Last Memory Of D Class
rating: 0+x

ฉึก….พลั่ก! ฉึก…พลั่ก!

"อ่าส์ คุณเคยเชื่อในเรื่องของชีวิตหลังความตายหรือเปล่าล่ะ
ผมเชื่อนะ อย่าหาว่าผมเพี้ยนเลยนะ เพราะสิ่งที่ผมกำลังทำหลังจากนี้
คงนิยามความบ้า ได้น้อยเกินไปหน่อยล่ะมั้ง"

.
.

โชนวางพลั่วลงพลางใช้ท่อนแขนปาดเหงื่อ ที่ไหลผ่านเครายาวเฟิ้มของเขา

เขานั่งยองลงแล้วยิ้ม "ฉันมาหาเธอแล้วนะ มีร่า… "

พระเจ้าคุณต้องมาเห็นกับตา ผิวพรรณของเธอยังคงเปล่งปลั่งดั่งยองใย

ผมสีทองดุจน์พระอาทิตย์ย่ำสายของเธองอกลงมาปรกศีรษะ

โล้นเกลี้ยงของเธออีกครั้งราวกับเวทย์มนตร์

"ใช่แล้วมีร่า ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตหลังความตาย" โชนกล่าว

โชนสไลด์ตัวลงไปในหลุม แล้วยกร่างมีร่าขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

และบรรจงนำร่างของมีร่าใส่ลงไปในกระเป๋าใส่ไม้กอล์ฟใบใหญ่

" เราจะออกจากที่นี่กันมีร่า" โชนกล่าวพลางสะพายกระเป๋าไว้ที่ไหล่

" เฮ้ย! ทำไร น.." ปัง! โชนหันขวับแล้วลั่นไกใส่ทันที ยังไม่ทันที่จบประโยค

D-class นายนั้นก็ลงไปจมกองเลือดเสียแล้ว โชนนิ่งเงียบมิได้พูดอะไร โชนเดินลัดผ่านตึก

C ตึกที่ห่างจากสุสาน เป็นระยะทางเกือบ500 เมตรได้ โชนเลือกที่จะเดิน ทางที่ดูมืดมิดที่สุด

อยู่ในมุมมืดของสถาบัน ภูตผีต่างจับจ้องมายังเขา โดยไม่ละสายตา บ้างก็ร้องไห้ใส่เขา

บ้างก็เดินหลบทางให้เขา มันหน้าแปลกเสียราวกลับว่าเขาเป็นหนึ่งในนั้น

ในขณะเดียวกันท้องฟ้าที่สดใสกลับถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด

ห่าฝนสาดเม็ดกระเซ็นลงมารอบๆ ตัวของเขา

" นี่แน่ะ มีร่า เธอยังจำได้ไหมเราพบกันครั้งแรกก็ตอนฝนตกล่ะนะ ดีจัง.."

มีร่ายังคงเงียบ โชนสวมฮู้ดขึ้นมาบังฝนแล้วเดินไปข้างหน้าต่อไป

ทันใดนั้น เขา ก็พบกับคนบางคน ….." หลบ ไป เฟมัสต์ ผมไม่อยากฆ่าคุณ"

โชนพูด เฟมัสต์ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมสติได้อีกครั้งหนึ่ง

"กูจะชักปืนออกมายิงมึงตอนนี้เลยก็ได้นะคุณโชน แต่กูไม่ทำ นายก็รู้นี่" เฟมัสต์พูด

"ขอถามอะไรหน่อย แล้วนี่มึงจะไปไหน ปิคนิค? แล้วไอ้ที่สะพาย อยู่ข้างหลังมันคืออะไร จะไปตีกอล์ฟหรอ? "

โชนหายใจเข้าลึกๆ พลางหันกระบอกปืนไปที่เฟมัสต์ " กูจะไปไหนมันก็เรื่องของกู!

มันไม่ใช่กงการอะไรของมึง! กูจะไปปิคนิคที่ไหนมันก็เรื่องของกู!

อ้อ แล้วอีกอย่าง กูจะไปตีกอล์ฟหรือตีห่าตีเหวที่ไหนอะไรยังไงมันก็เรื่องของกู!

ทีนี้มึงก็หลีกทางให้กูได้แล้วไอ้สันขวาน! " ดร.เฟมัสต์ ชักปืนพกออกมาจากกระเป๋า ปัง!!!

ทักษะปืนไวของเฟมัสต์ใช้ไม่ได้ผลกับโชน ดร.เฟมัสต์ ถูกยิงเข้าที่หน้าผาก

เลือดค่อยๆ ไหลรินลงมาจากรอยกระสุน เฟมัสต์ยืนขึ้นมาลูบหน้าผาก

ก่อนที่จะทรุดตัวลงอีกครั้ง สิ้นชื่อเสียงของเฟมัสต์ไปในทันที โชนปาดน้ำตาของเขา

แล้วเดินมุ่งหน้าไปสนามหญ้า โชนวางกระเป๋าเป้ลง รีโหลดแม๊กกาซีน

"ว่าจะเดินออกไปเฉยๆนะ" ปังปังปัง! โชนเหนี่ยวไกใส่ เจ้าหน้าที่เรียงตัว

บ้างก็หาที่หลบกำบังอย่างวุ่นวาย บ้างก็เข้าประชิดตัวโชนได้

โชนหยิบมีดจากบั้นเอวปาดคอเจ้าหน้าที่คนนั้นจนเลือดส่วนหนึ่งกระเซ็นใส่หน้าเขา

หนึ่งในนั้นปาระเบิดมาที่โชน โชนจับมันไว้ทันอย่างฉิวเฉียดแล้วปาไปยังเจ้าหน้าที่คนนั้นอีกครั้ง

ตู้มม! เสียงระเบิดดังลั่นกัมปนาถ ไปทั่วทั้งสนาม บรรยากาศเงียบลง

ปลอกกระสุนกระเด็นกระดอนเรียงรายเต็มพื้น สนามที่เคย

เป็นสีเขียวชะอุ่มกลับแดงซาต ไปด้วยเลือดและศพ

กลิ่นคาวเลือดลอยเข้ามาแตะจมูกของโชน "มันคือกลิ่นของชัยชนะ"

โชนสะพายกระเป๋า แล้วเดินเข้าไปที่ป้อมยาม โชน บรรจงหั่นมือของยามคนนั้น

ให้สมบูรณ์ที่สุดเพื่อที่ว่าจะเปิดประตูบานนั้นออกสู่โลกภายนอก โชนยิ้ม

พลางแปะมือไปที่ระบบรักษาความปลอดภัย

ครืน~……!

ประตูเหล็กบานยักษ์สีงเสียงลากยาวเปิดขึ้นอย่างช้าๆ แสงสว่างจากข้างนอกลอดเข้ามาข้างใน

แว่วเสียง สรรพสัตว์ต่างกู่ร้องขับขานให้ชัยชนะของเขา เเต่กลับมีเงาลางๆของชายคนหนึ่ง

เขาไม่สามารถมองเห็นใบหน้าเขาได้เพราะแสงแยงตา เพียงแต่ว่าเขาสวมสูทพร้อมเนคไทด์สีชมพู

เขาถือปืนลูกซองอยู่ในมือ ชายคนนั้นหันกระบอกปืนมาที่เขา เขาทำอะไรไม่ได้

กระสุนหมดเกลี้ยงแล้ว…. ได้แต่เอามือปัดป้องใบหน้าเอาไว้ อย่างหมดหวัง

แกร๊ก! ** ปัง!!!!!** หน้าอกของเขาเป็นแผลใหญ่

… เขารู้ตัวแล้วเขาคงไม่รอดแน่ๆ เขารวบรวมกำลังที่เหลือ

ค่อยๆ คืบคลานไปที่ถุงกอล์ฟ แล้วกอดมันไว้แน่น "ฉัน….ยังคงรักเธอเสมอนะมีร่า"

โชนยิ้มบางๆ ในขณะที่น้ำตาก็ไหลลงมาเป็นสาย

วืดดดด~

เสียงบางอย่างดีชังขึ้นขณะเดียวกัน มีร่า ค่อยๆ คลานออกมาจากกระเป๋า

เธอยืนขึ้นปัดเศษดินที่ติดอยู่ตามลำตัว "มีร่า…เธอยัง" มีร่ายังคงเงียบ

ขณะเดียวกันโชนเริ่มสังเกตเห็นใบหน้าของเธอผิดปกติ

มันบิดเบี้ยวมันวนไปวนมา เหมือนไข่ที่ถูกตีให้เข้ากันและลำตัวของเธอเริ่ม

โค้งงอบิดไปบิดมาเช่นกัน จนเสื้อผ้าของเธอฉีกออกเผยให้เห็นเนินเนื้อ ก่อนที่ภาพ

เหล่านั้นจะหายไปเนินเนื้อเหล่านั้นเริ่มผสมรวมกันร่างกายทุกส่วนจนเป็นวงกลม

มันลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ

มันพองขึ้น

ใหญ่ขึ้น บวมขึ้น

ตู้มมมม!

…..
….
.… ฉับพลันทุกอย่างก็เงียบลง

กริ๊ง~~

เสียงกริ่งขององกรณ์ดังขึ้น ประตูห้องกักกันเปิดขึ้น

"เอาล่ะเข้าไปข้างใน! เฮ้เจ้า D-class นายนั้นน่ะ ไปเอาไม้ถูพื้นมาด้วย"

เฟมัสต์สั่งการลูกน้องเสร็จก็ตรงรี่ เข้าไปยัง ห้องกักกัน ภายในห้องถูกฉาบ

เคลือบไปด้วยสีดำเมี่ยมจากการระเบิดครั้งใหญ่ในห้องนี้ มีศพของD-class

หนึ่งนายร่างกายไหม้เกรียม เสียชีวิตอยู่กลางห้อง เข่นเดียวกัน มีดวงไฟขนาดใหญ่ลอยเคว้งคว้าง

อยู่กลางห้อง มันเหมือนจะคายบางอย่างออกมา มันคือเทปบันทึกบางอย่าง

เฟมัสต์สำรวจมันพลางพูดลอยๆว่า "เล่นกับความทรงจำของคนน่ะมันสนุกมากใข่ไหม

ทุกอย่างในห้องเงียบไปชั่วครู่ จนทำให้D-classในห้องต้องละสายตาจากงานมาด้วยความสงสัย

"ใช่แล้ว มันสนุกมากเลยแหละ การได้เข้าถึงความทรงจำดีๆ ของคน แล้วดัดแปลงมันมันเป็นอะไรที่สุด

ยอดไปเลยล่ะ" เสียงลึกลับดังขึ้นจากข้างในดวงไฟ ดร.เฟมัสต์ เบือนหน้าหนีจากดวงไฟนั้นทันที

"เอาหล่ะ! ทุกคนไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นอย่ามองมันเด็ดขาด นี่คือคำสั่ง ส่วน นังนี่ ฉันจะรับช่วงต่อเอง

มันคือ SCP ตัวใหม่ของเรา " ดร.เฟมัสต์เดินออกจากห้องไปด้วยความเร็ว

ในเย็นวันนั้น ดร.เฟมัสนั่งดูเทปจนจบ

ในบางครั้งความทรงจำก็เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของช่วงชีวิตมนุษย์

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License