662-L1

SCP-662 » 662-L1

บทสัมภาษณ์กับนายดีดซ์ บุคคลที่มีความเกี่ยวข้องกับ SCP-662

ดร. เมิร์ธ: สวัสดีตอนบ่ายนะ

พ่อบ้าน : ทิวาสวัสดิ์ขอรับ ดร.เมิร์ธ ไม่ทราบว่ากระผมจะช่วยอะไรคุณได้หรือขอรับกระผม?

ดร. เมิร์ธ: ก่อนอื่นนะ ช่วยบอกชื่อของคุณก่อนได้มั้ย?

พ่อบ้าน: แน่นอนขอรับ กรุณาเรียกกระผมว่า มร.ดีดซ์

ดร. เมิร์ธ: นั้นใช่ชื่อจริงของคุณหรือเปล่า?

มร.ดีดซ์: คงต้องบอกว่าไม่ขอรับท่าน

ดร. เมิร์ธ: ผมสงสัยจริงๆเลยนะ? แล้วคุณเกิดที่ไหนล่ะ?

มร.ดีดซ์: ขออภัยด้วยนะขอรับท่าน ผมมิสามารถจดจำชื่อเต็มทั้งหมด ของกระผมได้ หรือแม้กระทั้งสถานที่ที่ผมถือกำเนิดมา แต่ผมค่อนข้างแน่ใจว่ากระผมถือกำเนิดที่ประเทศอังกฤษขอรับ

ดร. เมิร์ธ: แล้วคุณจำได้มั้ยว่าคุณเกิดเมื่อไร มร.ดีดซ์?

มร.ดีดซ์: กระผมเสียใจอย่างมากที่ต้องทำให้ท่านผิดหวังอีกครั้งนะขอรับท่าน กระผมจำมิได้แม้แต่น้อย และมันค่อนข้างจะนานพอดูเพราะกระผมเชื่อว่ากระผมมิได้ถือกำเนิดมาในช่วงเวลาของปัจจุบันนี้

ดร. เมิร์ธ: คุณสามารถคำนวณเวลาได้มั้ย?

มร.ดีดซ์: อีกครั้งนะขอรับ กระผมขออภัยสำหรับการมิมีความรู้เพียงพอที่จะตอบคำถามของท่านได้ กระผมนั้นค่อนข้างถูกควบคุมบริเวณที่อาศัยอยู่เล็กน้อย (มร.ดีดซ์พยักหน้าไปที่กระดิ่งและยิ้ม)

ดร. เมิร์ธ: อะไรคือรูปแบบของการเดินทางที่ใหม่ที่สุดที่คุณจำได้ว่าเคยเห็นหรือคุ้นเคยจากอดีต

มร.ดีดซ์: ม้าและรถเทียมม้าขอรับท่าน อ้อ รถจักรยานเช่นกันขอรับ ถึงแม้ว่าจะใช้กันเฉพาะบุคคลที่ร่ำรวยนะขอรับกระผม ค่อนข้างตามสมัยใช่มั้ยล่ะขอรับ ท่าน? (ยิ้มอีกครั้ง)

ดร. เมิร์ธ: คุณไม่ต้องเรียนผมว่าท่านอีกก็ได้ ผมชอบมันนะ แต่มันทำให้ผมรู้สึกทะแม่งๆ ยังไงก็ไม่รู้สิ

มร.ดีดซ์: ขอรับกระผม

ดร. เมิร์ธ: คุณหมายความว่ายังไงที่คุณบอกว่าคุณไม่สามารถจำอะไรได้เลย?

มร.ดีดซ์: คะ…คือกระผมไม่สามารถพูดได้ขอรับ (มร.ดีดซ์ ขยับตัวไปมาบนเก้าอี้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยสบายใจสักพักก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม)

ดร. เมิร์ธ: คุณไม่สามารถพูดหรือว่าคุณไม่ยอมพูดกันแน่?

มร.ดีดซ์: แล้วแต่กรณีขอรับ อาจจะใช่ ที่กระผมไม่สามารถพูดได้ และด้วยความเคารพนะขอรับ กระผมมิสามารถจำได้ว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น

ดร. เมิร์ธ: ก็ดี ต่อเลยละกัน คุณไปหาของต่างๆ ตามที่สั่งมาจากที่ไหนหรอ?

มร.ดีดซ์: คือ กระผม เอ่อ… (หน้าของ มร.ดีดซ์บิดเบี้ยวเหมือนว่าเขากำลังเจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่ก็กลับมาเป็นใบหน้าแบบปกติย่างรวดเร็ว) กระผมมิสามารถจำเรื่องนั้นได้เช่นกันขอรับ

ดร. เมิร์ธ: ทำไมคุณสะดุ้งทุกครั้งที่ผมถามคำถามแบบนั้นตลอดเลยล่ะ?

มร.ดีดซ์: กระผมมิทราบขอรับ

ดร. เมิร์ธ: ช่างมันก่อนสำหรับตอนนี้ เราจะได้คำตอบอย่างแน่นอน เอาละ ผมมีคำสั่งให้คุณ

มร.ดีดซ์: ดีขอรับ มิทราบว่าจะให้กระผมทำอะไรขอรับ?

ดร. เมิร์ธ: ผมอยากได้ชาเย็นสักแก้ว และเอามาเพื่อตัวเองด้วยนะถ้าคุณต้องการ ผมไม่ว่าอะไรหรอก

มร.ดีดซ์: ต้องการชาเย็นชนิดไหนหรือขอรับ?

ดร. เมิร์ธ: ทำให้ผมประหลาดใจสิ

มร.ดีดซ์: แน่นอนขอรับ

มร.ดีดซ์ลุกขึ้นและเดินไปที่ประตูห้องสัมภาษณ์และพบว่ามันล็อคอยู่ จึงหันมายิ้มให้ดร. เมิร์ธ.

ดร. เมิร์ธ: มีปัญหาอะไรหรือ?

มร.ดีดซ์: กระผมต้องขออนุญาตออกจากห้องนี้เพื่อทำตามที่คุณต้องการขอรับ

ดร. เมิร์ธ: ทำไมละ?

มร.ดีดซ์: (ดูไม่ค่อยสบายใจอีกครั้ง) เพราะมันเป็นแบบนั้นขอรับ ดร. เมิร์ธ

ดร. เมิร์ธ: โอเค เปิดประตูเถอะ เจ้าหน้าที่เกรฟส์ .

มร.ดีดซ์ออกจากห้อง เดินไปตามห้องโถงภายใต้การขับตาดูของกล้องนิรภัยและเจ้าหน้าที่เกรฟส์ เขาหยุดอยู่ที่ประตูใกล้ๆ สักพักก่อนที่จะส่ายหัว แล้วมองไปที่กล้องกับเจ้าหน้าที่เกรฟส์ ก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องโถงและเลี้ยงตรงหัวมุม เจ้าหน้าที่เกรฟส์ ไม่ได้ตามไปเพราะว่าถูกสั่งมาให้นั่งเฝ้าห้องสัมภาษณ์ไว้

มร.ดีดซ์ยังคงอยู่ภายใต้การเฝ้ามองของกล้องนิรภัย เขาวิ่งผ่านห้องโถงไปยังโถงข้างๆ อย่างรวดเร็วและดูสับสนเป็นอย่างมาก คาดว่ากำลังมองหาทางออกไม่ก็ที่ที่ไม่มีกล้องนิรภัยจับตาดูอยู่ ในที่สุดเขาก็หยุดอยู่ที่ทางเดิน 2D ณ จุดนี้กล้องทุกตัวในทางเดิน 2D ใช้งานไม่ได้ร่วมทั้งกล้องสองตัวที่ซ่อนอยู่ด้วย หลังจากนั้นประมาณ สามนาที กล้องทุกตัวทำงานได้ตามปกติและ พบมร.ดีดซ์ยืนอยู่ที่เดิม พร้อมกับถาดที่มีแก้วชาเย็นสองแก้ว มร.ดีดซ์จึงรีบกลับไปที่ห้องสัมภาษณ์ทันที

ดร. เมิร์ธ: อ่า คุณกลับมาแล้ว ผมเริ่มเป็นห่วงคุณแล้วนะ

มร.ดีดซ์: ขออภัยเป็นอย่างสูงสำหรับความล่าช้านี้ขอรับ การหาทางออกจากที่นี้มันค่อนข้างลำบาก แต่ไม่ต้องกังวลไปขอรับ กระผมนำชามาให้แล้ว ตามที่คุณต้องการ และกระผมหวังว่าคุณจะชื่นชอบมันเป็นอย่างมาก

ดร. เมิร์ธ: นี้มันชาชนิดอะไรหรือ?

มร.ดีดซ์: ชาหวานแบบทางใต้ขอรับ

มร.ดีดซ์วางแก้วลงตรงหน้าของ ดร. เมิร์ธ และนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดร. เมิร์ธ เอาแก้วชามาดมอย่างไม่แน่ใจ ยิ้มแล้วจิบเล็กน้อย

ดร. เมิร์ธ: ดีมากเลยนี้! มร.ดีดซ์ จริงๆ เลยนะ นี้มันเป็นชาหวานที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยดื่มมาเลยละ อร่อยมาก! คุณชงชาด้วยตัวเองหรือเปล่าเนี่ย?

มร.ดีดซ์: กระผมมิชอบที่จะต้องทำให้คุณรู้สึกผิดหวังนะขอรับ ดร. เมิร์ธ แต่กระผมจำมิได้ กระผมคิดว่ากระผมเป็นคนทำเอง แต่อนิจจา สมองของกระผมมันไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

ดร. เมิร์ธ: คุณออกไปแค่ (ดูนาฬิกา) สิบนาทีเท่านั้นนะ มร.ดีดซ์ คุณกำลังจะบอกกับผมว่าความทรงจำของคุณมันแย่มากจนไม่สามารถจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อสิบนาทีก่อนหรือระหว่างนั้นได้เลยหรอ?

มร.ดีดซ์: กระผมจำได้ว่ากระผมกำลังหาทางออกและกลับมาอีกครั้งพร้อมกับแก้วชาขอรับ แต่นั้นคือทั้งหมดที่กระผมจดจำได้ขอรับ

ดร. เมิร์ธ: แต่จำไม่ได้ว่าคุณไปได้ชาแก้วนี้มากจากที่ไหนและยังไงนะหรอ?

มร.ดีดซ์: เสียใจด้วยขอรับแต่คำตอบคือไม่ (มองออกว่าดูไม่ค่อยสบายใจอีกครั้ง)

ดร. เมิร์ธ: ก็ดี ผมมีคำสั่งอื่นอีก

มร.ดีดซ์: ตามบัญชาขอรับกระผม

ดร. เมิร์ธ: ผมต้องการอิฐทองคำสักก้อน

มร.ดีดซ์: ระดับความบริสุทธิ์ของทองที่ต้องการละขอรับ?

ดร. เมิร์ธ: สัก 99.98 เปอร์เซ็นต์ละกันนะ

มร.ดีดซ์: นั้นอาจจะเป็นไปไม่ได้นะขอรับ แต่ขอกระผมลองดูก่อนนะขอรับ

ดร. เมิร์ธ: เราจะปิดการใช้งานกล้องในห้องโถงข้างนอกและเจ้าหน้าที่เกรฟส์ จะเข้ามาอยู่ในห้องกับผม เพราะผมหวังว่ามันจะทำให้คุณเดินทางเร็วขึ้นนะคราวนี้

มร.ดีดซ์: ขอบพระคุณมากขอรับ กระผมไปได้หรือยังขอรับ?

ดร. เมิร์ธ: ได้ๆ

มร.ดีดซ์ ออกจากห้องไปที่ห้องโถง ซึ่งกล้องนิรภัยไม่ได้ถูกปิดตามที่ดร.เมิร์ธ บอก มร.ดีดซ์หยุดสักพัก มองไปที่กล้องนิรภัยที่ใกล้ที่สุด ส่ายหัว และเริ่มวิ่งผ่านห้องโถงด้วยความสับสนเหมือนคราวก่อน ในทางเดิน 2B เขาหยุดเดิน และอีกครั้งที่กล้องทั้งหมดไม่ว่าจะซ่อนอยู่หรือมองเห็นได้ทำงานผิดปกติหมด หลังจากนั้น สิบนาที สามสิบเจ็ดวินาที กล้องทั้งหมดทำงานได้อีกครั้ง มร.ดีดซ์ปรากฏตัวอยู่ที่เดิมพร้อมกับอิฐทองคำหนึ่งแท่ง หลังจากนั้นเขาจึงกลับไปยังที่ห้องสัมภาษณ์

ดร. เมิร์ธ: คุณไปนานกว่าคราวที่แล้วอีกนะ เกิดอะไรขึ้น?

มร.ดีดซ์: คือดูเหมือนว่ากล้องในห้องโถงยังไม่ได้ถูกปิดนะขอรับ ดังนั้นกระผมจึงต้องหาทางออกทางอื่นแทนนะขอรับ กระผมขออภัยสำหรับความล่าช้านะขอรับ และกระผมมิสามารถหาอิฐทองคำที่มีความบริสุทธิ์ได้ตามที่คุณต้องการ แต่ผมขอรับรองอิฐทองคำที่มีความบริสุทธิ์ 99.14 แทนนะขอรับ

ดร. เมิร์ธ: น่าสนใจมาก คุณคงรู้สินะว่าเราต้องทดสอบมันด้วย

มร.ดีดซ์: กระผมมิทราบขอรับ แต่มันก็สมเหตุสมผลแล้วขอรับ เอ่อ ไม่ทราบว่าต้องการอะไรอีกหรือเปล่าขอรับ ดร.เมิร์ธ?

ดร. เมิร์ธ: มีสิ สำหรับหน้าที่ต่อไป ผมต้องการให้คุณไปหารถคอร์เวทท์ คอนเวอร์ทิเบิล สีฟ้า ปี 1963 มาให้ผมหน่อย

มร.ดีดซ์: ต้องขออภัยด้วยนะขอรับกระผม แต่นั้นคงเป็นไปไม่ได้

ดร. เมิร์ธ: ทำไมล่ะ? ผมอยากได้มากเลยนะนั้น

มร.ดีดซ์: อีกครั้งนะขอรับ กระผมมิสามารถจะบอกได้ว่าทำไม แต่กระผมสามารถรับรู้ได้ว่ากระผมมิสามารถไปหาสิ่งนั้นมาได้ตามที่คุณต้องการด้วยวิธีการของกระผมขอรับ

ดร. เมิร์ธ: แล้ววิธีการนั้นคือ?

มร.ดีดซ์: กระผมจำมิได้ขอรับ

ดร. เมิร์ธ: เอาเถอะ ถ้างั้นผมต้องการไข่แฟเบร์เช่ แบบไหนก็ได้

มร.ดีดซ์: อ่า คือ ด้วยความเสียใจนะขอรับ แต่สิ่งนั้นคงเป็นไปไม่ได้เช่นกัน

ดร. เมิร์ธ: และผมเดาว่าคุณคงไม่สามารถบอกได้ว่าทำไม?

มร.ดีดซ์: ถูกแล้วขอรับ

ดร. เมิร์ธ:แล้วถ้าเป็นคาเวียร์ล่ะ? ยี่ห้อหรือชนิดไหนก็ได้

มร.ดีดซ์: ตามบัญชาขอรับ

มร.ดีดซ์ออกจากห้องไปที่โถงทางเดินอีกครั้ง คราวนี้กล้องทั้งหมดถูกปิดหลังจากพบเห็น มร.ดีดซ์เข้าไปที่ห้องโถง หลังจากนั้นหนึ่งนาที กล้องทั้งหมดเปิดการใช้งานอีกครั้ง แต่ทว่ามร.ดีดซ์กลับไปอยู่ที่ห้องสัมภาษณ์เรียบร้อยแล้ว

ดร. เมิร์ธ: นั้นมันเร็วมากเลยนะ มร.ดีดซ์ คุณใช้เวลาไปแค่ สามสิบสองวิเท่านั้น และคาเวียร์ก็อร่อยมากๆด้วย

มร.ดีดซ์: กระผมยินดีเป็นอย่างยิ่งขอรับ

ดร. เมิร์ธ: อีกสักอย่างก่อนที่เราจะจบการสัมภาษณ์นะ มร.ดีดซ์

มร.ดีดซ์: ตามต้องการขอรับ

ดร. เมิร์ธ: ผมต้องการให้คุณไปสังหาร อุซามะห์ บินลาเดน

มร.ดีดซ์: ผมกังวลว่างานนี้ไม่สามารถจะกระทำได้ในเวลานี้ขอรับ กรุณาเปลี่ยนเป็นคนอื่นที่มีการป้องกันน้อยกว่าเถอะขอรับ ดร. เมิร์ธ

ดร. เมิร์ธ: ถ้างั้น เอาเป็นสุภาพบุรุษที่อยู่ในห้องข้างๆละกัน

มร.ดีดซ์: ตามบัญชาขอรับ

มร.ดีดซ์เข้าไปที่ห้องโถงอีกครั้ง หลังจากการยืนยัน กล้องทั้งหมดถูกปิดการใช้งานเป็นเวลาเล็กน้อย เมื่อกล้องทั้งหมดเปิดการทำงาน พบว่าประตูห้องข้างๆ ห้องสัมภาษณ์ถูกปิด จากกล้องในห้องนั้นแสดงให้เห็นว่า มร.ดีดซ์เข้ามาในห้องพร้อมกับมีดพับขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง มร.ดีดซ์พุ่งเข้าจู่โจมบุคลากรคลาสD คนนั้น และปาดคนอย่างคล่องแคล้วในมีดเดียว มร.ดีดซ์ยืนดูบุคลากรคลาสD ค่อยๆ ก้าวผ่านความตาย และคอยหลบความพยายามที่จะจับตัว มร.ดีดซ์ของบุคลากรคลาสD หลังจากมองดูแล้วว่าบุคลากรคลาสD ตายอย่างแน่นอนแล้ว มร.ดีดซ์จึงกลับไปยังห้องสัมภาษณ์ที่เขาจากมา

ดร. เมิร์ธ: เรียบร้อยแล้วสินะ?

มร.ดีดซ์: ขอรับกระผม นี้ขอรับ มีดที่กระผมใช้เพื่อเป็นหลักฐาน

ดร. เมิร์ธ: ทำไมคุณทำสิ่งนี้ได้ในขณะที่อีกอย่างคุณทำไม่ได้?

มร.ดีดซ์: กระผมมิสามารถอธิบายอย่างละเอียดได้ขอรับ กระผมแค่รู้สึกว่าบางอย่างมันเป็นไปไม่ได้ในขณะที่อีกอย่างทำได้ขอรับ

ดร. เมิร์ธ: แบบนี้คุณก็ไม่รู้สิ ว่าทำไมคุณถึงรู้อะไรบางอย่างเช่นชื่อของผม สถานะของผม หรือแม้กระทั้งว่างานที่คุณได้รับมันเป็นไปไม่ได้?

มร.ดีดซ์: ถูกต้องแล้วขอรับ

ดร. เมิร์ธ: เอาล่ะ ผมเชื่อว่าเราหมดคำถามแล้ว แต่ยังมีอะไรอีกอย่างนะ เจ้าหน้าที่เกรฟส์ จะเข้ามาถามคำถามคุณต่อไป บางคำถามผมก็ถามคุณไปแล้ว และบางคำถามยัง ดังนั้นผมขอเตือนให้คุณตอบคำถามทั้งหมด เพราะว่าเขาไม่ค่อยสนใจหรอกนะว่าจะทำยังไงเพื่อให้ได้คำตอบนะ

มร.ดีดซ์: กระผมจะทำเท่าที่ทำได้ขอรับ

ดร. เมิร์ธ: เดี้ยวเราก็ได้รู้

ดร.เมิร์ธ ปล่อยให้ มร.ดีดซ์ อยู่ภายใต้ความดูแลของเจ้าหน้าที่เกรฟส์ ผู้ซึ่งทำการสัมภาษณ์พ่อบ้านคนนี้ด้วยวิธีการทรมารและการกระตุ้นความโกรธ เป็นเวลามากกว่า 22 ชั่วโมง มร.ดีดซ์ตายเพราะการผ่าเอาพุงกะทิออกมากและการเอาเครื่องในหลายชิ้นออกจากตัว ไม่มีข้อมูลที่ว่า มร.ดีดซ์ไปที่ไหน ทำยังไงถึงออกไปได้ หรือวิธีการที่เขาไปหาของต่างๆที่สั่งมา ร่วมทั้งเขารู้ได้ยังไงว่าหน้าที่ที่เขาได้รับมันเป็นไปไม่ได้หรือทำได้ เพิ่มเติมขึ้นมา แม้ว่านี้จะเป็นความพยายามที่ดีที่สุดเท่าที่เจ้าหน้าที่เกรฟส์ จะทำได้ก็ตาม

จากการชันสูตรศพพบว่า ร่างกายเป็นปกติทุกอย่าง ซึ่งแสดงว่ามร.ดีดซ์ไม่ได้ป่วยจากโรคใดๆหรือแม้กระทั้งข้อจำกัดต่างๆของร่างกาย ตามความจริงแล้วร่ายกายของ มร.ดีดซ์เรียกได้ว่าสุขภาพสมบูรณ์มากๆในตอนทีเขาตาย นอกจากแผลบาดเจ็บเล็กๆน้อยที่ได้มาตอนทำการสัมภาษณ์ ของที่อยู่ในกระเพราะของมร.ดีดซ์มีแค่ชาหวานแบบทางใต้จำนวนเล็กน้อยและน้ำย่อยแบบทั่วๆไปเท่านั้น

ร่างของมร.ดีดซ์ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะปฏิบัติการซึ่งไฟในห้องและกล้องทั้งหมดถูกปิด บุคลากรทั้งหมดออกจากห้องไป และเมื่อกลับมาอีกครั้ง ไม่พบร่องรอยของร่างของมร.ดีดซ์อยู่เลย แต่ทว่ารอยเลือดที่เปรอะไปตามอุปกรณ์ต่างๆ หรือหลักฐานทางกายภาพเช่นอวัยวะเครื่องในที่ถูกดึงออกมาจากร่างกายยังคงอยู่

หลังจากสั่นกระดิ่งที่เรียก มร.ดีดซ์ออกมา อีกครั้ง ผลลัพท์ก็คือ มร.ดีดซ์ปรากฏตัวหลังจากผ่านไปสามนาที ไม่มีร่อยรอยของการบาดเจ็บใดปรากฏบนร่าง และยังคงแต่งตัวอยู่ในชุดพ่อบ้านอังกฤษอย่างดี และก็ตามที่เรารู้ เขาไม่สามารถจำได้ว่าทำยังไงเขาถึงรอดชีวิตมาได้ หลังจากนั้นเขาถูกสั่งให้นวดตัวทั้งตัวของ ดร.เมิร์ธ ซึ่งเขาก็ทำได้ดีตามที่ ดร.เมิร์ธ ต้องการ ซึ่งเขาได้บอกไว้ว่า “นี้มันเป็นการนวดที่โคตรจะดีเยี่ยมเท่าที่ผมเคยนวดมาเลยนะ อาการปวดหลังของผมหายไปเป็นปลิดทิ้งเลย”

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License