173

เขายืนอยู่
เป็นราชา
เหนือกว่าทุกสิ่งที่เขาต้องการ; ในมุมของเงา
ในห้องที่เหม็น
ชีวิต
ที่ไร้ค่าสำหรับหิน
ภูเขาที่สึกกร่อน
เนินเขาที่พัง
กับเขาแล้ว พวกนั้นก็เป็นเสียงกระซิบเร็วๆ เช่น คน
ตาของใครก็ตาม
ที่ได้
ผละ
พวกเขา
อวัยวะแตกกระจายจากเท้าของเขา
ส่งกลิ่นเหม็น อย่างรุนแรง
ไม่ทันที่ตาจะสร้างน้ำ-
มันเร็วมากๆ
หิน
หินที่ไม่แคร์ชีวิตใคร
และยังเป็นหินที่ไม่มีใครสนใจ
แต่มันเร็ว
กับสิ่งละเอียดอ่อน
เปราะบาง
ผุกร่อน
ตามด้วยเสียงหักของกระดูก
"จงละทิ้งความหวังของพวกเจ้าทุกคนเมื่อเข้าสู่ที่นี่"
หินที่ซึ่งไม่แคร์ผู้ใด
อย่าได้กระพริบตาเชียวล่ะ

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License