เอกสาร 001-O5

SCP-001 » ดร.แมนน์ » เอกสาร 001-O5

หากคุณกำลังอ่านสิ่งนี้ขอแสดงความยินดีด้วย หนึ่งในพวกเราตายแล้ว บางอย่างฆ่าหนึ่งในพวกเรา บางทีอาจจะเป็นสัตว์ประหลาด หรือไม่ก็คู่แข่งจาก GOC หรือบางทีเราอาจจะแค่เข้าใกล้เปลวไฟมากเกินไปเหมือนกับอารอน แน่นอนว่าไม่ใช่แก่ตาย พวกเราก็รับมือพวกมันอยู่ใช่ไหมล่ะ? อย่างไรก็ตามยามเก่าหายไปแล้วคนหนึ่งแล้ว อาจจะเป็นเจสัน หรือไม่ก็แอกเนส หรือผมเอง ถ้าคนที่ตายคนต่อไปไม่ใช่ผมนี่จะตกใจเลย ก็ผมเป็นคนที่หามาแทนได้ตลอดนี่นา

ผมจะเขียนสิ่งนี้ถึงคุณโดยคิดว่าคุณเป็นมนุษย์ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่มีคนมาแสดงความใจดีกับคุณ ดังนั้นผมหวังว่าคุณจะยินดีนะ

ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ไม่ว่าคุณจะเคยทำอะไรมาก่อน คุณต้องมีตำแหน่งที่สูงแน่เมื่อคุณถูกดึงเข้ามาเรื่องนี้ คุณต้องสังเกตเห็นความแตกต่าง ความไม่สอดคล้องกัน ผมไม่รู้หรอกว่าคุณรู้ไปมากแค่ไหนแล้ว หรือว่าคุณปะติดปะต่อกันได้มากแค่ไหน ปมของเรื่องคือเรื่องนี้: การค้นหาและเก็บกู้วัตถุ SCP เป็นการจัดฉาก หรือก็คือเรื่องแต่ง พวกเราไม่ได้"ค้นพบ" SCP เลยในประวัติทั้งหมดของสถาบัน

ผมควรเริ่มจากจุดเริ่มต้น ให้ผมเล่าเรื่องให้คุณฟัง

อารอน ซีเกลเป็นนักฟิสิกส์ที่ศึกษาอยู่คอร์เนลล์ในปี1891 เขาเป็นบุคคลที่มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง และทำให้ชีวิตของเขามีเส้นทางที่แตกต่างออกไป ผมเชื่อว่าชื่อของเขาจะได้อยู่ร่วมกับเอดิสัน ไอน์สไตน์ และฮอว์คินแน่ๆ ผมรู้จักเขาดี เขาเคยเป็นและอาจจะยังคงเป็นพี่/น้องชายของผม

ตอนที่เขาเป็นนักธรรมชาติวิทยาสมัครเล่นที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น และสนุกกับการเดินป่า วันหนึ่ง ขณะไปเยี่ยมบ้านครอบครัวของเราในเขตเอสเซ็กซ์ เขาได้เดินข้ามทางลูกรัง เขาตัดสินใจที่จะเดินไปตามมันสักพัก และสังเกตว่ามันไต่ขึ้นเนินนานกว่าที่ควรจะเป็น มันควรจะพาเขาไปอยู่บนเนินเขาที่อยู่ใกล้ๆแล้ว แต่เขาพบว่าตัวเองกลับมาที่จุดเริ่มต้น ทั้งๆที่ไม่ได้เดินลงไปเลย

ถ้าชายคนอื่นคงคิดว่าเขาประสาทสัมผัสหลอนและเดินจากไป แต่อย่างไรก็ตาม อารอนเป็นคนดื้อรั้น เขาสำรวจเพิ่มเติม เขาพบว่าเส้นทางดังกล่าวไม่สอดคล้องกับรูปทรงเรขาคณิตบริสุทธิ์ของยุคลิด เหมือนกับแซคเครี่ เขาพบบางสิ่งที่น่ารังเกียจต่อธรรมชาติของเส้นตรง

เขาทำการศึกษามัน สมการที่เขาได้มาเป็นส่วนหนึ่งของไฟล์ที่คุณได้รับ สุดท้ายคุณก็ต้องเรียนมันด้วยหัวใจ เขาสร้างเพิงเล็กๆใกล้ ๆเพื่อใช้เป็นห้องทดลองชั่วคราว การทดลองครั้งแรกของเขาทำให้เกิดกุญแจที่สามารถเปิดล็อคได้ ตอนนี้มันถูกกักกันในชื่อ SCP-005

เขานำคนอื่นมาร่วมด้วย ในฐานะน้องชายของเขา ผมจึงเป็นคนแรกที่เขาเข้าหา ผมเป็นนักศึกษาแพทย์ที่ฮาร์วาร์ดอยู่ในตอนนั้น ตอนแรกผมคิดว่าเขาเป็นบ้า แต่เมื่อเขาแสดงเส้นทาง กุญแจให้ผมเห็น ผมก็รู้สึกว่าต้องเรียนรู้มันเพิ่มเติม มีคนอื่นอยู่กับเราด้วย เป็นเพื่อนและเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ พวกเขาเกือบทั้งหมดตายไปแล้ว แต่… พวกเราเคยเป็นเสาหลัก พวกเราสร้างสถาบันขึ้นมาจากรอบตัวเราเอง

ในตอนแรกมันเป็นเพียงแค่เกี่ยวกับการค้นพบกับการค้นหาสิ่งที่เราสามารถทำได้ เรามีความหวังที่สูงมาก เป็นแผน พวกเราจะเปลี่ยนโลก เราจะช่วยมันจากตัวมันเอง ราสามารถเลี้ยงคนที่หิวโหย หาบ้านให้คนจรจัด รักษาคนที่ป่วยและกำลังจะตาย

โทมัส คาร์เตอร์หาเงินให้พวกเรา ถุึงในหมู่พวกเราจะไม่ได้จน แต่พวกเราก็ใช้ทรัพยากรของพวกเราอย่างรวดเร็ว โทมัสใช้เส้นสายของเขากับวอลสตรีทและวอชิงตันในการให้เงินทุนเรา เขาแสดงให้พวกเขาเห็นสิ่งที่เราทำได้อย่างน้อย และสัญญาต่อสวรรค์โดยไม่ครั่นครามการคุกคามจากนรก

แอกเนส ปีเตอร์สัน คู่หมั้นของพี่/น้องชายผม เป็นผู้บริหารงาน เราไม่รู้เลยว่าจะบริหารองค์กรอย่างไร พวกเราก็ไม่ต่างจากฝูงแมวที่วิ่งไปทางนั้นทีทางนี้ที และเธอก็เปลี่ยนพวกเราให้เป็นสถาบัน รวบรวมคนชั่งฝันกับคนบ้าอย่างพวกเราเป็นหนึ่งเดียว

ไม่นานเราก็ได้สร้างอาคารสำนักงานขึ้นมา แต่พวกเราก็ยังคงเป็นความลับ เราโคตรอยากจะตะโกนออกไปจากดาดฟ้าถึงสิ่งที่เราค้นพบ แต่พวกเราก็กลัวเช่นกัน ว่ามันจะถูกชิงไปจากเรา เราบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่เพียงชั่วคราวจนกว่าเราจะมั่นใจว่าฐานรากของเรามั่นคง ในท้ายที่สุดพวกเราจะแสดงให้พวกเขาเห็น เราจะแสดงให้พวกเขาเห็นทั้งหมดเลย

ในตอนแรกพวกเราก็ระมัดระวัง เราสร้างของเล็กๆ ไม่เป็นอันตราย และมีประโยชน์ น้ำพุแห่งความเยาว์วัย ลูกบอลเด้งดึ๋ง รูปปั้นสงครามกลางเมือง พวกเรามีความมั่นใจมากขึ้น และเราก็เริ่มทำกับมนุษย์ มนุษย์คอนกรีต เขาเป็นคนอาสาสมัครเอง หรือผู้ชายที่มีดาวเคราะห์ในช่องท้อง ก็แค่คนเร่ร่อน แต่พวกเราทำให้เขามีบางอย่างที่พิเศษ ใช่ไหมล่ะ?

ทั้งหมดมันง่ายมาก บางทีมันก็ดูไร้สาระที่เราได้รับหลายสิ่งหลายอย่างจาก ความผิดปกติเล็กเพียงอย่างเดียวของความเป็นจริง แต่มันไหลมาเรื่อยๆ การค้นพบครั้งหนึ่งนำไปสู่อีกอย่าง มันดูเหมือนมีอะไรบางอย่างช่วยเรามาโดยตลอด

แต่ตอนนั้นเอง สิ่งต่างๆมันก็เริ่มจะผิดเพี้ยน ระหว่างที่เขาเล่นอยู่กับสมการของเขา อารอนก็ได้รับตัวเลขที่หายไปมาโดยบังเอิญ ในห้องปฏิบัติการของผม ผมก็พบว่าผมกำลังทำให้ซอมบี้ระบาด แต่เราลงทุนในโครงการของเราไปมหาศาล ดังนั้นเราจึงไม่ถอยกลับ เกิดเป็นฝันร้ายของท่อ และบันใดวน พวกเรารู้ว่าเราต้องการความช่วยเหลือแล้ว

โทมัสแสดงให้เห็นว่าเราทำอะไรกับกองทัพลงไป บอกพวกเขาว่าเรา“พบ”สิ่งเหล่านี้ ค้นพบพวกมัน เราสร้างชื่ออย่าง“พรอมเมธีอุสแล็บ”และ“เดอะเคออสอินเซอร์เจนซี”ขึ้นมา พวกเราให้เงินทุนและบุคลากรกับพวกเรา เราสร้างมันขึ้นและปล่อยพวกมันออกไป เราทำการขายแบบเดียวกันกับประเทศอื่นๆ บางคนก็ฟัง บางคนก็ไม่ ทำไปพอสมควร พวกเรากลายเป็นองกรค์ระดับนานาชาติ เรามีนักวิจัยมากขึ้น แม้ว่าจะมีบางคนที่สงสัยว่าเราเป็นแหล่งที่มาของวัตถุเหล่านี้ที่พวกเขาศึกษา บางครั้งเราจะจัดให้มีการ“ค้นพบ”วัตถุโดยทีมงานภาคสนาม บางครั้งเราก็เขียนรายงานง่ายๆขึ้นมา เราสร้างเอกสารและเราก็เป็นผู้ดูแล ถ้าเราบอกว่ามันเป็น มันก็จะเป็น และเป็นไปตลอด

แน่นอนว่ามันก็ยังมีปัญหา เจเรมี่และโทมัสขโมยหนึ่งในการทดลองของเราของเราแลพหนีไป สร้างกลุ่มไร้สาระของพวกเขาขึ้นมา นักวิจัยคนหนึ่งของเราเริ่มบ้าและเริ่มบูชาเครื่องจักร หนีออกไปโดยมีความรู้จำนวนหนึ่งที่เป็นอันตราย เรายังคงจัดการกับผลเสียจากกลุ่มที่แตกออกไปพวกนี้อยู่

ดังนั้นพวกเราก็เลยกักกันพวกมัน รับมือพวกมัน พวกเราหยุดมันไม่ได้ คุณก็คงเห็นอยู่แล้วสินะ? แทนที่จะระมัดระวังมากขึ้น พวกเรากลับทำอะไรบ้าบอมากขึ้น ผมหั่นเด็กผู้ชายตัวน้อยๆเป็นชิ้นๆแล้วทำให้เขากลายเป็นเนื้อหนังที่เกลียดชัง

มันมีเหตุผลอยู่ มันมีเหตุผลมาตลอด 231 พวกเราสร้างเธอและพี่น้องของเธอขึ้นมา เราเอาตัวพวกเขามาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และเตรียมตัวรอสำหรับสิ่งที่จะตามมา และมันก็ไม่ใช่อุบัติเหตุ เรารู้ว่าเรากำลังทำอะไร มันเคยมีเหตุผลของมันอยู่ แต่ผมคงโดนด่าแน่ถ้ามาจำได้เอาตอนนี้ ไม่มีใครในพวกเราที่ทำ ยกเว้นพี่/น้องชายของฉัน ไม่ว่าตอนนี้เขาจะอยู่ที่ไหน หรือเป็นอะไรก็ตาม

พวกเรายังคงเดินหน้าต่อไป แม้แต่หลังจากมีอาเบล หลังบ่อเลือด หรือหลังเจ้ากิ้งก่าเวรนั่นก็ตาม พวกเรายังคงเดินหน้ากับงานของเราต่อ เราจะทำอะไรได้อีกล่ะ? ความหวังเดียวของเราที่จะอยู่รอดจากเหตุการณ์ที่พวกเราสร้างขึ้นก็คือทำความเข้าใจมันให้ดีขึ้นและศึกษาต่อไป เราอยู่บนหลังของสัตว์ร้าย และถ้าพวกเราพยายามกระโดดหนีไปตอนนี้ พวกเราก็จะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ผมกลัว และมันก็ไม่ควรจะเป็นสิ่งที่ทำให้คุณกลัวด้วย เรารักษาจุดยืนของเรามานานกว่าร้อยปี

สิ่งที่ผมกังวลมากคือสิ่งผิดปกติที่เราไม่ได้สร้างขึ้น ไม่ ผมบอกความจริงคุณไปตั้งแต่ตอนแรกแล้ว เราไม่ได้ค้นพบพวกมัน แต่พวกมันบางส่วน มันไม่ใช่งานของพวกเรา พวกมันแค่…อยู่ๆก็โผล่มาในวันๆหนึ่ง พวกมันอยู่ในการกักกัน และพวกมันอยู่ในนั้นมาโดยตลอด ไม่เข้าใจเหรอ? เราไม่สามารถควบคุมได้เลยสักนิด พวกเราไม่เคยเลย

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License