การบุกจู่โจมศาสนจักรแห่งเทพผู้แตกหัก
rating: +11+x

"นายแน่ใจนะสลาฟ ว่าเราจะจัดการพวกมันได้น่ะ"

เสียงของเอเย่นต์กรได้มาทำลายความเงียบบนเครื่องบินอันมืดมิดที่มีแสงสว่างริบหรี่ในขณะที่ทุกคนกำลังหลับกันหมด ยกเว้นสองคนนี้ ที่คุยเรื่องสัพเพ เหระไปเรื่อย จนมาถึงตอนนี้

"ชั้นก็ไม่ค่อยรับประกันความปลอดภัยของทุกคนอ่ะนะ ฟังนะกร ชั้นไม่ได้เป็นคนออกคำสั่งเรื่องการโจมตีนี้นะ O5-4 นั่นแหละที่เป็นคนสั่ง มีอะไรก็ไปคุยกับเขาสิ ไม่ก็ถาม ดร.รันก็ได้ว่ามาที่นี่ทำไม ลองถามดูซิ หลับอยู่ตรงโน้นน่ะ ไปปลุกก็ได้นะ แต่ไม่รับประกันนะว่านายจะโดนด่าไหมน่ะ อ้อ ว่าแต่ ของครบไหม"สลาฟตอบใส่เอเย่นต์กร

"ครบสิ นายจะเอามาทำไมเยอะแยะน่ะ พวกเราไม่ใช่โจรสลัดนะเฟ้ย ว่าแต่ จะเอามาทำไมตั้งสองร้อยกว่าแผ่นน่ะ"เอเย่นต์กรพูดพร้อมแบชิปในมือขนาดสี่คูณห้าให้ดู

"มันจำเป็นนะ เราได้ใช้แน่งานนี้"สลาฟพูดกับกร

"มีอะไรกันหรอ??"นักวิจัยแกมม่าออกมาห้ามหลังจากที่ตนเองพึ่งตื่นไม่นาน"พวกนาย นายทำให้ชั้นตื่นนะ ชั้นพึ่งฝันถึงเธอน่ะสิ"

"ตอนนี้เราถึงไหนแล้วล่ะ"เอเย่นต์กรถามแกมม่า

"ไม่รู้สิ แถวไหนซักแห่งในแคนาดา อีกประมาณสองสามชั่วโมงก็ถึงแล้วนะ เอาล่ะ กร ไปปลุกคนอื่นๆด้วยว่าไกล้ถึงที่หมายแล้ว"แกมม่าบอกกร


ในตอนนี้ทุกคนตื่นกันหมดแล้ว ซึ่งไม่เสียเวลาอะไรมากหรอก ยกเว้นเอเย่นต์วอร์เรนต์คนเดียวที่งอแงไม่ยอมตื่น แต่สุดท้ายทุกคนก็ยอมตื่น

"ฮ้าววววว ได้เวลาล่ะทุกคน"ดร.รันหาวพร้อมดูนาฬิกา"นี่มันก็ตีสี่กว่าล่ะ ก่อนปล่อยตัวชั่วโมงนึงอ่ะนะ เอาเวลาที่เหลือมาวางแผนดีกว่า เอาล่ะ ไพล็อท เปิดประตูได้!!!"ดร.รันสั่งคำสั่งไปที่ห้องคนขับ

ทันทีที่เปิดประตูออกมา ลมอันรุนแรงและบ้าคลั่งเข้ามาในห้องเครื่องคนขับ เผยให้เห็นท้องฟ้าที่แดงฉานเหมือนเลือด ฟ้าผ่าสีแดงเข้มออกมาเป็นระยะๆอย่างน่ากลัว และเสียงระเบิด ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก ระเบิดเป็นระยะๆ และในตอนนั้นนั่นเอง ดร.รันก็ได้พูดอะไรออกมา

"เอาล่ะ ทุกคนฟังให้ดีๆนะ ต่อไปนี้เป็นเรื่องสำคัญ ว่าอีกไม่กี่อึดใจต่อไปนี้ เราจะต้องโดดร่ม!!!!"คำพูดของ ดร.รันทำให้คนอื่นๆ ตกตะลึง"ใช่ ชั้นพูดไม่ผิดหรอกนะ ฟังนะ พวกนายสวมร่มชูชีพให้ดีนะ เพราะเราได้รับรายงานจากภาคพื้นดินว่า พวกมันรู้ตัวแล้ว และมันกำลังพยายามสอยเรา เรามีเวลาไม่มากแล้วนะ หยุดเล่นได้แล้วโว้ยยย!!!"ดร.รันตวาดใส่วอร์เรนต์

"ครับ ขอโทษครับบอส"วอร์เรนต์ขอโทษ

"ฟังนะทุกคน เรามีเวลาสิบนาทีที่เราจะต้องโดดร่ม ตอนนี้เราอยู่ที่ระดับความสูง 15000 ฟุต นายจะไปลงจุดไหนก็ได้ ขอแค่อย่าเข้าในตัวปราสาท ถ้าใครคนนึงเข้าไปความแตกแน่ อ้อ…แต่ ความมันก็แตกนานแล้วนิ"ดร.รันพูดติดตลก"เวลากระโดดร่มน่ะ กระโดดทีละคนนะ พยายามเข้าไกล้ตัวปราสาทให้มากที่สุด ใครที่ถึงพื้นแล้วรายงานตัวด้วย พอลงถึงพร้อมกันหมดแล้ว ไปพบกันที่ด้านเหนือของปราสาท เข้าใจตรงกันนะ!! ให้ความร่วมมือกันหน่อยล่ะ เอาล่ะ ได้เวลาล่ะ สเมียน โดดคนแรก"

"อ่าครับๆ ผมไปล่ะนะ ว้าววววววววว!!!!!!"สเมียนกระโดดลงไปคนแรก

"ไอ้โรเบิรต์ แกตายแน่!!"ดร.อเล็กซ์พูดทิ้งท้ายก่อนกระโดดลงไป

"แม่ รอผมก่อนนะ ยังไงก็กลับไปหาแม่แน่"สลาฟวิ่งออกไปทางประตูและกระโดดลงไป


"เฮ้อ ไม่อยากลงเลยว่ะ ชั้นยังอยากไปหาซูนะเฟ้ยยย!!!"เอเย่นต์วอร์เรนต์บ่นคนเดียวใน
ห้องเครื่องบิน

"วอร์เรนต์ ลงมาได้แล้ว ชั้นรอนายอยู่นะเฟ้ย!!"ดร.อเล็กซ์พูดผ่านวิทยุ"ลงมาเถอะน่า ชั้นยังอยู่กลางอากาศอยู่เลย ว้าาาฮู้!!!!!!!!!"

"ไม่ ชั้นจะไม่ลงหรอก ชั้นขออยู่บนเครื่องพอแล้ว ฮือออ"วอร์เรนต์งอแง

"ลงมาเถอะน่านะ เรารอนายอยู่นะ นาโช่อร่อยๆ รอนายอยู่แน่ถ้านายลงมาน่ะ"อเล็กซ์พูด

"ไม่ ชั้นไม่ลงหรอก แง้!!!!"วอร์เรนต์ต่อรอง

"เฮ้ย!! จะเอาไง พูดดีๆ แล้วนะ ได้ อยากเล่นอย่างนี้ใช่ไหม จัดไป"อเล็กซ์กดปุ่มอะไรบางอย่างบนมือ

ทันใดนั้น จรวดขนาดกำมือพุ่งออกมาจากกระเป๋าข้างๆ โดยได้ดึงร่างของวอร์เรนต์ลงไป ในขณะที่วอร์เรนต์เอาเท้าเบรคอยู่

"กู บอก ว่า กู ไม่ ไป อ๊ากกกกกกกก!!!!!!!!!!"วอร์เรนต์โหยหวน

"เชี่ยยย กูบอกว่ากุไม่โลงงงงงงงง!!!!!"วอร์เรนต์โวยวายอยู่ข้างล่างไม่หยุด

"ตุ๊ดเอ๊ย!"ดร.ฟินิกส์บ่นอยู่หน้าห้องคนขับ


ในตอนนี้ ทางดร.รันได้ลงมาแตะพื้นดินคนแรก และได้เปิดวิทยุสื่อสารทันทีหลังจากแก้ร้มชูชีพออก

"ทุกคนโอเคไหม ทราบแล้วเปลี่ยน"ดร.รันพูด

"ครับ ถึงแล้วครับ สลาฟปลอดภัย ทราบแล้วเปลี่ยน"สลาฟพูดอีก

"โอเคๆ มาแล้ว อยู่ตรงปราสาทเนี่ย ด้านข้างเลย แม่งรวยเว้ย เปลี่ยน"แกมม่าพูด

"โอส เปลี่ยน"อเล็กซ์พูด

"โอ๊ยย เสียวชิปหายเลย ไอ้สลาฟ แก ชั้นจะกัดคอแก เปลี่ยน"วอร์เรนต์พูดแบบหมั่นใส้

"มาล่ะ ที่นี่ ผมอยู่ตรงหน้าประตูเลยเนี่ย ห่างไป100 หลาได้มั้ง เปลี่ยน"สเมียนพูด

"อืม เปลี่ยนๆ"กรพูดติดตลก

"เอาล่ะทุกคน ไปรวมตัวกันที่ด้านเหนือได้เลย"แกมม่าพูด

หลังจากนั้น ทุกคนก็แอบมาที่ด้านเหนือของปราสาทอย่างทุลักทุเล การเดินแอบลอบเข้าไปที่ทางเข้าปราสาททางตอนเหนือมันไม่ง่ายเลย เพราะที่นั่นลือว่าพวกยามติดอาวุธหนักและพวกพลซุ่มยิงของพวกมันเก่งแบบ "ร้ายกาจ" มากๆ มียามเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมง เรียกได้ง่ายๆ ว่า แม้แต่มดตัวเดียวยังผ่านเข้าไปไม่ได้เลย แต่ครั้งนี้กลับแปลกไป เพราะที่หน้าประตูไม่มียามเฝ้าอยู่เลยตั้งแต่แกมม่าวิ่งมาถึงคนแรกจนทุกคนมาพร้อมกันหมด

"ให้ตายเถอะโรบิ้น แม่งไม่มีใครเฝ้าอยู่เลยว่ะ"ดร.อเล็กซ์พูดแบบเบื่อๆ"นี่ถามจริงนะเนี่ย ว่าจะให้เรามาบุกปราสาทร้างเนี่ยนะ ชั้นยิ่งกลัวผีอยู่นะโว้ย!!!!"

"น่าอเล็กซ์ซานเดอร์รูเพิรท์ โซโลคลอฟที่รัก"วอร์เรนต์ตบไหล่"ถ้าแอนนี่รู้เข้าจะ….."

"เอาล่ะ ฟังทางนี้นะทุกคน เราจะไม่บุกไปแบบสายลับ ตามจริงเราจะทำแบบนั้น แต่พวกนั้นมันรู้ซะก่อนสิ"ดร.รันขัดจังหวะ"เราจะใช่แผนบี คือ เราจะระเบิดประตูเข้าไป ซึ่งเราแปลงร่างได้เลย เพราะมาดูที่หน้าจอโน๊ตบุ๊คสิ มีพวกมันเฝ้าประตูเต็มไปหมด และอีกอย่าง เราแพ้จำนวนมัน แต่เราจะใช้ระเบิดควันสู้กับมัน ทุกคนพร้อมนะ นี่มันก็จะเช้าแล้ว เรารีบทำกันเถอะ"ดร.รันพูด

"นี่แน่ะ!!"อเล็กซ์ต่อยวอร์เรนต์เบาๆ"ไอ้เผาเพื่อน"

"ทุกคน ยืนชิดกำแพงเอาไว้ ฟังสัณญาณนะ สาม สอง หนึ่ง ไป!!"ดร.รันพังประตูเข้าไป

ทันทีที่ประตูถูกพังเข้าไป แกมม่าประเดิมโดยการเปิดฉากปาระเบิดควันออกไป ก่อนที่จะสั่งให้ทุกคนใช้กล้องอินฟาเหรดตรวจจับศัตรู แต่ทว่า มีบางสิ่งผิดแปลกไป

"เคลียร์"แกมม่าพูด

"ไม่มีอะไรเลย ไม่มีแม้แต่ศัตรูตัวเดียว เอ๊ะ!! ใครนั่งอยู่ตรงนั้นน่ะ เฮ้ย! ใครวะ!"สเมียนถามพร้อมเอาปืนเล็งใส่

ทันทีที่ควันจางลง ภาพที่ปรากฏนั่นก็คือ ชายสวมชุดสูทสีเทาดำ ผมทอง ดวงตาเป็นสีน้ำเงิน เขาคือ โรเบิร์ต บูมาโร หัวหน้ากลุ่มศาสนจักรแห่งเทพผู้แตกหัก ซึ่งกำลังรับประทานอาหารเช้าแบบไม่สนใจใครเลย

"สวัสดี ไอ้พวกSCP พวกแกนี่ช่างกล้าหาญมากที่มาบุกบ้านชั้นนะ ฮึ สนใจไวน์แดงไหมล่ะ"โรเบิรต์พูดพร้อมรินไวน์ใส่แก้ว"อันที่จริง ชั้นรู้ว่าพวกแกน่ะ จะมาบุกชั้นตั้งนานละนะ บอกตรงๆ เลยว่ะ ชั้น ไม กลัว พวก แก ฮ่าๆๆๆๆๆ แกรู้ไหม ว่าชั้นพร้อมที่จะสู้กะับพวกแกมานานล่ะนะ ชั้นรอแกอยู่"

"รออะไรของแก"วอร์เรนต์ถาม

"รอเอาเลือดบนหัวพวกแกมาล้างเท้าทหารชั้นไง แต่ถึงยังไง แกก็สู้ชั้นไม่ได้หรอก ชั้นได้รับพลังจากพระเจ้า ที่ไร้ที่ติ มาฆ่าพวกแก!!!"โรเบิรต์พูด

"นี่กูพูดกับมึงดีๆ แล้วนะเนี่ย"กรบ่น

ทันใดนั้น โรเบิรต์ได้เปลี่ยนร่างกายตัวเองให้เป็นปิศาจ โดยร่างกายของมันค่อยๆ ปริออก และมีผิวหนังที่คล้ายหนามพุ่งออกมาจากหัวถึงช่วงกระดูกสันหลัง ดวงตามันเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างน่ากลัว ตัวเริ่มใหญ่ขึ้น มีฟันอันแหลมคมออกมาจากปาก และได้คำรามใส่ทีมเรนเจอร์อย่างน่ากลัว

"อุ๊ย กลัวจังเลย ไอ้กิ้งก่าโสโครกน่ารังเกียจ"สลาฟพูดเหน็บพร้อมแลบลิ้นใส่

"ได้เวลาสนุกแล้วสินะ ทุกคนแปลงร่างเลย!!"ดร.รันออกคำสั่ง


"SCP Change!!!"ทุกคนออกคำสั่งแปลงร่างที่ข้อมือ ยกเว้น แกมม่า ซึ่งจู่ๆ เขาก็ไม่แปลงร่างซะเฉยๆ

ทันทีที่พูดจบ แสงโฮโลแกรมทั้งหกทางพุ่งออกมาจากตัวแต่ละคนกระแทกใส่โรเบิรต์จนกระเด็นไปที่ฝาผนังห้องโถงจนแตก

"อ้าวว แกมมี่? นายไม่แปลงร่างล่ะ?!?"วอร์เรนต์ถาม

"ชั้นไม่อยากสู้อ่ะนะ ชั้นว่าการต่อสู้มันดูรุนแรงไปสำหรับชั้น และอีกอย่าง ชั้นไม่พร้อมกับพลังนี้ด้วย ตามจริงน่ะ ชั้นจะสู้ไปแล้ว แต่ว่าชั้นคิดว่า มันก็ดีน่ะนะ แต่ชั้นไม่เลือกที่จะสู้ ชั้นขอเป็นหน่วยสนับสนุนดีกว่า"แกมม่าบอกแบบหงอยเหงาไม่มีสาเหตุ

"แกมมี่ เราเชื่อมั่นในตัวนายนะ ถ้านายทำได้ คิดดูสิ คาทรีน่าจะดีใจขนาดไหน"สลาฟปลอบ

"สลาฟ ชั้นบอกนายกี่ครั้งว่าอย่าพูดถึงเรื่องนี้!!!"แกมม่าตะคอกใส่สลาฟ

"ก็ได้ๆ แต่ความอ่อนแอของนายมันจะทำให้นายตายนะ"สลาฟมองหน้าแบบไม่ลดละ

"เฮ้!…เฮ้!….ชั้นไม่อยู่ในบทเลยใช่ไหมเนี่ย ชั้นมาดูนายทะเลาะกันใช่ไหมเนี่ย?!?"โรเบิรต์พูดแทรกแบบอ่อยๆ

"หุบปาก ไอ้ตุ๊กแก! แกไม่เกี่ยว ไป!!"วอร์เรนต์ไล่"ชั้นว่าแกกลับไปดูดนมแม่แกเถอะนะ ไป!!!"

"อ๊ากกก!!! พอกันทีโว้ยย!! กูไม่ได้มานั่งดูพวกมึงตีกันนะโว้ยยย!!! ทหาร! มาจัดการมันซิ สั่งสอนมันให้รู้เรื่อง ถ้าจะตีกันก็ไปตีกันที่ศูนย์แกโว้ย!!!"โรเบิรต์ออกคำสั่งและวิ่งหนีไป

พอโรเบิรต์มันพูดจบ มีทหารประมาณร้อยกว่าคนกรูกันเข้ามาที่ห้องโถงทางเดินที่โรเบิรต์กินข้าว ทันทีที่ ดร.รันเห็นพวกทหารพร้อมอาวุธมากมาย ดร.รันได้หันไปหาวอร์เรนต์กับแกมม่าทันที

"วอร์เรนต์กับแกมม่า ไปต้านพวกทหาร เดี๋ยวชั้นจะซัดกับมันเอง ไป เร็ว!!!!"ดร.รันออกคำสั่งและวิ่งตามโรเบิรต์ไปที่อีกห้อง

"จ้าๆ ไปก็ได้"แกมม่าพูดประชด"ว่ามาไอ้เณร แกจะจัดการชั้นยังไง กูไล่หักกระดูกพวกมึงทีละตัวแน่"แกมม่าเอาไม้กระบองที่เป็นอาวุธข้างรูปปั้นตกแต่งออกมา

"ลุยโว้ยยย!! !!"แกมม่าเปิดฉากโจมตีพวกทหารด้วยการเอากระบองตีที่หัวจนหมวกทหารคนหนึ่งหลุดกระเด็น

"โหดชิบหาย!!! ลุยก็ลุยเว้ย ซูที่รักรออยู่โว้ยยย"วอร์เรนต์เอาดาบประจำตัวมาไล่ฟันพวกทหาร

อีกด้านของการต่อสู้ พวกที่เหลือไล่ต้อนโรเบิรต์ไปจนมุมที่ห้องรับแขกขนาดใหญ่ มันวิ่งไปจนกระทั่งหยุดและหันกลับมาทางเรนเจอร์

"แกเป็นห่าอะไรพวกแกวะ ตามชั้นไม่เลิกซักที่โว้ย ชั้นจะฆ่าแกเอง แกก่อน"โรเบิรต์พุ่งเข้าใส่กร

กรถูกโรเบิรต์กระแทกกระเด็นไปที่ฝาผนังจนแตกออก มันจับกรและบีบคอสุดแรงโดยหวังจะให้ตาย แต่ทว่าดร.รันชารต์ใส่โรเบิรต์ให้ออกไปจากการโจมตีของมัน และได้เอาดาบประจำตัวแทงเข้าไปที่แขนขวามันจนเลือดออก โดยมีสลาฟกับสเมียนยิงปืนสนับสนุน แต่แล้วมันก็ได้เหวี่ยงรันกระเด็นไปที่ประตูจนล้มลง

"ไอ้สายเขียวเอ๊ย แกนี่มันโง่จริงๆ แกคงไม่เคยโดนไพ่เฉาะหัวนกของแกหรอกนะ เดี๋ยวนายจะได้เจอเคสนี้แน่ ฮ่าๆๆๆ"โรเบิรต์หัวเราะอย่างสะใจ

"ฮึ ไอ้กิ้งก่าอย่างแกนี่เคยเล่นไพ่ไหม? ไม่ล่ะสิ"ดร.รันลุกขึ้นและถาม"เดี๋ยวแกจะได้รู้ว่าไพ่เป็นยังไง ชั้นคิดว่าแกคงหาข้ออ้างเอาชิ้นส่วนพระเจ้ามาอ้างทำลายคนอื่นๆ สินะ เอาล่ะ! ทุกคน ใช้งานเลย!!!"ดร.รันหยิบการด์ขนาดสี่คูณห้าออกมา

"โอ้สส!!"ทุกคนตอบกลับ ดร.รัน

"เช้นจ์ อัพ!"ทุกคนเสียบการด์เข้าไปที่ช่องใส่การด์พร้อมกัน

ทันทีที่เสียบการด์ มีกลุ่มควันออกมาอย่างมากมาย และตอนนั้นนั่นเอง มีไพ่พุ่งออกมาแปะที่ตัวโรเบิรต์ และได้เกิดการระเบิด ทำให้มันถอยครูดลงไปกับพื้นด้วยความตกใจ

"อะไรวะนั่น!!"โรเบิรต์อุทานด้วยความงงปนตกใจ

"JAKQ!!"มีเสียงออกมาจากกลุ่มควัน และเปิดเผยร่างของเรนเจอร์อีกครั้ง แต่ไม่ใช่ร่างนี้

พวกเรนเจอร์กลายเป็นแจ็กเกอร์ โดยที่ ดร.รัน เป็นสเปซ เอซ ดร.อเล็กซ์ เป็นไดม่อนแจ็ค เอเย่นต์กรเป็นฮารท์ ควีน สลาฟเป็นโคลเวอร์ คิง และสเมียนเป็น บิ๊ก วัน

"สเปซ เอซ!!!"ดร.รันแนะนำตัวเปิด

"ไดม่อน แจ็ค!!!"อเล็กซ์ตามมา

"โคลเวอร์ คิง!!!"สลาฟแนะนำตัว

"ฮารต์ ควีน?!? เฮ้ย! ชมพูนี่หว่า?!?!"กรตกใจพร้อมดูตัวเองไปมา

"ชั้นเป็นกุหลาบสีเลือด ผู้ผดุงความยุติธรรม บิ๊ก วัน!!!"สเมียนกระโดดออกมาจากแสงปริศนา

"วีอาร์ แจ็คเกอร์!!!"ทุกคนแนะนำตัว

"ทุกคน ชั้นว่าชุดทุกคนดูดีนะ แต่ไอ้ชุดที่ชั้นใส่น่ะสิ! มันของผู้หญิง!!"กรโวยวาย

"น่าๆ ใส่ๆ ไปเถอะ แต่ว่านายดูน่ารักนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ"ดร.รันตบไหล่กร"เดี๋ยวชั้นพาไป……"

"เฮ้ย!…แกล้งกันเสร็จยัง กูรอเป็นชาติล่ะ พวกนายนี่มันติ๊งต๊องได้ใจจริงๆ ว่ะ"โรเบิรต์พูด"เข้ามาเลย! แกคิดว่าไพ่จะเอาชนะชั้นได้เรอะ!! ฝันไปเถอะ!"

"เฮ้อะ! แกก็ปากดีจริง งั้นก็เข้ามาเลย!!"ดร.รันพูดและชี้หน้า

"ได้เวลาละเลงเลือดแกล่ะสินะ!!"โรเบิรต์พูด


อีกด้านของปราสาท พวกวอร์เรนต์และแกมม่าพยายามต้านทหารที่จะไปจัดการพวกเรนเจอร์ที่สู้กับโรเบิรต์ที่ห้องโถง ตามจริง มันก็จะดีอยู่หรอก ถ้าแกมม่าแปลงร่างและช่วยสู้กับทหารอ่ะนะ

"อ๊ากกก!!"วอร์เรนต์โดนปืนยิงเข้าที่ตัวหลายนัดจนล้มแต่ไม่เป็นไร"แกม…ม่า….ป…เเปลงร่าง…ส…สิ!"วอร์เรนต์หันไปบอกแกมม่าขณะที่แกมม่าเอาถังขยะแถวนั้นไล่ตีทหาร

"ไม่ ชั้นบอกชั้นจะไม่สู้จนกว่าจะจำเป็นไงโว้ยยยยย!!!!"แกมม่าตะโกนบอก

"โถ่เอ๊ย! ชั้นไม่เห็นวันๆ นายทำอะไรเลย เอาแต่ดูต้นไม้ของนายน่ะนะ ไร้ประโยชน์สิ้นดี!"วอร์เรนต์เอาปืนยิงทหารไปพูดไป

"นายไม่เข้าใจหรอกว่าต้นไม้มันมีจิตวิญญาณนะโว้ยยยย นี่แน่ะๆๆๆ!!"แกมม่าเอาไม้ถูพื้นตีหัวทหาร

"ชั้น เกลียด นายยยยยย!!!!"วอร์เรนต์ด่าแกมม่า"คนอย่างนายน่ะ มันไม่กล้าสู้ นับประสาอะไรจะไปปกป้องคาทรีน่าวะ!!!"

สิ้นเสียงของวอร์เรนต์ ทำให้แกมม่าเงียบกริบ จู่ๆ แกมม่าบีบไม้ถูพื้นจนแตกหักเป็นสองท่อน ดูจากสภาพแล้วเขาคงโกรธที่วอร์เรนต์พูดไม่น้อย และแล้วเขาก็หันมาพูดอะไรบางอย่างกับวอร์เรนต์ด้วยสีหน้าโกรธจัดมากๆ

"อย่าพูดอย่างนี้นะเว้ย ไม่งั้นนายได้คอหักแบบทหารแน่ๆ"แกมม่าพูดแบบโกรธจัด"เสร็จเรื่องนี้ไปน่ะ เราต้องเคลียร์กัน"

สิ้นเสียงของแกมม่า แกมม่าเดินเข้าไปที่ทหารแบบไม่กลัว และแล้ว….

"SCP Changer!!!!"แกมม่าพูดประโยคนี้ออกมา"Transfrom!!!"

ทันใดนั้น มีแสงโฮโลแกรมวิ่งออกมาจากอุปกรณ์แปลงร่างที่คล้ายกับถุงมือเหล็ก และแสงโฮโลแกรมพุ่งผ่านแกมม่า และแล้ว ร่างสีเงินที่ดูแวววาวแต่แปลกตาเดินออกมาจากแสงนั่น

"ชั้นคือ เงามืดในคราบแสงสว่างจากอเวจี สิ่งที่ไร้รูปแบบ ชั้นคือ SCP-128 Ranger!!!"แกมม่าแนะนำตัว

"เริ่มแล้วสินะ! ไปเลยแกมม่า ราไปสู้กับพวกมันด้วยกันอีกครั้ง!!"วอร์เรนต์ฮึดสู้

ทั้งสองเริ่มเป็นฝ่ายรุกในทันที แกมม่าได้เปิดการโจมตีเฟสแรกกับทหารจำนวนมหาศาลหลายร้อยคนด้วยดาบสีเงินแวววาวไล่ฟันพวกทหารแบบไม่ปราณี ทางวอร์เรนต์ใช้ปืนยิงสู้กับทหารแบบดุเดือดเช่นกัน แต่แล้วฝันร้ายของฝันร้ายก็เริ่มย่างกรายเข้ามา

"AST!!!"วอร์เรนต์ชี้ไปที่หุ่นขนาดยักษ์ประมาณ 3 เมตรที่มีทหารใส่อยู่ประมาณสิบกว่านายเอาปืนกลขนาดใหญ่จ่อมาที่ทั้งสอง และ…

"ตายซะไอ้พวกเวรรรร!!!!"ทหารนายหนึ่งตะโกนออกมา

ทหารของฝ่ายตรงข้ามเปิดฉากยิงทั้งสองทันที รูปแบบการโจมตีของแต่ละฝ่ายนั้น ทางแกมม่ากับวอร์เรนต์กระโดดเข้าไปหลบที่บริเวณโต๊ะหินขนาดใหญ่ ทางวอร์เรนต์เริ่มพูดอะไรบางอย่างกับแกมม่า

"นาย! เคยเป็นนักสืบไหม!!!"วอร์เรนต์ทักไปทางแกมม่า

"นายเล่นบ้าอะไรตอนนี้วะเนี่ยยย!!! ดูซิ มันจะถล่มเราเเล้ว! มาเล่นอะไรตอนนี้วะ!!!"

"เออ เอาไอ้นี่ไป เร็ว!!!!"วอร์เรนต์ยื่นการด์ให้แกมม่า

"เอาเลยย!!"แกมม่ารับการด์และทำอะไรบางอย่างบนอุปกรณ์ถุงมือ

ทันใดนั้น มีแสงสีเงินกับทองสว่างออกมาจากกำบังนั่น ทำให้ทหารทั้งหมดในห้องตกตะลึง และแล้ว ทั้งสองก็เดินออกมาอย่างสง่างาม

"GO-Buster!!!!!"เสียงออกมาจากอุปกรณ์แปลงร่าง

"โกลด์ บัสเตอร์!"วอร์เรนต์แนะนำตัว

"ซิลเวอร์ บัสเตอร์!"แกมม่าแนะนำตัวพร้อมหมุนตัว

"พวกเรา คือ ฝาแฝดนรก เอ๊ย! คู่หูประจัญบาน โก บัสเตอร์!! ไอ้พวกหัวเกรียน เข้ามาเลย ย๊ากกกกก!!!"วอร์เรนต์และแกมม่าวิ่งเข้าไปในดงทหาร


"อ๊ากกกก!!!"ดร.รันกระเด็นออกมาจากตัวโรเบิรต์พร้อมกับคนอื่นๆ

"ไม่ไหว…เราสู้มันไม่ได้แน่….."กรพูดพร้อมกุมแขน

"ทุกคน เอานี่ไป และถล่มมัน"สลาฟโยนการด์ให้คนอื่นๆ

"โถ่ ไอ้พวกโง่เอ๊ยย แกยังจะเอาอะไรมาสู้กับชั้น ปัญญาอ่อนได้ใจจริงๆ"โรเบิรต์พูดพร้อมหักคอไปมา

"เอาเลย!!"สเมียนพูด"การด์ เช้นต์!!!"สเมียนพูดพร้อมกับคนอื่นๆ

"และแล้ว มีแสงนีออนล้อมรอบตัวคนทั้งห้าคน และได้เกิดเป็น……

"Dynaman!!!"เสียงจากอุปกรณ์ดังขึ้น

"อะไรวะ?!?!?"โรเบิรต์ถอยออกมา

"ฮึ แกได้เละเป็นผุยผงแน่ ทุกคน ซุเปอร์โวลคาโน่ ไดน่าแมน!!!"ดร.รันออกคำสั่ง

"ไดน่าแมน!"สเมียนพูดกับอเล็กซ์

"ไดน่าแมน!"สลาฟพูดกับกร

ทั้งห้าคนลอยขึ้นไปบนฟ้า และจับตัวกันเป็นวงกลม และได้หมุนตัวกันเป็นลูกไฟขนาดยักษ์พุ่งชนใส่โรเบิรต์

"กากว่ะ แค่นี้ชั้นก็รับได้โว้ย!!!"โรเบิรต์พูดใส่

โรเบิรต์รับลูกไฟนั้นด้วยหมัดเดียวและปัดไปทางอื่น จนทั้งห้ากระเด็นออกมาจากลูกไฟและพุ่งชนตามจุดต่างๆ จนแรงระเบิดทำให้แชนเดอร์เลียที่อยู่บนเพดานหล่นลงมาแตกกระจาย แต่ทุกคนไม่ยอมแค่นั้น ทุกคนรีบวิ่งมารวมตัวกันอีกครั้ง

"การด์ เชนต์!!"ทุกคนพูดพร้อมกัน

ทันใดนั้น มีกลุ่มควันสีขาวออกมาจากชุดทั้งห้า และเกิดแสงเเฟลชที่จ้ามาก และทุกคนได้แปลงร่างรูปแบบใหม่อีกครั้ง

"Changeman!!!"เสียงจากอุปกรณ์

"ฮึ ครั้งนี้แกตายแน่!!!"กรพูดออกมา

ทุกคนเริ่มเรียงตัวเป็นแถวเดียว และพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง

"อะไรวะ!!!"โรเบิรต์งงเป็นครั้งที่สอง

"เช้นต์ ดราก้อน!!"ดร.รันกระโดดเตะโรเบิรต์

"เช้นต์ เปกาซัส!!"ดร.อเล็กซ์วิ่งเข้าไปต่อยโรเบิรต์

"เช้นต์ กริฟฟิน!!"สลาฟเสยคางโรเบิรต์จนลอย

"เช้นต์ เมอร์เมด!!"สเมียนบินเข้าไปต่อย

"เช้นต์ ฟินิกซ์!!"กรตีลังกากระโดดเตะ"สีนี้ดีหน่อยแฮะ"

"เช้นต์ เอนด์"ดร.รันและอเล็กซ์พูดและดีดนิ้ว แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น

ท่ามกลางกลุ่มควันไฟที่ปกคลุมทั่วห้อง เผยให้เห็นร่างขอโรเบิรต์ที่ลุกท่วมไปด้วยไฟ ทำให้คนอื่นๆ ในทีมต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น

""สิบปากว่า ไม่เท่าตาเห็น"โรเบิรต์พูด"สิบตาเห็น ไม่เท่า มือคลำ!!!!"

โรเบิรต์ได้ทำการยกมือทั้งสองข้างขึ้น และนี่คือสิ่งที่มันจะทำ

"ช็อค!! เวฟฟฟ!!!!!"โรเบิรต์ตบมือใส่เรนเจอร์

แรงอัดจากการตบคลื่นกระแทกอันรุนแรง ทำให้พวกเรนเจอร์กระเด็นทะลุไปอีกห้องนึงซึ่งคาดว่าจะเป็นห้องศิลปะ จนทุกคนกลับร่างเรนเจอร์ดั้งเดิมจนหมด

"โธ่เว้ยยยย!!!! ทำไมเราจัดการไม่ได้วะ!!!!"อเล็กซ์ด่าออกมา"ไอ้เฮงซวย!!! เข้ามาเลย อ๊ากกกกก!!!!"

อเล็กซ์วิ่งพุ่งเข้าใส่โรเบิรต์โดยหวังว่าจะทำความเสียหายกับมันได้ แต่ทว่า โรเบิรต์คว้ามือทั้งสองข้างของอเล็กซ์เอาไว้

"ตายซะมึง!!!!!!"โรเบิรต์ด่า

โรเบิรต์จับหัวของอเล็กซ์และอัดหน้าเข้าไปที่เข่าจนหน้ากากของอเล็กซ์แตกกระจาย

"อ๊ากกกกก!!!!!"อเล็กซ์กระเด็นออกมาจนไปโดนคนอื่นๆ

"อเล็กซ์ เป็นอะไรไหม!!!(จะถามทำไมวะ?!?)"ดร.รันถาม

"ไม่เป็น….ร…ไร……คุ…ณ ฝาก……..ต…ต่อ…ด…ด้วย!!"อเล็กซ์สลบไปแล้ว

"ฮึ พวกแกมันก็เหมือนมดที่อ่อนแอ จะเหยียบเมื่อไหร่ก็ตายได้ทั้งนั้น ฮ่าๆๆๆ พวกแกนี่มันอ่อนจริง!!!"โรเบิรต์พูดดูถูก

""งั้นหรอวะ!!!! แกก็ตายซะ ทุกคน!!! เอาเลย!!!"สเมียนพูด

"โอ้!!!!!"ทุกคนตอบ

"การด์ เช้นต์!!!"ทุกคนใส่การด์

ทันใดนั้น มีโฮโลแกรมได้ห่อหุ้มร่างกายทั้งสี่เอาไว้ และแล้ว ร่างใหม่ฏ็เผยออกมา

"Liveman!!!"เสียงจากระบบดังขึ้น

"เรด ฟอลค่อน!!!!"ดร.รันพูด

"เยลโล่ว ไลอ้อน!!!"กรพูด

"แบล็ค ไบซั่น!!!"สลาฟพูด

"กรีน ไซ!!!"สเมียนพูด

"ขบวนการสัตว์ชั้นสูง ไลฟ์แมน!!!ทุกคนเปิดท่า

"เข้ามาเลยยย!!!!"โรเบิรต์พูด

"ชั้นไม่ยอมให้เพื่อนชั้นเป็นอะไรหรอก ทุกคน เอาเลย!!!"ดร.รันพูด

"ฮ่าๆๆ แกตายยยยย!!!"โรเบิรต์วิ่งเข้าหา

"ฟอลค่อน เซเบอร์!!!"ดร.รันบินเข้าไปฟันใส่

"ไลอ้อน บาซูก้า ไบซั่น ร็อด!!!!!"กรกับสลาฟโจมตีพร้อมกัน

"อ๊ากกกก!!! พวกแก มันยังไม่….."โรเบิรต์ชะงัก

"ไซ คัดเตอร์!!!!"สเมียนปาบูมเบอร์แรงใส่จนล้มลง

โรเบิรต์ล้มลง ทำให้เรนเจอร์เป็นฝ่ายได้เปรียบขึ้นมา และแล้วก็มีการติดต่อจากใครคนหนึ่งเข้ามา

เสียงจากวิทยุ"ทุกคน แกมม่าเอง ชั้นจัดการพวกทหารเสร็จแล้ว เดี๋ยวตามไป"

"คราวนี้แกไม่รอดแล้ว แกยอมโดนกักกันซะ!!!!"ดร.รันชี้หน้า

"หรอ แกรู้ไหมว่า ถ้าพวกแกไม่มาขวางชั้นนะ ชั้นก็จะได้ชิ้นส่วนพระเจ้าครบไปนานแล้ว พวกแกมันตัวถ่วง ไอ้เลววว!!!"โรเบิรต์ด่า"คราวนี้แกจะได้ลิ้มรสถึงนรกของจริงว่าเป็นยังไง ว๊ากกกกกก!!!!"

"อะไรวะ!!!"กรอุทาน"ออร่าอะไรของมันวะ"

ร่างกายของโรเบิรต์เริ่มเปลี่ยนไป ร่างของมันมีรังสีออร่าสีทองออกมา และแล้วมันก็กลายเป็นสีทองทั้งตัว

"ตายยย!!!!"โรเบิรต์วิ่งไปหาเรนเจอร์

"ฮัสเตอร์ ร็อค!!!"แกมม่าใช้สไนเปอร์ของกาโอซิลเวอร์ยิงขัด

"อ๊ากกกก ไอ้เชี่ยยยยย!!!!"โรเบิรต์พูด"มึงตายไอ้หมาป่า"

โรเบิรต์วิ่งเข้าไปหาแกมม่าและได้ใช้หมัดต่อยที่หน้าจนหน้ากากแตกเหมือนอเล็กซ์กระเด็นไปโดนภาพฝาผนัง

"ต่อไปแก ไอ้หัวนก!!!"โรเบิรต์วิ่งเข้าไปหา ดร.รัน

"ระวัง อ๊ากกกก"สเมียนรับการโจมตีของโรเบิรต์แทนดร.รัน จนกลิ้งลงไปกับพื้น

"ไอ้รัน!!!! ตายยย!!!!"โรเบิรต์พยายามวิ่งเข้าไปหาดร.รัน

"Ohranger!!!!"สลาฟแปลงร่างเป็นโอกรีน"สแควร์ครัชเชอร์!!"สลาฟเอาขวานเข้าขวาง

"เอาอีกแล้วหรอ ไอ้หน้าเหลี่ยม"โรเบิรต์มองหน้า

โรเบิรต์จับแขนทั้งสองข้างของสลาฟยกขึ้น และได้เตะสลาฟจนกระเด็นออกนอกหน้าต่าง

"ฝากลูกเมียข้าด้วยยยยยยยยยย!!!"สลาฟโหยหวน

"ไปไหนไอ้รัน ไอ้สารเลว ขัดขวางเราทุกเรื่อง แกต้องตายยยยยย!!!!"โรเบิรต์ไล่ตามดร.รันที่วิ่งหนี

"แอ็คส์ กราวิตั้น!!!!"กรเอาขวานประจำตัวเรนเจอร์วิ่งเข้าไปงัดกับมัน

"ขวางอะไรนักหนาวะ!!!"โรเบิรต์ปัดกรจนพุ่งใส่ตู้เก็บสมุดจนล้มลง

โรเบิรต์วิ่งตามดร.รันจนถึงห้องโถงเดิม และแล้ว วาระอาจจะสุดท้ายของ ดร.รันมาถึง

"เฮ้ย ไอ้หัวหน้าทีม แกวิ่งหนีชั้นทำไมวะ!!"โรเบิรต์ถามดร.รัน

"นายไม่รู้จริงๆ หรอ?!?"ดร.รันถาม

ทันใดนั้น มีร่างสีดำทะมึนได้เข้ามาเกาะที่คอโรเบิรต์ วอร์เรนต์ในร่างมาจิชายด์นี่เอง

"โห้ยย!! ปล่อยนะ!!"โรเบิรต์โวยวายและได้เหวี่ยงวอร์เรนต์ไปกลางอากาศ

"มาจิมาจิ มาซารุ!!!"วอร์เรนต์ร่ายมนต์ใส่

"อะไรวะ ทำไมชั้นขยับไม่ได้!!"โรเบิรต์โวยวาย"ปล่อยกู!!!"

"จังหวะนี้เเหละ!!! จัดการเลย ฟินิกซ์!!!!"ดร.รันพูดใส่ข้อมืออุปกรณ์

"ได้โว้ยยย!!!"ฟินิกซ์ขับเครื่องบินมาที่ปราสาท และแล้ว

"ไอ้เชี่ยยยยยยยยยย!!!!!!"โรเบิรต์โหยหวน"จ๊ากกกกกกกก!!!!"

เครื่องบินลำใหญ่พุ่งชนตัวโรเบิรต์อย่างจัง ทำให้เกิดแรงระเบิดมหาศาล จนดร.รันและวอร์เรนตกระเด็นออกนอกรัศมี

"บู้มมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!"เสียงระเบิดดังขึ้นจากหน้าปราสาท ส่วนหน้าของปราสาทได้ถูกทำลายไปกว่า 65% ไฟลุกท่วมไปทั่ว

"จบซักทีสินะ"ดร.รันพูดและล้มลงที่สนามหญ้าของปราสาท


ไม่กี่ชั่วโมงถัดมา

หน่วยปฐมพยาบาลและหน่วยเก็บกู้แกมม่า-9 ได้มาถึงที่หน้าปราสาท หน่วยพยาบาลได้พาพวกเรนเจอร์คนอื่นๆ ออกมาจากปราสาทอย่างทุลักทุเล และอีกส่วนเข้าไปช่วยสลาฟที่กระเด็นออกไปนอกปราสาท โดยที่มี ดร.รัน นั่งรอพวกเรนเจอร์แบบเซ็งๆในเต้นท์พยาบาลและแล้ว ก็มีชายหนุ่มใส่ชุดสูทสีดำ ตาสีฟ้า เข้ามาหา ดร.รัน

"นี่นายทำอะไรของนายเนี่ย ชั้นบอกพวกนายให้สู้แบบตัวๆ ไม่ใช่แบบนี้ แม่ง พังชิบหายกันเลยทีนี้"O5-4 บ่น"แล้วคุณจะทำยังไง?"

"ปล่อยมันไป อย่างที่เป็น~~"ดร.รันร้องเพลง Let it go"เราจัดการมันได้แล้วนิ จะให้ทำยังไงต่อไปล่ะ อย่างน้อย เราก็สามารถทำลายฐานบัญชาการใหญ่ได้ซักทีนะ"

"มันยังไม่จบแค่นี้นะ นายเอานี่ไปดู"O5 ยื่นซองจดหมายให้ ดร.รัน"ชั้นไปล่ะนะ มีงานยุ่ง"O5 เดินออกไปจากเต้นท์พยาบาล

"อะไรวะ?"ดร.รันแกะจดหมาย


รายงานการสำรวจภายในปราสาทล่าสุด โดย นักวิจัยโคมิคเซอร์ และ ดร.ฟินิกซ์

สวัสดี ดร.รัน หวังว่าคุณจะได้อ่านจดหมายนี้นะ เราเข้าไปสำรวจภายในปราสาทแล้วกับกองกำลังติดอาวุธ เราพบพวกทหารฝ่ายมันมากโขเลยล่ะนะ เรายึดอาวุธมันได้มาเยอะเลยหล่ะ แต่ฟังเรื่องสำคัญที่เราจะพูดต่อไปนี้นะ เราเข้าไปจุดที่มีเครื่องบินพุ่งชนมัน ปรากฏว่าเราไม่พบศพมันเลยล่ะนะ ไม่มีแม้แต่ซาก เราพบเศษเมือกอะไรซักอย่างในนี้ด้วย จากการตรวจสอบมันคือกรดอะมิโนและโมเลกุลน้ำตาลอ่ะนะ แปลว่าที่พวกนายสู้ไปน่ะ มันเป็นแค่โคลนเองนะ เสียใจด้วย ถ้านายอ่านอันนี้แปลว่า ภารกิจนายยังไม่สำเร็จร้อยเปอร์เซนต์หรอกนะ พยายามเข้านะ

ฟินิกซ์&โคมิคเซอร์


"โอ้!! ฉิบหาย!!"ดร.รันอุทาน"นี่กูทำลายปราสาทสู้กับโคลนตัวเดียวเนี่ยยะ!!!"

ดร.รันทำจดหมายหล่นลงพื้น


Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License