ลาก่อน คาทรีน่า
rating: +12+x

เวลาเที่ยงครึ่งที่โซนเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพืชในห้องทำงานของนักวิจัยแกมม่า

"คุณแกมม่า ช่วยเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ เกิดอะไรขึ้นเมื่อสี่ชั่วโมงที่แล้ว"

สิ้นเสียง O5-4 ผมก็ได้แต่ถือลูกบอลที่ทำจากมอสและเฟิร์นผสมๆกันอยู่ในมือ ก่อนนำมันกลิ้งไปกลิ้งมาบนมือ O5-4 ถอนหายใจก่อนพูดเสียงเรียบๆ

"นี่ คุณแกมม่า ฉันรู้ว่าคุณกับ SCP-300-TH มีปฏิสัมพันธ์ด้วยกันบ่อยครั้ง และคุณทั้งคู่อาจจะเผลอมีใจให้กันบ้าง เชื่อฉันเถอะ ฉันก็เคยเป็นแบบคุณ"

"ทะ-ท่านพูดว่าอะไรน่ะ ผะ-ผมไม่-"

"ไม่จำเป็นต้องปิดบัง เรื่องแบบนี้มักเกิดขึ้นบ่อยในสถาบัน"

O5-4 เขยิบเก้าอี้ของเธอเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของผม ก่อนนำมือของเธอลูบมอสและเฟิร์นที่ขึ้นอยู่ตามโต๊ะ เธอหยิบลูกบอลมอสออกจากมือของผม ก่อนนำไปวางไว้บนโต๊ะ

"คาทรีน่าทำให้คุณละสิ" เธอยิ้มพลางมองลูกบอลมอสที่พึ่งวางไป

"ใช่ครับ เธอบอกว่ามันคือของขวัญ"

"ตอนแรกฉันคิดว่าคุณกับแมรี่จะชอบกันเสียอีก ตั้งแต่ผ่านเหตุการณ์นั้นมา" O5-4 พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"ผะ-ผม-"

"แกมม่า เราเสียเวลามามากแล้วนะ ช่วยเล่าให้ฉันฟังด้วย นี่เป็นคำสั่ง"

"เธอหลบออกจากที่คุมขังไปได้ ผมไม่เคยคิดว่าเธอจะกล้าทำแบบนั้นจริงๆ"

"คุณมีส่วนช่วยเหลือเธอไหม"

"ไม่ครับ ผมไม่มีวันทำแบบนั้น ผมอยากให้เธออยู่ในนี้มากกว่าใครเลย"

"ฉันอยากรู้รายละเอียดทั้งหมด"

"ผะ-ผมไม่แน่ใจนัก ผมไม่ได้อยู่ตอนที่เธอหลุดออกมา ผมถูกห้ามไม่ให้เข้าใกล้เธอ ผมว่านั้นเป็นเหตุที่ทำให้เธอมีพฤติกรรมที่แย่่ลง เธอทำร้ายคนอื่น ทำร้ายแมรี่ ไม่เคยคิดว่าเธอจะทำได้ลงคอ เธอเคยพบแมรี่ พวกเขาดู…สนิทกัน"

"ในรายงานนี้มีบอกว่า SCP-300-TH ชอบคุณมากจนกระทั่งทำให้พืชขึ้นมาเป็นคำว่า ชั้นรักแกมม่า บนกำแพงในห้อง" O5-4 แอนตัวพิงผนักเก้าอี้ "ฉันคิดว่านั่นคือสาเหตุที่ฉันไม่ให้คุณยุ่งเกี่ยวกับ SCP-300-TH อีก เข้าใจใช่ไหม ดี งั้นขอถามเป็นครั้งสุดท้ายว่า คุณรัก SCP-300-TH ไหม"

"เธอเปรียบเสมือนน้องสาวของผม ผมก็รักเธออยู่แล้ว ผมอยากให้เธอปลอดภัย"

"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น หมายถึงรักอีกแบบ หือว่าไง"

"…ไม่ครับ"


ระหว่างทางเดินไปโรงอาหาร ผมครุ่นคิดเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปตลอดทาง ผมไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดให้ O5-4 ฟัง อันที่จริงแล้วผมตามเธอไป เธออยู่ตรงนั้นบนกำแพงหันหน้าไปอีกทาง เธอมีแผลที่แขน ผมตะโกนเรียกเธออยากให้เธอกลับมาอยู่กับผม ที่นี่

"ได้โปรดแคท อย่าทำแบบนี้เลย"

เธอหันศีรษะมาทางผม "ไม่แกมม่า คุณทำให้ชั้นต้องเป็นแบบนี้ คุณทำลายความรู้สึกของชั้น สิ่งที่ชั้นต้องการที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่ให้ใครมาดูแลเหมือนชั้นเป็นเด็ก ชั้นต้องการอิสระภาพ อยากมีชีวิตที่ไม่ต้องถูกขังเอาไว้ ไม่ต้องถูกบังคับ ไม่อีกต่อไปแล้ว"

"ไม่น่ะ!"

"ชั้นจะกลับไปบ้านเกิดของชั้น ที่ๆชั้นเกิดมาและถูกทอดทิ้ง ตอนนี้ชั้นก็ถูกทอดทิ้งอีกครั้ง อย่ามาทำเป็นหวังดี ชั้นรู้ว่าคุณก็แค่…คนเห็นแก่ตัว"

ขณะนั้นเองเจ้าหน้าที่หลายคนวิ่งมาทางนี้ นั่นทำให้เธอกระโดดออกจากขอบกำแพง ลงสู่เบื้องล่างโดยมีเถาวัลย์ห้อยเอาไว้ เธอไปแล้วไปลับและจะไม่มีวันกลับมาอีก แกมม่ารู้ดีรู้มาตลอดว่าต้องถึงวันนี้ วันแห่งการจากลา

ลาก่อน คาทรีน่า บางทีเราอาจได้พบกันอีกครั้ง

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License