Chapter 3

"ฟังก่อนทุกท่าน"เซดิสว่า"เราต้องผ่านห้องโถง Z233 ที่มีพวกมันคุมอยู่จำนวน 13 ยูนิต และต้องเข้าผ่านโรงอาหารหมายเลข 1228 ที่มีนักวิจัยจำนวน 24 คนถูกทหารล้อมวงไว้จำนวน 8 คน ผมคาดการณ์ว่าหากเราสู้ระยะประชิดโดยไม่มีความผิดพลาด เราจะใช้เวลาวิ่งผ่านไปถึงโรงเก็บสิ่งที่มนุษย์เรียกว่ายานบินที่มีจำนวน 241 ลำจอดอยู่โดยแบ่งเป็นเฮลิคอปเตอร์แบล็คฮอวค์ 24 ลำ นอกนั้นผมไม่อาจจำแนกได้เพราะมีหลายลำที่ไม่ถูกลงทะเบียนหลายร้อยลำคาดว่าน่าจะเป็นของกลุ่มกองกำลังไม่ทราบฝ่าย"

"….."(เอเย่นต์อารม์กินจุด=_=)

"รู้ได้ไงง๊ะ???"ผมถามพลางปาดเหงื่อ

"ก็ผมนั่งนับระหว่างที่พวกคุณตีกันตายห่า"เซดิสพูด"เรามีเวลา 12 วินาทีไปห้อง…."

"ปัง!"เอเย่นต์อารม์เอาไม้กวาดตีหัวเซดิสปากมาก"มึงพูดอีกจะเจอขันน้ำ!"

หลังจากพวกเราวางแผนเสร็จ(หรอวะ???) เรารีบวิ่งไปที่ห้องโถงที่มีพวกมันเฝ้าอยู่เต็มไปหมด ผมไม่มั่นใจว่าจะไหวไหมน่ะ คงต้องใช้ปืนล่ะ

พวกเรามาถึงโถงทางเดินอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าพวกมันรอดักเราไว้อยู่แล้ว ทำไมมันถึงรู้ล่ะ

"พวกเรารอแกมานานแล้ว"ทหารคนนึงพูดพร้อมชักปืนM16 ออกมา"อยากรู้ว่าถ้าเห็นพวกแกตายนี่พ่อแม่แกร้องไห้แน่เลยว่ะ?!?!!!!"

"มีสิบสามคน"เซดิสวิเคราะห์"หารสาม พวกคุณทยอยจัดการสี่คน ผมขอห้า"

พวกมันเริ่มสาดปืนกลเข้ามาใส่เราอย่างบ้าคลั่งจนพวกเราแม้แต่เซดิสต้องหาที่กำบัง ส่งผลให้ผมหูดับเพราะเสียงปืนไปชั่วขณะ จังหวะที่พวกมันหยุดยิงบรรจุกระสุนนั้นนั่นเอง เซดิสรีบประชิดเข้าหาตัวก่อนจะใช้มีดที่ติดตัวออกมาจากมือเริ่มไล่ฟันพวกมันลูกกระเดือกแตกไปทีละคนจนหมด ผมได้ยินเสียงบางคนกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน

"อย่าาาาา"ทหารล่ำบึ้กคนนึงไหว้ขอชีวิตกับเซดิส"จะให้ผมทำอะไรก็ได้ครับ!!!! ฮืออออ!!!"

"พวกมึง"เซดิสพูดอย่างเลือดเย็นเดินเข้ามาหาทหารขาขาดสองข้างพร้อมง้างดาบ"เป็นสัตว์น่าขยะเเขยง"

"อ๊ากกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!"

 กว่าผมกับเอเย่นต์อารม์จะรู้ตัวอีกที….ก็เนอะ….เซดิสเก็บกวาดสวะเรียบร้อยไปซะแล้ว เลือดเต็มตัวเซดิสเต็มไปหมด มีแต่รอยกระสุนสามสี่รอยเฉี่ยวเกราะไททาเนี่ยมเท่านั้น ผมกับเอเย่นต์อารม์มองหน้าแบบเหวอพร้อมกันท่ามกลางเศษชิ้นส่วนมนุษย์กระจายเต็มห้อง

"มึงออกเเบบโปรแกรมให้มันฆ่าคนหรอ???"เขาถาม"มิน่า ซิลเวสเตอร์ห้ามนายเรื่องนี้ประจำ"

"เราต้องไปต่อ!"ผมพูด

"หัวหน้า!"เซดิสพูด"ผมขอคูลดาวน์ตรงนี้ประมาณยี่สิบนาที ระดับความร้อนจะหายไปหมดที่ห้องเครื่อง หัวหน้าครับ ส่งขวดน้ำตรงนั้นมาหน่อย ระดับน้ำภายในหม้อน้ำผมหมดไปตอนที่สู้"

ผมหยิบขวดน้ำลิตรให้เซดิส เซดิสจัดเเจงตัวเองถอดเกราะที่เผยให้เห็นเครื่องยนต์ภายในที่ดูท่าจะร้อนจัดจนเปลี่ยนเป็นสีแดง

"ถอยออกมาครับ"เซดิสพูด"บริเวณนี้ร้อน 75 องศา ณ จุดที่ผมยืนอยู่ไปถึงหนึ่งเมตร ให้พวกคุณนำไปก่อน"

"อือฮึ"อารม์ว่า"หายไวๆ ล่ะมึง"

พวกเรารีบวิ่งไปที่โรงอาหารที่คาดว่ามีตัวประกันอยู่ ระหว่างผมวิ่งไปนั้นผมได้รับข่าวจากดร.แสลงค์ว่าพวก AST ถูกทำลายหมดแล้วหลังจากมีใครบางคนเอาหุ่นที่ผมสร้างไปไล่เหยียบจนเละเทะ ผมก็ดีใจในระดับหนึ่งที่พวกมันถูกทำลายหมดแล้ว ดร.แสลงค์บอกให้ผมกลับมา เพราะว่ามีหน่วย MTF ที่เข้ามาช่วยเหลือกำลังเข้ามาเคลียร์พื้นที่ในอีกไม่นาน ผมไม่กลับไปจนกว่าจะเจอผู้รอดชีวิต นึกไม่ถึงเลย ….ว่ากูแอ็คชั่นได้ขนาดนี้

ผมเข้ามาถึงโรงอาหารในที่สุด เจอนักวิจัยนับสิบนอนเรียงรายท่ามกลางทหารเวรนั่น แต่ มีใครบางคนถูกจับไว้เป็นตัวประกันไกล้กับร้านอาหารทอด
.
.
.
.
ศัลยเเพทย์หญิง!!!!!

ในสภาพตอนนี้เธอถูกจับบีบคอและโดนยกตัวขึ้น มีนักวิจัยบางคนถูกซ้อมจนสภาพเละเทะเป็นแถบ ปากแตกเอย เลือดไหลเอย บลาๆๆ ผมในตอนนี้ก็ไม่รีรอช้ารีบไปที่ที่พวกมันยืน

"เฮ้!"ผมเดินเข้าไปแบบสบายๆ"พวกนายเคยกินไอติมอุ่นไหม???"

"แกเป็น…."

"อ๊ะๆๆๆ!!!!"ผมคุมเชิงห้ามไว้พร้อมส่ายมือไปมา"แกน่ะ เป็นไอ้ผิวดำ ชั้นขาว นึกยังไงวะที่มาด่าคนขาวกระทืบคนขาว ไอ้ดำ!"

"หุบปาก!!!"มันคนนึงชักปืน"แล้วไอ้คนนั้นมันไม่ดำหรอ?"

มันชี้ไปที่เอเย่นต์อารม์

"ไม่อ่ะ!"ผมทำท่าให้สัญญาณเตรียมโจมตีโดยการสะบัดมือไปมาและค่อยๆ เข้าไปหาไอ้คนที่จับศัลยแพทย์ไว้

ดูท่าสิ่งที่ผมพูดไปพวกมันคงโมโหไม่น้อย พวกมันชักปืนกลเบาออกมาจ่อทางผมและตัวประกัน

"พวกแกน่ะ ฟังชั้นไว้นะ"ผมเดินเข้าไปหามันเเละกระซิบข้างหู"ไอ้คนดำ มึงก็อยู่ส่วนดำ ช่วยจำใส่กระโหลกโง่ๆ ของแกด้วย นะหลจาก"

ทันทีที่ผมพูดจบ ผมเปิดฉากด้วยการปล่อยเข้าไปที่หน้ามันจนล้มลงด้วยสนับมือเหล็กที่ติดมาจนทำให้มันล้มลงทันที ตามด้วยเอเย่นต์อารม์ ที่วิ่งเข้าไปแย่งปืนและพยายามยิงตอบโต้พวกมัน ชะรอยที่เอเย่นต์อารม์ถูกชกหน้าจนคิ้วแตก เเต่เอเย่นต์อารม์กลับไม่ยอมแพ้ สาดกระสุนใส่ท่อดับเพลิงจนในห้องเต็มไปด้วยความโกลาหลจากควันไปทั่ว เซดิสที่ตามมาสมทบเริ่มพานักวิจัยออกไปที่ที่ปลอดภัยนอกโรงอาหารเพื่อป้องกันลูกหลงเกือบหมด

"แก!!!!"ผมกระชากคอเสื้อมันมา"มึงทำเธอทำไม!!! ทำไม!"

ผมต่อยเข้าไปที่หน้าและท้องมันหลายทีจนมันถอยร่นไม่เป็นท่า โชคดีที่อิศรารอดจากการถูกมันเชือดตายซะที แต่ไอ้บ้านี่มันพยายามวิ่งหลบผมตามใต้โต๊ะแบบหมาจรจัดไม่มีผิด

"ออกมา!!!"ผมลากตัวมันขึ้นมา"บอกกู! ใครส่งมึงมา!! ใครส่งมึงมา!!"


ผมต่อยเข้าไปที่หน้ามันหลายทีด้วยหมัดอันทรงพลัง(อันที่จริงได้จากชุดอ่ะนะ= =) จนมันล้มลง ดูท่ามันคงเจ็บไม่น้อย ระหว่างนั้นเอเย่นต์อารม์ได้ยิงปืนสวนพวกมันจนพวกมันล้มลงไปกองกับพื้นแทบหมดด้วยฝีมือของเขา ทันทีที่พวกเราจัดการพวกมันเสร็จ ผมวิ่งเข้าไปหาอิศราแทบทันทีถ้าไม่สะดุดเก้าอี้จนล้มซะก่อน

"โอเคไหม?"ผมถามพร้อมพยุงตัวเธอ"เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่รู้!"เธอตอบด้วยน้ำเสียงแบบประชด"นึกว่าตายไปแล้วซะอีก กลับมาทำไม!!"

"เรื่องมันยาว"ผมพูด"เห็นพี่ชายเธอไหม"

"พี่ของชั้นน่ะหรอ!"เธอถาม"ไม่รู้….ค…เค้า….โดนจับตัวไป…..ที่….ร…โรงเก็บเครื่องบิน!! ช…ช่วยพี่ชายของชั้นด้วยนะ….ข…ขอร้องล่ะ!"

"ได้…."ผมพยุงตัวเธอขึ้น"อารม์ พาเธอไปข้างนอก ชั้นกับเซดิสไปเอง!"

"จะดีหรอ!!!"เอเย่นต์อารม์ถาม"ข้างในนั่นมันอันตรายนะ! เราไม่รู้ว่าจะมี….."

"เออน่า…."ผมส่งตัวเธอให้เอเย่นต์อารม์"ชั้นรู้ว่าเราไม่สามารถ….."

"ตรวจจับสิ่งมีชีวิตที่โรงเก็บยานบินได้สี่ชีวิต"เซดิสรายงานพร้อมมองไปที่ทิศของโรงเก็บเครื่องบินทางทิศตะวันออก"คาดว่าน่าจะมีคนร้ายอยู่สองคน ผมไม่สามารถวิเคราะห์ได้ มีคลื่นพลังงานบางอย่างบดบังการตรวจจับผม…ผม…ผม…..ผิดพลาด A223-213 ผิดพลาด ผิดพลาด"

"บดบัง?"ผมทำหน้าฉงน เซดิสมีอาการแปลกๆ เหมือนโดนบางอย่างเเทรกซึมเข้าระบบ

"เฮ้ๆ"เอเย่นต์อารม์พยายามตีไปที่หัวเซดิส"อย่าเป็นอย่างงี้สิ!!"

"ห…หัวหน้า…รีบ….รีบไป!!!!"เซดิสเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้

"เซดิส!!"ผมเรียกโดยเอเย่นต์อารม์ห้ามไว้"นายต้องไม่….."

"ไป!"เซดิสเดินแบบควบคุมตัวเองไม่ได้"ไปก่อน เร็วเข้า ผมจะพยายามรีบูทตัวเอง!"

 ผมรู้ว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้น ผมรีบตะโกนให้นักวิจัยบางคนที่บาดเจ็บรีบออกไปเพื่อป้องกันคนโดนลูกหลงจากเซดิส ผมกับเอเย่นต์อารม์รีบไปต่อเพราะไม่มีเวลามาเศร้าเสียใจ โดยทิ้งเซดิสไว้ที่โรงอาหารอยู่คนเดียว ผมวิ่งไปแบบไม่มีสตินักเพราะนึกถึงเซดิส ทำไมผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย

"นายอยากให้มันมีปัญหาในสถาบันหรอ! อยากให้มีคนตายอีกหรอ!"

เเสลงค์พูดไว้ตอนที่ผมรู้จักใหม่ๆ

ผมเเทบจะร้องไห้ ทำไมกัน สิ่งที่ผมสร้างมา ทำไมทุกอย่างต้องมาพังทลายลงต่อหน้าด้วย!!

กลับมาที่เซดิส เซดิสเดินไปมาเเละเริ่มทุบทำลายข้าวของตามโรงอาหาร เซดิสในตอนนี้พยายามควบคุมร่างกายอย่างมาก แต่ดูเหมือนจะไร้ผล

"ไม่!"เซดิสพยายามเเกะแผงวงจรที่หน้าอก"ถูกแทรกซึม ไวรัสที่ไม่เป็นที่รู้จักเเทรกซึมระบบ CPU ไป 90…90 เปอร์เซนต์ พยายามลบไวรัส ไม่ ไม่ ไม่!!!!!"

เซดิสในตอนนี้ตัดสินใจเอาหัวกระเเทกพื้น ทำให้เซดิสล้มลงทันที ควันออกมาจากเครื่องยนต์และหน่วยประมวลผลบนหัวเซดิส เซดิสแน่นิ่งไปแล้ว….. แต่แล้วไม่นาน เซดิสได้เปิดระบบตัวเองอีกครั้ง เซดิสลุกขึ้น….และหันไปที่พวกสลาวานอฟกับเอเย่นต์อารม์วิ่งไป

"เป้าหมาย สลาวานอฟ วอร์เรนต์ อารม์ คำสั่งถูกระบุเรียบร้อย กำลังดำเนินการ!"

สีตาของเซดิสจากสีน้ำเงินกลายเป็นสีแดงเลือดเหมือนตอนที่ถูกออกแบบโปรแกรมครั้งแรกโดยเอเย่นต์วอร์เรนต์ สลาวานอฟ และอเล็กซ์ซานเดอร์ที่มีความผิดพลาด ดูเหมือนว่าเซดิสในตอนนี้ถูกใครบางคนบังคับอยู่…..

"เฮ้!"

เสียงจากหน่วย MTFs คนนึงดังขึ้นหลังจากวิ่งเข้ามาในห้องท่ทำหน้าที่เข้าค้นหาผู้รอดชีวิต

"คุณครับ! โอ้…เซดิสนี่เอง! นายหายไปไหนมาน่ะ ยังมีคนรอดอยู่ไหม!"

คนที่ดูเหมือนว่าเป็นหัวหน้าทีมถามเซดิสที่ยืนหันหลังให้ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา

"เอ่อ….ผมถามอีกครั้งนะ มีใคร….."

"ไม่มี!"เซดิสหันมามองหน้า

"นี่! ชักจะมากไปแล้วนะ"หัวหน้าทีมยกปืนจ่อหัวเซดิสพร้อมกับลูกทีมนับสิบพร้อมกัน

"…."เซดิสเงียบไป

"ชั้นนับหนึ่งถึงสาม ถ้านายไม่ตอบ เราจะจัดการนาย เพราะนายถือว่าไม่ให้ความร่วมมือเเละเป็นผู้ต้องสงสัย"

"หนึ่ง……….สอง……….สาม!"

"อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!"


Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License