Chapter 4:เสียส่วนน้อยเพื่อส่วนมาก

 ในที่สุดผมก็วิ่งมาถึงหน้าประตูโรงเก็บเครื่องบินพร้อมเอเย่นต์อารม์ในสภาพเหนื่อยหอบ ผมได้ยินเสียงร้องโหยหวนเเละเสียงปืนหลายนัดที่ดังมาจากโรงอาหาร ผมคงคาดได้ว่าเซดิสอาจจะฆ่าคนในนั้นทิ้งไปแล้วไม่ก็พวกเคาอาจจะเจอตัวอะไรซักอย่างก่อนที่เซดิสจะหนีไปทำลายตัวเอง เอเย่นต์อารม์ที่หายเหนื่อยพอตัวแล้วพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีนัก

"มึง"เขาพูดพลางมองที่ประตูเหล็กกล้ายักษ์"เปิดยังไงวะ ที่รูดคีย์การด์ก็เสีย มึงพอรู้ไหมมีอะไรเปิดมันได้?"

"มี"ผมเอาปืนเลเซอร์ที่ผมทำเอาไว้ออกมา"ต้องปรับไปที่กำลังความร้อนสูงสุด ตอนนี้เเบตเหลือ 52% ที่แน่ๆ เราต้องเจาะประตูนี่ให้เป็นโพรงใหญ่ๆ คงเหลือประมาณ 40% ให้เราพอไว้ใช้ได้ ถอยออกมา นายคุ้มกันหลังด้วย"

ผมถอยออกมาโดยมีเอเย่นต์อารม์คุ้มกันหลัง ผมเริ่มยิงเลเซอร์ทันที ผมดำเนินการตัดที่มุมขวาบนสูงกว่าตัวผมครึ่งนิ้วจะได้ และไล่มาซ้ายบน ต่อด้วยซ้ายล่าง ก่อนจะลากมาบรรจบกันที่จุดเดิมอีกครั้ง

"โอเค!"ผมพูดพลางมองประตูและปืน"แบตเหลือ 21% กินไฟเยอะชิบ"

ผมกับเอเย่นต์อารม์ช่วยกันดันประตูที่ถูกตัดด้วยเลเซอร์จนเปิดออกที่เผยให้เห็นห้องภายในที่เปลี่ยนไปจนผมแทบไม่อยากจะเชื่อ….

"อะไรกัน!"ผมอุทานพร้อมเดินมองไปมารอบห้อง

ภายในห้องถูกเปลี่ยนให้ล้ำสมัยจนผมแทบจำเค้าโครงเดิมเกือบไม่ได้ มีเครื่องจักรหลายตัวถูกติดตั้งใหม่และมีการนำของเก่าออกไปเหมือนภาพยนต์ไซไฟเป๊ะ! จากสภาพที่ผมมองไปรอบห้องนั้น มีร่องรอยการต่อสู้และถูกรื้อค้นเพื่อหาของบางอย่าง และแล้ว…ผมก็ไปสะดุดกับสิ่งนึงเข้า

"อะไรวะ"ผมหยิบกระดาษโน๊ตเล็กๆ ขึ้นมาอ่าน

[ไปที่โซนซ่อมบำรุง]

ผมเก็บกระดาษนั่นไว้และแอบย่องเข้าไปที่โซนนั้นอย่างระมัดระวังตัว แต่น่าแปลกที่ไม่มีทหารคนไหนอยู่เลยในห้อง ผมกับเอเย่นต์อารม์ได้มาถึงโซนซ่อมบำรุง และเห็นคนคนนึงยืนอยู่ ดูเหมือนว่าเค้าจะใส่เกราะของวอร์เรนต์ที่ผมเคยทำให้ไว้ ผมเห็นวอร์เรนต์และเสมียนถูกจับมัดมือมัดเท้านอนสลบอยู่ตรงมุมห้อง มีรอยฟกช้ำและแผลแตกเต็มไปหมด ชายผู้นั้นกำลังดูทีวีหลายช่องที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่ผ่านทีวีหลายสิบเครื่อง

ผมกับเอเย่นต์อารม์รีบเข้าไปแอบตรงมุมห้อง ดูเหมือนว่าเค้าอาจจะไม่รู้ตัวหรือไม่ผมก็ไม่ทราบ เอเย่นต์อารม์ใช้สัญชาตญาณแอบออกมาจากเสาตรงมุมซ้ายและย่องเข้าไปหาเขาอย่างเงียบและไม่มีเสียงเลย ผมจึงรีบกระชั้นชิดตามเอเย่นต์อารม์มาอย่างเงียบๆ และระวังตัวสูง และแล้วเอเย่นต์อารม์เปิดฉากวิ่งเข้าใส่เขาอย่างเร็ว…. แต่ทว่าผู้นั้นกลับรู้ตัวอย่างดี รีบกระโดดเพื่อหลบการโจมตีของเอเย่นต์อารม์ทำให้เขาพลาดกระแทกจอทีวีจนได้รับบาดเจ็บ และในตอนนั้นนั่นเองเขาได้หันมามองที่ผม

"ซวยแล้วกู"ผมคิดในใจ

ผมรีบควักปืนเลเซอร์ที่มีแบตเหลือไม่มากยิงเข้าใส่เขา แต่ทว่าการกระทำของผมนั้นทำได้เเค่เหมือนเอาไม้ขีดไฟจี้เหล็ก เขาคว้าเก้าอี้ไกล้ตัวเหวี่ยงใส่ผมทันที ผมพยายามตัดเก้าอี้ให้ขาดด้วยเลเซอร์ แต่โชคร้ายที่มันไม่โดนเก้าอี้เลย ผมโดนเก้าอี้กระแทกใส่ตัวอย่างจังจนผมล้มลงด้วยความเจ็บปวดจนทำให้ปืนหลุดจากมือผมและห่างออกไปประมาณ 1 ฟุตจะได้ ทว่าในตอนนั้นเค้าไม่สนใจผม หันไปเล่นงานเอเย่นต์อารม์ที่กำลังลุกขึ้นโดยเตะเข้าไปที่หน้าเขาจนล้มลงอีกครั้ง ผมพยายามหยิบปืนเพื่อมาโจมตีเขา แต่ทว่า เขาคนนั้นกระโดดมาหาผมด้วยความสามารถของชุดเกราะและทำการเหยียบเข้าไปที่ปืนเลเซอร์จนพัง ตอนนั้นเองเขาได้บีบคอผมเเละยกตัวขึ้น

"อั้ก!"ผมเริ่มกระอักเลือดออกมา"แก….ป….เป็น…ค….ใคร!"

เขาไม่สนใจผม และยกตัวผมขึ้นไปบนอากาศและจับผมทุ่มลงใส่พื้น โชคดีที่ชุดของผมดูดซับแรงกระแทกป้องกันด้านหลังไว้แต่ทว่าทำให้เกราะแตกกระจายด้วยแรงอันมหาศาล

"ไหนล่ะ!"เสียงจากเกราะนั่นดังขึ้น"คนที่จะมาช่วยไอ้โง่สองตัวนี้ ไหนบอกว่ามันเก่งไง! นอนล้มอย่างกับหมา"

"ปากมากไปแล้ว…ก….แก!!!"

เอเย่นต์อารม์ลุกขึ้นด้วยแรงที่เหลือของตัวเองเข้าไปสู้กับเกราะนั่นแบบตัวต่อตัว แต่ดูเหมือนว่าไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย เอเย่นต์อารม์ถูกต่อยเข้าไปที่หน้าจนดูเหมือนว่าเค้าจะจมูกหักไปแล้วเพราะว่าเลือดออกจากจมูก ผมไม่ยอมอีกครั้งที่เห็นคนที่ชวนผมมาโดนเเบบนี้ ผมวิ่งเข้าไปหาเค้าอย่างกระชั้นชิด งานนี้ดูเหมือนจะได้ผล เขาสวนหมัดมาหลายครั้งใส่หน้าผมแต่ผมก็สามารถบล็อคการโจมตีไว้ได้ด้วยแขน ผมต่อยไปที่หน้ากากเขาหลายสิบครั้งจนหน้ากากเริ่มร้าว และผมก็ใช้แรงที่เหลือต่อยเข้าไปที่หน้าเขาคนนั้นสุดแรงเกิดจนทำให้หน้ากากแตกกระจาย เขาล้มลง เผยให้เห็นชายผมสีดำ!?! ใครกัน!?!

"นาย!!!"ผมอุทานออกมา"โยฮันต์!!! ทำไม! ทำไมนายถึงทำแบบนี้!!!"

เขาลุกขึ้นมาในสภาพที่เหมือนถูกกระทืบ(มันก็คงโดนมาก่อนแล้วล่ะ= =) เขาบาดเจ็บมาก่อนแล้วซึ่งคาดว่าน่าจะได้มาจากการต่อสู้กับวอร์เรนต์? เค้าทำไปเพื่ออะไร?

"นายทำไปทำไม!!!"ผมถามเขาทั้งน้ำตา"ทำไม!!!!!!!!!"

"ฮึ!"เขาถ่มน้ำลายปนเลือดออกมา"นายรู้ไหม ชั้นเอง! ชั้นสร้าง ก่อเรื่องเวรๆ นี่ทั้งหมด!"

"เพื่ออะไรล่ะวะ!!!!"


ในตอนนั้นนั่นเอง นักวิจัยในสถาบันบางคนรวมทั้งเอเย่นต์นับสิบ ทั้ง ดร.เอส ดร.รัน ดร.นพดล และเอเย่นต์ฟิลอสซาฟิคได้รีบเข้ามาดูเหตุการณ์เป็นไทยมุงหลังจากได้ทราบข่าวมาว่ามีการต่อสู้กันอย่างรุนแรงภายในโรงเก็บเครื่องบิน

"เพื่ออะไรน่ะหรอ!?! ล้างไอ้พวกคนเลวๆ ออกยังไงล่ะ! เเสลงค์ เอส รัน แกมม่า เฟมัส และคนอื่นๆ"โจตะคอกพร้อมหันไปมองคนอื่นๆ"ไอ้พวกกลุ่มนี้รวมทั้งแกด้วย!! พวกแกมันอยู่ในกลุ่มที่ถูกเพ่งเล็งกัน ระหว่างที่พวกชั้น!! ได้เเค่ไอ้คนเเอบตามหลัง ฟังเอาไว้นะ สองปี….สองปีที่แกไม่อยู่ มีความตึงเครียดระหว่างศาสนจักรและSCP มึงรู้ไหม!! ทั้งสองฝ่ายเกือบจะซัดกันเละเทะหมดแล้ว ทหารที่พวกแกฆ่ากันไปน่ะ!! มันก็คือทหารเหลือเดนที่พวกแกมองไม่ต่างจากหมาข้างถนนเมื่อหมดประโยชน์! ชั้นรวบรวมพวกมันมาเพื่อมาบุกที่นี่ เพราะถ้าฆ่าพวกแกได้ ก็เบี่ยงประเด็นความตึงเครียดได้!!!"

"เพื่ออะไรกันล่ะ!!!"ดร.เอสถาม"ฆ่าพวกชั้นเเล้วเบี่ยงประเด็นนี่ยังพอรับได้! แต่ไอ้ที่นายว่าว่าไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายตีกันน่ะโดยการแลกกับการฆ่า เอาปรัชญาข้อไหนมาคิดวะ!"

"ไม่เคยได้ยินหรอด็อค"โจพูด"ฆ่าคนส่วนน้อยเพื่อช่วยคนส่วนมาก! พอพวกแกในสถาบันตาย พวกมันก็คิดดิวะ! ว่ากูจะไม่มาบุกที่นี่แล้ว! เพราะพวกมึงเละจนรวมตัวไม่ได้แล้ว รู้ไหมถ้ามันบานปลายจะเกิดอะไรขึ้น! ผู้บริสุทธิ์อีกหลายแสนคน ไม่สิ เป็นล้านต้องมาโดนเรื่องเชี่ยๆ แบบเราที่เราโดน! เรามีอุดมการณไม่ใช่หรอ ยอมตายในความมืด เพื่อให้คนอื่นอยู่ในแสงสว่าง นี่ไม่ใช่หรอว่านี่คือหน้าที่ที่เราควรพึงทำ!!"

"เกือบหล่อนะ!"การ์เซียที่เอาปืนจ่อโยฮันต์พูด

"ไปเอาความคิดห่าๆ นี่มาจากพ่อแกหรอ??"

"ปัง!!!!"

โยฮันต์ถูกยิงจนล้มลง เขากลิ้งลงไปกับพื้นโดยที่มือกุมหน้าอกไว้ เขาร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่จะหลับไปตลอดกาล

"ให้มันได้อย่างงี้สิ!"การ์เซียพูด"ทุกคน ใครที่เป็นไทยมุง ถอย!!!"

คนอื่นๆ ที่เข้ามาทีหลังเริ่มถอยออกไป เอเย่นต์อารม์รู้สึกตัวแล้ว เขาลุกขึ้นมาแบบงุนงงพร้อมมองไปที่ศพของโยฮันต์ด้วยความแค้น

"เออดี! มันก็ใช่ ฆ่าคนส่วนน้อยเพื่อคนส่วนมาก นายก็ทำไปแล้วนิ นักวิจัยคนอื่นต้องมาตาย! มันก็พอใจแผนนายแล้วนิ! ไอ้สารเลว!!"

"เห้ย!!"ชายคนนึงวิ่งเข้ามาตรงทางหนีไฟ เค้าคือนักวิจัยเเกมม่าในสภาพเละเทะเสื้อขาดดูไม่ได้ทีเดียว"ชั้นเจอหุ่นตัวนึง! มันนอนแน่นิ่งไปแล้วอ่ะตรงโรงอาหาร แม่งโคตรน่ากลัวเลย! เจอทหารทั้งฝั่งมันและฝั่งเราเป็นเศษเนื้อเละเทะเต็มไปหมด!!"

"หาา!! นายว่ายังไงนะ!!!!"ฟิลอสซาฟิคเดินไปหาแกมม่าในสภาพตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เมื่อครู่"มันว่าอะไรหรอ!!"

"มันบอก…ว…..ว่า"เเกมม่ามองมาที่ศพโยฮันต์และหวาดกลัวสุดขีด

"….ย….โยฮันต์….มัน….ย…ยั.ง…..ไม่ตาย!!!!!!"

ทุกคนหันไปมองที่ศพโยฮันต์ ฟิลอสซาฟิคเเละเอสเอาปืนพกออกมาจากกระเป๋าเสื้อและจ่อเข้าไปที่ศพแบบหวาดระเเวงสุดขีด ทุกคนในตอนนี้หน้าซีดแบบผีหลอกไม่ต่างกัน

และแล้วมือที่กำแผลได้คลายตัวออก มือนั่นกำกระสุนที่ยิงไว้!!

"พวกเราติดกับ"ผมหันไปพูดทางแกมม่า

โยฮันต์ดีดตัวเองและเริ่มลุกอีกครั้ง และได้ปัดปืนที่อยู่บนมือของฟิลอสซาฟิคและเอสจนกระเด็นออกจากมือ ผมและแกมม่าพยายามหยุดเขาแต่ดูเหมือนจะไร้ผล เขาต่อยเข้าไปที่ท้องแกมม่าจนเขาล้มจุกด้วยความเจ็บปวด ผมต่อยแลกหมัดกับเขาที่หน้าจนต่างฝ่ายต่างตาเขียวปากแตกกันไปคนละข้าง ระหว่างที่สู้กันอยู่นั้น มีใครบางคนได้เข้ามาขวางการต่อสู้เอาไว้

วอร์เรนต์ถือปืนกลออกมา

"แกทำชั้นสลบไม่ได้หรอก โจ!"

วอร์เรนต์ไล่ยิงปืนกลแยกตัวผมออกจากโจทันที โจวิ่งหลบกระสุนปืนพร้อมคนอื่นกันจ้าละหวั่น และแล้วกระสุนนัดหนึ่งได้โดนขาซ้ายของโจจนเกราะแตกกระจาย สภาพเขาในตอนนี้ที่นอนอยู่ข้างทีวีนับสิบไม่เหลือชิ้นดีแล้ว

"ชั้นรู้มาตลอดว่าแกทำ!"วอร์เรนต์ในอารมณ์ที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนพูดขึ้น"ชั้นไว้ใจแก! แกทำกับชั้นและคนอื่นแบบนี้!! อะไรน่ะโจอี้?!? อาวุธลับอีกหรอ???"

"ช…ใช่"เขากดปุ่มเปิดทีวีขึ้น"ชั้นมีอะไรให้แกดู!"

ภาพจากโทรทัศน์ทุกภาพกำลังฉายไปที่ไซต์-29,18,100 ที่ถูกโจมตีจากการวางแผนของโจไปทั่ว โดยช่องที่นำเสนอมีทั้งสถาบันสาขาอเมริกา รัสเซีย ฝรั่งเศส โปแลนด์ เวียดนาม อิตาลี คิวบา และอื่นๆ อีกมาก โดยมีรายงานว่าถูกกองกำลังไม่ทราบฝ่ายโจมตีอย่างหนัก ส่งผลให้ความตึงเครียดระหว่าง SCP และศาสนจักรลดลงไปมากโดยหันมาเพ่งเล็งสถานการณ์ที่มีผู้บาดเจ็บเเละเสียชีวิตเยอะกว่าไซต์ที่กักกัน 682 ถูกทำลายเสียอีก

"นี่คือผลที่ตามมา! ถึงตอนนั้น การโจมตีและการฆ่ากันทั้งสองฝ่ายมันจะลดลง!"โจพูด"มีใครเถียงไหม? อยากได้หรอ คนตายเพิ่ม เสียงบมากในหลายๆ ครั้งกับการจัดการกับพวกมัน!!! สู้เราไม่จัดฉากทำแบบนี้ไปเลยล่ะ!!!"

ผมไม่เถียง ผมยอมรับว่ามันใช่ แต่มันคุ้มหรอ ที่เอานักวิจัย บุคลากรหลายพันคนถูกฆ่าตาย ผมรู้ว่ามันคุ้มเกินพอ แต่สำหรับคนตายน่ะ ไม่คุ้มหรอก


Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License