวไปจากห้องทดลองของเขาพร้อมกับทิ้ง SCP-004-TH เอาไว้ มีโน๊ตที่เขียนว่า ในที่สุดก็สำเร็จ อยู่ใกล้ๆ การหายตัวไปของ ดร.ยาโนะฮาชิ ยังคงเป็นปริศนาอยู่จนถึงทุกวันนี้

SCP-004-TH เป็นขวดยาสีขาว ขนาด 130 ซีซี ไม่มีป้ายกำกับ ภายในมีของเหลวสีขาวใสและเหนียวหนืดที่ไม่ได้ใช้เหลืออยู่ครึ่งขวด ตรวจสอบพบว่าประกอบด้วยน้ำ 99% กับสารกันบูด 1% ตรวจไม่พบถึงส่วนประกอบที่ก่อให้เกิดความผิดปกติ

คุณสมบัติของเหลวจาก SCP-004-TH มีผลต่ออาหารเท่านั้น เมื่อหยด SCP-004-TH ลงบนอาหารประเภทใดก็ได้ ของเหลวจะซึมหายเข้าไปในอาหารอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานอาหารในภาชนะจะขยายปริมาณขึ้นอีก 30% ด้วยวิธีที่ไม่รู้จักและสามารถรับประทานได้โดยไม่เกิดอันตราย การหยดของของเหลวมากกว่าหนึ่งหยดไม่ได้ทำให้อาหารขยายปริมาณไปมากกว่าเดิม

ภาคผนวก-1: ██/██20██ มีคำสั่งจากO5 ห้ามเจ้าหน้าที่เอา SCP-004-TH ไปใช้เพื่อประโยชน์ส่วนตัวอีกและให้เก็บเอาไว้เป็นหนึ่งในรายการวัตถุ SCP

ภาคผนวก-2: ในช่วงทดลองครั้งที่ 12 กับ SCP-004-TH, D-918 ได้หยดของเหลวลงบนข้าวผัดธรรมดา ปริมาณอาหารเพิ่มขึ้นตามปกติ แต่ภายหลังการรับประทาน เจ้าหน้าที่ D-918 รายงานว่า ได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ ดังมาจากจานอาหาร โดยไม่มีผู้อื่นได้ยินเสียงดังกล่าว คลาส-Dกล่าวว่าเป็นเสียงของผู้ชายแหบ ๆ ที่พูดซ้ำ ๆ ว่า “มันยังไม่พอ ต้องกินอีก… กินให้หมด…” ซึ่งสจากการคาดเดาว่าเสียงนั้นอาจจะเป็นของดร.ยาโนะฮาชิ

ต่อมาในคืนนั้น กล้องวงจรปิดในเขตกักกัน D-Class ตรวจพบว่า D-918 ตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อกินอาหารที่ไม่มีอยู่จริง เจ้าตัวกำลัง “ตัก” อาหารจากจานเปล่าราวกับมีอะไรอยู่ในนั้น หลังจากพฤติกรรมดังกล่าวยังคงดำเนินต่อไปหลายคืน เจ้าหน้าที่จึงทำการกักตัว D-918 แยกเดี่ยว ก่อนที่เขาจะหายตัวไปจากห้องขังในอีกหลายวันถัดมา โดยมีเพียงข้อความเดียวเขียนด้วยนิ้วบนกำแพง:
“ฉันเห็นแล้วว่า… อยู่ที่ไหน”


เว้นแต่จะกล่าวไว้เป็นอย่างอื่น หน้าเพจนี้ได้รับอนุญาตภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License